Heroes heeft iets episch, wat het tot één van mijn favoriete Bowie nummers maakt.

De spijker op z'n kop.

Op deze site zitten nog meer Blokhuisjes en v Nieuwkerkjes, dus een beetje respect voor de mensen met wél een uitgesproken en afwijkende mening/smaak graag

Bloaaaaasmuziek net op de radio. Als je zulke nummers altijd die ene keer per jaar blijft horen, gaan ze eigenlijk vanzelf bij de traditie horen. Ik zal zo'n nummer haast gaan missen, mocht die wegvallen.

Wat een held is die Mark King. Eeuwig zonde dat een bassist zelfs nog onder de drummer staat in de pikorde.

Van lynyrd skynyrd's freebird wordt nu een ingekorte liveversie gedraaid. De studioversie met de lange gitaarsolo zal voor radio 2 wel te lang zijn. Wel mooi dat deze plaat zo hoog staat, zelfs boven sweet home alabama.

Toch wel wennen het veelvuldig geknip in de lange gitaarplaten en symfonische platen in de top 2000. Zo is don't fear the reaper niet hetzelfde zonder gitaarmiddenstuk. Tubular Bells voelt helemaal onnatuurlijk aan in de versie die lijkt op een aan elkaar geknipt geheel van losse fragmenten.

Vind dat er gisteren van close to the edge wel een goede, redelijk lange versie is gedraaid. Vanmiddag werd er ook niet geknipt in Blue Monday geloof ik. Morgenochtend is er dan ook nog Echoes.

De verrassing is er nu toch echt wel uit in de Top 2000. in de lagere regionen wil nog wel eens iets "verrassends" voorbij komen, nu zijn het gewoon allemaal de overbekende nummers. Geeft niks, zitten alsnog wel mooie nummers tussen.

Je hebt wel gelijk, Tony, maar na Van Morrison komt wel een verrassende plaat... (vind ik)

Starlight stond er vorige jaar geloof ik ook al in en ook vrij hoog. Is dit jaar wel weer gestegen geloof ik.

Ja, dat was een mooie reportage in de top 2000 a gogo. Die man kan echt geweldig bassen. Laat ie daar goed zien. Je moet van zijn muziek houden, maar dat staat los van zijn baskwaliteiten, want die zijn er duidelijk.
Mooie reportage.

Close to the edge was weer helemaal verknipt: ruim 10 minuten korter in een mijns inziens zeer slecht ge-edite versie. De reacties in het gastenboek van radio 2 logen dan ook niet om: er werd zelfs gesproken over de botte bijl, iets waar ik me alleen maar bij kan aansluiten. Als je de volledige versie gewend bent en je hoort dan zo'n edit met abrupte overgangen, dan klinkt dat behoorlijk onnatuurlijk.

Het kan ook anders: vanmorgen was Echoes volledig te horen in de 23 minuten versie, al praatte dj Hans Schiffers door de eerste en laatste minuut heen: het zij hem vergeven. Ik vond wel grappig te horen dat het nieuws van 7 uur er blijkbaar voor werd verschoven (althans dat meldde Hans).
Blue Monday was gelukkig de goede (12 inch) versie uit 1983 en niet de remix uit 1988.
Van Tubular bells bestaat ook een single-uitvoering die wel goed in elkaar steekt, maar die wordt helaas nooit gedraaid.

Vandaag valt er weer genoeg te genieten: Ik verheug me al op de 14 minuten Telegraph Road van Dire Straits.

En zo meteen natuurlijk weer de Mark & Clark Band. Dat is me trouwens wel een fantastisch rijtje vanaf 12 uur: eerst Worn Down Piano, dan The Unforgettable Fire, en vervolgens The Boxer. En bovendien net Music van John Miles gehad, nu Knights of Cydonia en even voor twaalven A Day in the Life. Straks kan hij wel weer uit want beter wordt het toch niet meer

Hier heb je hem alvast, kun je de radio uitzetten.
YouTube - Dire Straits - Telegraph Road [COMPLETE STUDIO VERSION]

Erg treurig wel dat ze nummers verknippen. Zet ze dan niet in de lijst.

Brr. Music. Daar ben ik voor gevlucht zojuist.

Herman, ik denk dat ik toch maar naar de radio blijf luisteren: los daarvan waardeer ik je humor
Telegraph Road wordt straks ook volledig gedraaid, maar radio 2 is niet altijd even consequent met lange versies. The End hoor je zo meteen weer in een 4 minuten-versie

Hoewel ik het 23 en een halve minuut durende Echoes elk moment van de dag op mijn stereoset kan beluisteren, had ik voor vandaag de wektijd van mijn blikkerig klinkende mono klokradio op 6:30 uur gezet. En dat op een verlofdag... Ik vond het heerlijk wakker worden.

The End werd wel heel vroeg afgekapt... Had het idee dat het nummer nog maar net begonnen was en ze stopten er alweer mee.

Edit: wat royh schreef dus, het was waarschijnlijk maar 4 minuten inderdaad.

De te hanteren speelduur per nummer kan je vinden in de PDF-lijst op de radio 2-site.

Ah, vandaar dat je het al wist!
Dank je, dat had ik nog niet ontdekt. Ik gebruik vooral de lijst uit de krant en daar staat de tijdsduur van de nummers niet bij.

Jeetje daar heb je Papa van Stef Bos weer. Toch altijd even luisteren. Hij zou komende vrijdag 100 zijn geworden.

Zeer bescheiden Herman, zouden er wel minstens 1250 mogen zijn. Zelf vind ik wel dat er minstens 800 synthpopnummers in de lijst horen te staan. Eén van ons zal moeten inleveren, vrees ik.

Fool's Overture één van de vijf nummers uit de lijst die langer zijn dan 10 minuten? Zeker één van de vijf die zo lang zijn die ze helemaal draaien dan, want ik kom zo al boven de vijf uit... (echoes, close to the edge, tubular bells, fool's overture, shine on you crazy diamond, the end, en vast nog een stuk meer waar ik niet meteen aan denk...)

Edit: Telegraph Road dus...

Child In Time.

Oja! die zit er inderdaad ook net boven! Daar wist ik het niet van.

Luister momenteel even naar de Top 2000; topnummers worden afgewisseld met bagger.

De door radio 2 genoemde 5 nummers zijn alleen diegenen die ze volledig draaien. Ook boven de 10 minuten (in de albumversie) : Close to the edge, The End, Tubular bells, Autobahn, In-a-gadda-da-vida, Musica E, Get Ready, Song of the marching children, I heard through the grapevine (C.C.R.), Disco Inferno, I'd do anything for love. Lord of the ages van Magna Carta klokt dan net geen 10 minuten (9:58).

Vorig jaar ging ik door een diep dal. Mijn hamster was overleden, ik werd na twintig jaar ontslagen en ik kreeg ook nog eens te maken met een vervelende knieblessure. Op een slechte dag hoefde het van mij allemaal niet meer en besloot ik voor de trein te springen. Terwijl de trein maar niet kwam - het blijft de NS - hoorde ik de zachte klanken van Afscheid Nemen Bestaat Niet van Marco Borsato. Op dat moment bedacht ik me dat ik eigenlijk nog helemaal geen afscheid van het leven wilde nemen. Ik ben naar huis gegaan, nu gaat het weer beter met me. En telkens als ik dit nummer hoor, krijg ik kippenvel en denk ik terug aan het moment dat Marco mijn leven redde. Het zal altijd een speciaal plekje in mijn hart houden.

Beetje misleidend om dan te zeggen dat het één van de vijf nummers van boven de 10 minuten uit de lijst is...

Wat heftig voor je. Ik kan me heel goed voorstellen dat dat nummer dan een speciale plaats in je hart heeft. Gelukkig dat dat nummer je heeft gered, en dat het nu beter met je gaat!