Misschien was ik uiteindelijk wel voorbestemd om andere muziek te luisteren, maar begon ik met Queen omdat die band nu eenmaal als eerste op mijn pad kwam (via familie). Er zijn natuurlijk ook wel mensen die wel actief met muziek bezig zijn en erg van Queen houden (zoals jij blijkbaar), maar die meeste Queen-fans die ik ken, zijn verder niet echt geïnteresseerd in andere muziek.


Leuk om te lezen. Waarschijnlijk zit jij dan ook veel dieper in Queen dan de Queen-fans in mijn directe omgeving. Vind jij Bohemian Rhapsody dan ook hun mooiste nummer?

Dat lijkt me een tegenspraak. Volgens mij zullen het aantal Queensongs juist afnemen als er meer fans op BR gaan stemmen.

Er zijn genoeg punten waarop het nummer nog wel origineel zijn. Die heeft iemand anders al opgesomd.

Wat is er eigenlijk mis met Bohemian Rhapsody ?
Veel bands mochten willen dat ze zo`n nummer hadden .

Inderdaad.

Niks mis mee inderdaad, nog steeds een vet nummer vind ik. Ik luister dan ook nooit radio, dus hoor dat nummer niet de godganse tijd voorbij komen. Als ik het weer eens hoor kan ik het zeer goed smaken. 100x beter dan dat ingekakte Hotel voor bejaarden in Californië.

Helemal mee eens. En hier staat de hele dag Radio 10 Gold aan bij m'n ouders thuis, en Bohemian Rhapsody komt niet zo vaak voorbij hoor.

Doe dan deze all-time klassieker:

Of deze:

Allesbehalve het origineel, haha.

"Mama, mama,mama,mama,mama,mama,mama,mama,"

@Casartelli

Er zijn inderdaad compositorische meesterwerken uit met name progrock uit die tijd die met BhoRhap kunnen wedijveren, maar voor mij is BhoRhap van alle prog(related) songs uit dat tijdsvlak, toch zeker in de mainstream, de meest overweldigende... De punkrevolte kon beginnen.

@herman

Er zijn vele mensen als ik die actief met muziek bezig zijn en erg van Queen houden, alleen op deze site al tientallen. Verder spreekt Queen als een van een van de meest succesvolle hitparade-acts aller tijden, natuurlijk een groot hitjespubliek aan dat niet geïnteresseerd is andere muziek. Die 'fans' gun ik alle plezier en voldoening van de wereld met hun manier van fan zijn.

Maar ook ik vind de meeste hits van Queen geweldig, maar ik geniet ook van de vele pareltjes uit hun nonhit-materiaal (uit met name hun vroegere werk), of zelfs onuitgebracht materiaal. Daarnaast ben ik een enorme fan van live rockmuziek en bezit ik een behoorlijke collectie onofficiële live releases van Queen dat, vind ik, echt absolute top is.

Verder denk dat ik inderdaad dieper in Queen zit dan de meeste Queen-fans in jouw omgeving. En voor mij is verder niet Bohemian Rhapsody, maar Death on Two Legs het beste nummer van Queen.

Kijk en luister maar:
YouTube - Queen Death on two legs live at Hammersmith Odeon 1979

Queen Death is ook niet helemaal mijn ding, maar dit hoor ik liever dan Bohemian Rhapsody.

Queen Death? Het nummer heet dus Death on Two Legs.

... En is ook wel een van mijn favorietere Queen-nummers

Bob Dylan - Like a rollin' stone (1965)
Tim Buckley - Pleasant street (1968)
Creedence Clearwater Revival - Suzie Q (1968)
Canned Heat - On the road again (1968)
Pink Floyd - One of these days (1971)
Doors - L.A. Woman (1971)
Yes - Yours is no disgrace (1971)
Deep Purple - Child in time (1972)
Neil Young - Like a hurricane (1977)
Japan - Nightporter (1980)
Cure - A forest (1980)
New Order - Blue monday (1983)
Pearl Jam - Black (1991)
Radiohead - Street spirit (1995)
Air - All I need (1999)

Smiths - How soon is now?
Cure - Faith
Arcade Fire - Rebellion (Lies)
Doveman - Dancing
Velvet Underground - Pale Blue Eyes

Daar kan ik me bij aansluiten.

Die hele discussie rond Bohemian Rhapsody begrijp ik niet zo. Dat mensen het anno nu niet meer zo overweldigend vinden is omdat iedereen het minstens 100.000 keer heeft gehoord en omdat er in de tussentijd sinds 1975 wel het een en ander gebeurd is in muziekland. Anno 2010 moet je met heel wat méér voor de dag komen om nog enige indruk te maken, zeker als het gaat om het criterium 'vernieuwend'.

Dat muziek bij voorkeur vernieuwend moet zijn (waar staat dat trouwens?), daar was ik me in '75 als tiener niet zo van bewust. Maar dat het nummer een overdonderende indruk achterliet bij vrijwel iedereen die het destijds voor het eerst hoorde, is wel zeker. Iedereen had het erover. Het was vrijwel nog nooit vertoond dat een single van zes minuten zoveel verschillende sferen en muzieksoorten bevatte. Op LP-formaat waren er misschien vergelijkbare dingen (progbands als Yes deden toen nummers van 20 minuten), maar niet binnen het compacte format van een single - een medium dat in die tijd toch tamelijk overheersend was, veel meer dan nu het geval is.

Ik kan me voorstellen dat mensen vinden dat die eerste overgang (het piano-aanloopje naar "I see a little silhouetto of a man...") wat wegheeft van 'A day in the life', maar daar houdt elke vergelijking wat mij betreft op. Wat daarna volgt, het operateske, bombastische middenstuk en de overgang naar dat korte stukje heavy metal tegen het eind, dat was voor die dagen ongekend, in elk geval voor een popsingle. BoRhap was in '75 een ongeëvenaarde ervaring, die diepe, diepe indruk maakte op mijn tere kinderziel.

Jammer dat je de indruk van die eerste luisterervaring nooit meer kan terughalen. Ik ben een groot Queen-fan, maar inmiddels heb ik het nummer zó vaak gehoord dat ik het niet erg zou vinden als ik het mijn hele leven niet meer zou horen.
En op dát punt ben ik het met sommige MuMe'ers eens: enerzijds vind ik het terecht dat BoRhap al jaren bovenaan staat, aan de andere kant begrijp ik niet goed dat zo'n nummer nog altijd zo gewaardeerd wordt. Op een gegeven moment is het gewoon stukgedraaid, dan wil ik het niet meer horen en zoek ik naar andere leuke nummers, al was het maar in de Queen-catalogus. Maar de meeste mensen zijn niet dusdanig met muziek bezig dat ze zelf op ontdekkingsreis gaan, die slikken gewoon wat hen wordt voorgeschoteld. En het leeuwendeel van het Top 2000-publiek bestaat natiuurlijk uit dat soort mensen.

Die Muppets-versie is trouwens briljant!

De tweedeling die hier naar boven komt: mensen die verwachten dat de Top 2000 dezelfde functie heeft als de Mume-ladder, een plek waar je onbekende en opwindende dingen kan ontdekken en aanraden, terwijl de Top 2000 natuurlijk dezelfde functie heeft als kerstversiering: kerstlichtjes in de boom, gezellig met zijn allen gourmetten en meebrullen met Bohemian Rhapsody op oudjaarsnacht. Net als elk jaar. Traditie, veiligheid, gezelligheid. De stelling dat de lijst allereerst interessant zou moeten zijn voor kritische muziekliefhebbers is dus uiteindelijk niet houdbaar.

Maar als Come To Daddy ooit op één komt, ga ik zeker luisteren. Benieuwd wat mijn moeder er dan van vindt.

Hmm ik zou er best wel wat voor over hebben om die miljoenen verbaasde gezichten te zien als op oudejaarsnacht om 5 voor 12 Come to Daddy uit de boxen schalt ipv Bohemian Rhapsody

Lijkt me ook wel mooi ja, zeker met de beelden van vorig jaar in de HMH nog op het netvlies.

*III... WILL EAT YOUR SOUHOUHOUL*

En dan de volle zes minuten inzoomen op een moeilijk kijkende Matthijs van Nieuwkerk.

Bohemian Rhapsody zou al verbazing scheppen.

Herman heeft wel gelijk dat Queen Death is .

Haha! En professor Klokhuis die naarstig op zoek gaat naar feitjes over deze voor hem volstrekt onbekende band..

Zou het niet gewoon een kwestie zijn van ergens een CD'tje verwisselen? Ik zie mogelijkheden.

Muziek-messias Klokhuis heeft vast nog wel een oud, vergeeld singletje van ze liggen nog van vóór ze beroemd werden.

Hij al is het niet uitgesloten, gezien de enorme productiviteit van dhr. James...


Hotel California dan, helemaal mooi. Al denk ik dat er dan wel een paar ouwe lullen een hartaanval krijgt...

Ah, hier zijn nog 'overtreffende trappen' van Leo Blokhuis aanwezig...... .

Ik vind wel dat jullie héél erg gemakkelijk afgeven op Blokhuis en Matthijs van Nieuwkerk. Zo dramatisch is het nu ook allemaal weer niet en ik vind het wel wat hebben, een klein zoektochtje naar interessante nieuwtjes uit het verleden.

Bovendien besteedt Van Nieuwkerk in De Wereld Draait Door dagelijks ook heel wat aandacht aan nieuw en vaak leuk Nederlands talent, vandaag dan weer Rigby.

Ik heb de afgelopen week 3 x een grand slam gehaald in de top 2000 quiz (ik word alleen nooit gevraagd), waarbij ook extra punten omdat ik ook wist welke vragen er zouden worden gesteld, toen ik de clip zag.

Desalniettemin is het helemaal nog niet zo erg, even wroeten in de oude bekende (rock) muziek. Felle tegenstanders van alles rond de top 2000 zijn meestal ook de aanhangers van hele specifieke muziek, van de categorie waarvan het aantal fans net het podium vult van het lokale cafe.

Nu zal ik daar helemaal niets van zeggen, maar eenmaal per jaar mogen de liefhebbers van grote rock-acts ook best hun lolletje hebben. Het is gemiddeld tenminste een stuk beter dan OranjeTV of vergelijkbare tranendallen.

Ik heb Hotel California ook meer dan mij lief is gehoord, maar één keer per jaar mag het, ten overstaan van 10 miljoen liefhebbers, best wel een keer voorbij komen.

Voor de cynici onder ons; De programmering van Top 200 A Go-Go 2010:

Aflevering 1: 26 december, 19.30 op NL3

In het café van de Top 2000 a GoGo barst vanavond het jaarlijkse eindejaarsfeestje van de NPS weer los. Gastheer Matthijs van Nieuwkerk en ‘zijn muzikale rots in de branding’ Leo Blokhuis ontvangen tot en met oudjaarsavond weer gasten van diverse pluimage.
Vanavond bijvoorbeeld schuiven aan de bar aan: musicalster Vera Mann en ex-Llink presentator Sebastiaan Labrie. Ze spelen de kwis met als inzet een hand van de presentator.
Verder is vanavond in het café te gast Anita Witzier die wil dat Somebody to Love van Queen op nummer 1 komt in de Lijst der Lijsten. En natuurlijk de reportages waarin wordt gezocht naar het verhaal achter een liedje. Vanavond over Michel Fugain’s ‘Une Belle Histoire’ en een mooie slijper: Me & Mrs. Jones van Billy Paul.
En aan de stamtafel wordt het verhaal verteld over Lou Reed die met een Nederlandse delegatie het grootste carillon ter wereld beklom en daar zijn song Perfect Day hoorde worden uitgevoerd door een beiaardier.

Aflevering 2: 27 december, 19.30 op NL3

In het café van de Top 2000 a GoGo ontvangt gastheer Matthijs van Nieuwkerk vanavond een wereldkampioen biljarten. Dick Jaspers vertelt over zijn curieuze passie voor Carl Palmer, van de heavy seventiesband Emerson, Lake & Palmer.
De kwis met als inzet een hand van de presentator wordt gespeeld door Ellen ten Damme en Tygo Gernandt. Ze zingen een mooi duet en krijgen het café op z’n kop. Maar het allermooiste duet zingen vanavond Matthijs van Nieuwkerk en minister Bert Koenders van ontwikkelingssamenwerking. Ze krijsen net als vroeger op het schoolplein mee met Child in time van Deep Purple. Op de valreep het TV-moment van het jaar.
En natuurlijk zijn er ook vanavond prachtige reportages waarin wordt gezocht naar het verhaal achter een liedje. Vanavond onder meer over Killing me softly van Roberta Flack.

Aflevering 3: 28 december, 19.30 op NL3

Gastheer Matthijs van Nieuwkerk ontvangt vanavond in het café van de Top 2000 a GoGo zijn collega Frits Barend die een lans breekt voor Michael Jackson. Billie Jean moet volgens hem op 1. Verder speelt de populaire zanger Waylon de kwis met Ad Visser, icoon van AVRO’s TopPop. En is er een filmpje over Motown-zangeres Martha Reeves (zonder The Vandellas) die in 1964 Dancing in the streets als eerste opnam, nadat Marvin Gaye haar achter de receptie van Motown Records vandaan trok. De tweede reportage gaat over de Nederbeat band The Shoes uit Zoeterwoude-Dorp die een hit hadden met Na Na Na.

Aflevering 4: 29 december, 19.30 op NL3

De accordeonist Nihad Hrustanbegovic die plotseling met Grace Jones in Paradiso moest optreden vertelt vandaag in het café van de Top 2000 a GoGo zijn onthutsende verhaal aan gastheer Matthijs van Nieuwkerk.
Vice-premier Wouter Bos en KRO-boerenbezoeker Yvonne Jaspers spelen de kwis aan de bar en het stampvolle café brult mee met Ernst Daniel Smid als hij zijn favoriete nummer van de Golden Earring komt aanprijzen.
‘Popprofessor’ Leo Blokhuis geeft een leerzaam college over Try a little tenderness van Otis Redding. De reportages zijn over de zingende tandarts Dr. Alban (It’s my life) en Suicide is painless van de film MASH.

Aflevering 5: 30 december, 19.30 op NL3

Twan Huys over zijn diepe liefde voor Frank Sinatra, BNN-babe Nicolette Kluiver kwist tegen een Lama en de Duits/Nederlandse diva Romy Haag zingt en vertelt over haar romance met David Bowie in het West-Berlijn ten tijde van Heroes.
Maar ook Shrine of God, het enige Engelstalige singletje van Ramses Shaffy, in de Leo Blokhuis Muziekschool en een prachtfilmpje over Tom Tom Club, de afsplitsing van Talking Heads die de hit Wordy Rappinghood maakten in de jaren negentig.
Presentatie: Matthijs van Nieuwkerk.

Aflevering 6: 31 december, 19.30 op NL3

In het café van de Top 2000 a GoGo komt vanavond het jaarlijkse eindejaarsfeestje van de NPS tot een climax. Gastheer Matthijs van Nieuwkerk en ‘zijn muzikale rots in de branding’ Leo Blokhuis krijgen bezoek van speedy chef-kok Pierre Wind die een oliebollencocktail bereidt.
We zien verder een witte duif in een kooi op tafel staan. Het dier is meegenomen door beauty-queen Marijke Helwegen die danst voor haar duif op Stevie Wonder’s Isn’t She Lovely.
Alsof dat niet freaky genoeg is komt er een hardrock blaaskapel het café binnen om Joris Linssen en Edo Brunner kwisvragen te laten beantwoorden. Maar deze extra lange uitzending heeft ook nog serieuze informatie. Zoals reportages over La Ballade Des Gens Heureux van Gerard Lenorman en over the making of Kom Van Dat Dak Af…
Aandacht voor Ramses Shaffy Robert ten Brink komt de hardere nummers van The Beatles promoten en aan het einde is er natuurlijk maar 1 winnaar: Queen met Bohemian Rhapsody.

Om het kort te houden: