Nouja zeg, Chevy, This Strange Effect is juist een prachtig popliedje!

Verder kan je zeuren, maar in elke lijst staan wel genoeg dingen waar je minder mee hebt, en ik heb toch ook genoeg mooie dingen gehoord, en zelfs nog dingetjes ontdekt.

Sterker nog. Als de Top 2000 afgelopen is heb je een dag met nummers die de lijst niet haalden. En daar zit ik vaak bij te denken: Waarom hebben die de lijst niet gehaald? Geen verkeerde nummers of zo, maar simpleweg niet opgeslagen in het collectieve geheugen van het publiek blijkbaar.

Heeft Van Nieuwkerk eindelijk eens een goede analyse over muziek ben jij het weer niet met hem eens

Het was wel goed te horen dat de stem van Hodgson nog erg goed was. Volgens mij heeft hij ook de hele middag lopen spelen want ze lieten geloof ik van 12 nummers wel een paar zinnen zien.

Net City To City gehoord. The road ahead is empty...

idd wat een verschrikking

Maar met Marc Cohn (walking in Memphis) kan ik dan weer goed leven. Is nu op.

genoeg reden om die hele lijst te boycotten...

Crazy Horses!

Ff door de zure appel heen bijten, want je zit natuurlijk voor Neil Diamond

Eindelijk, kan ik hierna de radio er ook weer uitflikkeren.

Of je zoekt het desbetreffende nummer even op via youtube, kun je die radio gewoon uit laten..

Green Day nu

Afgelopen inmiddels

Alles is vergankelijk, zo is het leven. Die laxus11 is tenslotte ook alweer laxus19... Let the music play, zingt Barry White net. Zo ist!!!

Heerlijk

Wat is eigenlijk de reden van het vrijgeven van de lijst, alvorens hij wordt uitgezonden?

Nu Society van Eddie Vedder

De gebruikelijke topper bij een gemiddelde begrafenis....

Matthijs weet echt niets van muziek: Barbara Ann is van The Regents.

Zo af en toe hoor je een onverwacht nummer, zoals If There is Something van Roxy Music.

Heel simpel: risk management, het voorkomen van opwinding bij ouwe rockers. De impact van die opwinding zou te veel belasting betekenen voor de op de moment van uitzenden relatief onderbezette Eerstehulp in ziekenhuizen

Alsof iedereen verrast zou zijn als wij de lijst openen en wij zien dat Bohemian Rhapsody bovenaan staat.

Ach daar heb je de jaarlijkse Leo En Mathijs Bashing

Alsof ik mij een weg ga banen in dat vernieuwde Youtube, waar de reclames zonder moeite worden uitgezonden, maar een filmpje buffert totdat ik er dood bij neer val.

Wat echt tenenkrommend was, was dat verhaal weer over Stretch.

Helaas mag ik nooit interviewer wezen, maar waarom wordt er aan die twee frontmannen van die oude nepband niet gevraagd wáárom ze in Godsnaam door Mick Fleetwood zouden zijn benaderd om de gitaarpartijen van Peter Green over te nemen? 20 jaar oud en ze hadden nog helemaal niets gepresteerd.

Geheel bezijden de waarheid wordt het beeld geschetst dat binnen Fleetwood Mac gitaristen binnen werden gehaald en weer vertrokken: niet is minder waar. In 1970 vertrok Peter Green uit de oorspronkelijke band, in 1971 Jeremy Spencer en in 1972 Danny Kirwan.

In 1971 kwam Bob Welch. Dat leidde tot een behoorlijke productie van studio albums, vijf in de periode 1971-1974. Aanvankelijk met Danny Kirwan dus en in 1973 ook met Bob Weston, die later werd ontslagen omdat hij vreemd ging met de vrouw van Mick Fleetwood. Toen Weston Fleetwood Mac verliet, nam Bob Welch zo'n beetje alle gitaarpartijen voor zijn rekening op Heroes are hard to find (1974). Er was nog één iemand die twee keer pedalgitaar speelde.

Al die tijd waren ook John en Christine McVie gewoon lid van de band. Als die Elmer Gentry zegt dat zij voor hun "optreden" (in 1974) zaten te wachten op Mick Fleetwood, dan had er ook minimaal moeten zijn gewacht op Welch en de McVies. Alsof er ooit een optreden van Fleetwood mac is geweest waarbij wel Mick Fleetwood bij aanwezig was maar niet John McVie.

En dat is ook precies de clou: die Strechleden waren helemaal niet nodig voor Fleetwood Mac.
Iets anders was, dat FM door allerlei mentale problemen niet meer kon optreden. Dat was in 1973. Door inkomstenderving bedreigd, besloot de voormalige manager vervolgens een surrogaat band de bühne op te sturen onder de naam Fleetwood Mac. De processen die toen tegen hem volgden (o.a. over contractbreuk) hebben vervolgens een belangrijk deel van 1974 in beslag genomen.

Toen Heroes are hard to find niet het succes werd voor Fleetwood Mac waar hij op had gehoopt, besloot Bob Welch eind 1974 te stoppen. Dat leidde snel daarna tot contacten tussen Mick Fleetwood en Lindsey Buckingham, van wie Fleetwood toevallig wat had gehoord in de studio.

Dat Fleetwood wellicht een keer thuis zal zijn geweest bij die leden van Stretch zegt werkelijk helemaal niets. Ik vraag mij af, hoe er dan is "geoefend" met die nieuwe leden, je kunt toch niet zomaar aan een toernee beginnen zonder elkaar zelfs ooit te hebben gezien, laat staan met elkaar hebben gerepeteerd?

Enfin, ik ben blij dat het ze niet in de koude kleren is gaan zitten, dat werd natuurlijk niet gepikt, in die tijd. De rechtzaken die er zijn geweest hebben overigens Fleetwood Mac geheel in het gelijk gesteld.

Toch geeft het Wiki artikel over Stretch het beeld dat in de minidocu is geschetst. Er staat doodleuk dat Mick Fleetwood Stretch had samengesteld om met hem als Fleetwood Mac op te treden. Sterker nog, die tour was al een eind onderweg, voordat het publiek merkte dat er geen origineel Fleetwood Mac-lid op het podium stond, en toen ging het uiteraard mis met de tour. Die tour zal niet door Stretch georganiseerd zijn, dus zijn ze wel degelijk gevraagd.

Hoe dat zit met het oefenen, is mij ook een raadsel. Stretch kan natuurlijk het FM-repertoire geoefend hebben zonder Mick...

In het Wiki lemma over FM wordt dezelfde episode verteld, maar nu krijgt de manager Clifford Davis de schuld van het in het leven roepen van een nep-Fleetwood Mac, en gaat het vooral over wie het recht heeft op de naam van FM.

Misschien ligt de waarheid ergens in het midden?

Ze zijn gewoon gevraagd door manager Cliff Davis, die is er (uiteraard) niet in geslaagd om Mick Fleetwood (alsnog) voor die optredens te strikken. Fleetwood was door al het gedoe met Bob Weston zelf ook één van de mentale gevallen waardoor een toernee eigenlijk niet goed mogelijk was.

Maar Davis had Fleetwood Mac al ingeschreven bij allemaal concertorganisatoren, in de veronderstelling dat ze alsnog wel zouden gaan en om vervolgens alvast het managersfee te kunnen incasseren. Tot dan toe had FM ook altijd normaal getoerd, ook al was er wel eens gedoe geweest met bezopen zijn/onder de dope zitten van enkele leden en ruzies. Ja, dat waren gezellige tijden. Maar dan praat je over 1970, 1971.

De laatste ruzies op het podium dateerden van 1972 tussen Welch en Danny Kirwan. De eerste was zakelijk ingesteld en Amerikaan met een voorliefde voor Amerikaanse westcoastmuziek. Kirwan (22 toen!) was een Engelse bluesgitarist die vaak te dronken was om op het podium te staan. Dat ging om die redenen gewoon niet meer en Kirwan werd uit de band gezet.

Als groep fungeerde FM juist in de tijd van Bob Welch, zeker in 1973 en 1974 verder naar behoren. Met niet overdreven maar verder redelijke resultaten, commercieel en artistiek.
Feitelijk is het niet te staven dat Mick Fleetwood zou kunnen hebben gezocht naar nieuwe bandleden in 1973 en 1974. Zeker niet zonder John en Christine McVie, destijds nog gelukkig getrouwd.

Anders dan dat er sprake zou zijn van een manager in geldnood. Maar goed, die rechtzaken daarover met alle ins en outs heeft FM ook allemaal gewonnen.