Ralph. Dat effect zie je bij veel meer 60's nummers op dit moment. The Rolling Stones zijn al behoorlijk wat noteringen kwijt en de meesten zijn fors gedaald. Iets als Eve of Distruction van Barry McGuire was jarenlang een zekerheid voor de top 500 maar staat nu niet meer bij de eerste duizend en is binnen vijf jaar uit de lijst. Good Vibrations was vast in de top 100, in 2013 niet eens meer top 250. Testament, Satisfaction, Light My Fire, With a Little Help From My Friends, Hey Joe om maar eens wat te noemen. Allemaal flink gedaald en ik zie ze niet meer bovenin terugkomen (behalve in een jaar dat Boudewijn, Keith, Mick of Joe doodgaan, helemaal als ze dat net in of voor de stemperiode doen). Dat is het effect waar ik het in een eerdere post over had. Ook The Beatles zijn niet imuun. Er staan er nog heel veel in, maar er wordt meer gezakt dan gestegen.

Eerste helft van de jaren '60 is voor een groot deel al uit de lijst verdwenen. Everly Brothers bijvoorbeeld staan er helemaal niet meer in. Ooit hadden ze er acht of negen.

Tsja, dan ook verschuiving van generaties dus; de oudjes zijn er niet meer, laten het afweten of komen in de minderheid. Dat de eerste helft van de jaren 60 bijna weg is vind ik niet zo heel erg, wel van die 2e helft.

Deze 2 uitspraken kan ik toch moeilijk met elkaar rijmen..

Het verdwijnen van vele jaren '60-hits vind ik ook jammer, dit decennium leverde heel wat prima hits. Ik heb bewust 2 nummers uit de eerste helft van de jaren '60 in mijn keuzelijst geplaatst (Roy Orbison en Sam Cooke).

Ik verwacht juist een stijging voor Fix You. Ook voor Piano Man en Black.

Soms denk ik nog wel eens met weemoed terug aan de Veronica Top 100 uit de 80's; niet zozeer omdat de muziek beter was (ook ), maar het was no lekker compact en overzichtelijk. Toen vanaf 1999/2000 de Top 2000 verscheen kreeg je aller lijsten met 'tig' honderd nummers, wat heel gezellig luisteren is, maar ik op zich niet zit te wachten. Ik wou dat er weer eens een ouderwetse top 100 kwam, in deze tijd maar no limits.(geen voorgekauwde lijsten).

Zo'n Top 2000 houdt de gemoederen altijd flink bezig wat heel wat discussies doen opwaaien en moet een nummer als Bohemian Rhapsody het bij sommige ontgelden en dat zijn dan voornamelijk de jongere garde die er net haar op hebben en dan ons "ouwe lullen" (hoe we vaak benoemd worden in deze) proberen de les te lezen als het gaat om muziekbeleving en wat goed is en wat niet.

Dat een nummer als Bohemian Rhapsody anno 2014 misschien niet meer bij iedereen tot de verbeelding spreekt kan natuurlijk altijd, maar in 1975 was dit nummer toch echt wel "hot" en sprak men van een muzikaal meesterwerkje, je moet het tenslotte ook wel beoordelen in de tijdgeest van de muziek uit die tijd en voor de rest moet iedereen maar lekker van zijn of haar muziek genieten, want discussies over muziek kom je maar zelden uit, al is het altijd wel leuk om te lezen dat men opkomt voor zijn of haar favorieten.

Moest Bohemian Rhapsody in 2013 worden uitgebracht, zou men het dan 'ouwe lullen-muziek' hebben genoemd (idem met Hotel California)? Zo'n nummer zou nu zelfs helemaal geen kans hebben gehad om in de top-40 terecht te komen (in de jaren '70 was dat wel nog mogelijk), voor het top-40 publiek van nu is het te alternatief of te buitenissig.

Ik denk dat als we hier met de (actieve) users een Top 10 aller tijden inleveren ( heel moelijk, maar enfin) je een karrevracht aan nummers zou krijgen en onder de best scorende 100 maar de vraag is of bijv, een Bhorap daar tussen zou staan. Hangt er natuurlijk vanaf wie er allemaal meedoen qua snaak/leeftijd.

Hotel California is echt niet te alternatief of buitenissig voor het huidige top-40-publiek. Eerder gewoon te ouderwets klinkend. Wat Bohemian Rhapsody vandaag de dag zou doen in de top-40 durf ik niet te voorspellen. Daar is het een veel te uniek nummer voor.

Meet een snaakje erbij zal Bohemian Rhapsody vast wel beter in de smaak vallen

Ik vind Bhra eigenlijk niet zo raar. Ik vind het geen straf om naar dat nummer te luisteren, dan ken ik er genoeg andere na 1987 die ik wel een straf vind...

Hotel California is inderdaad conventioneler dan Bohemian Rhapsody hoewel een dubbele gitaarsolo ook niet bepaald alledaags is.

Die gitaarsolo's vind ik wel lekker, vooral het begin, niet zozeer de herhalende gitaarfiguurtjes aan het eind....

Er is nu niet meer zoiets als Top 40-publiek. De muzieksmaak is zo versnipperd en lastig meetbaar dat de hitlijsten minder representatief zijn dan ze ooit waren. Singleverkoop bestaat bijna niet meer (ook digitaal niet) en het beetje wat er nog is telt niet eens meer mee in de top 40. Dat is tegenwoordig een mix van streams en playlists. De top 40 is een vehikel van Radio 538 geworden, net als de iets alternatievere Mega top 50 een vehikel van 3FM is en de single top 100 nog poogt om manipuleerbare niks voorstellende verkoop te combineren met streams. Ik vind het nog steeds leuk om als lijstjesfreak het een beetje te volgen, maar veel over de smaak van Nederland zegt het niet veel meer. Doordat streams nu meetellen zijn de lijsten ook statischer dan ze ooit waren. Het aantal nummers dat in een jaar de top 40 haalt ligt tegenwoordig ongeveer een derde lager dan vroeger. Een nummer dat 20 weken in de lijst stond was vroeger zeldzaam, maar is nu heel gewoon geworden.

Er zijn twee genres waar nog weleens een (digitale) single verkocht wordt: Muziek voor 12 of 13 jarigen (One Direction, Katy Perry) en Nederlandstalige levensliedjes. Dat is het zo ongeveer.

En toch wordt er niet alleen maar gefocust op singlemateriaal.
in ieder geval legendarische albumtracks als Echoes, Shine On Your Crazy Diamond van Floyd, The End van The Doors en als keuze is bijv. Ook Starless van King Crimson te vinden.
Wellicht herkenbaardere tracks, maar toch wel weer leuk om die eens langs te horen komen. Wel in zijn geheel gedraaid natuurlijk.

Tja en het toevoegen van wat onbekendere albumtracks blijft ijdele hoop. Zonde eigenlijk, want er is zoveel geweldig werk.

Ook Stairway to Heaven is een albumtrack en Child in Time eigenlijk ook. Is alleen hier op single uitgebracht.

Stairway to Heaven en Child in Time waren inderdaad albumtracks die nadien een klassiekerstatus kregen. Zo ook The End van The Doors en Shine On Your Crazy Diamond van Pink Floyd. Maar het aantal albumtracks in de top-2000 is dun gezaaid. Het is jammer dat recentere albumtracks (zoals die van bv. Radiohead en Arcade Fire) geen kans krijgen. De top-2000 blijft gefocust op de Top-40 die - wat starbright boy terecht opmerkt - minder dan ooit representatief is.

Gaat uw mond spoelen!

Teunnis Dat is geen waardeoordeel, maar wel haar primaire doelgroep.

Niet mee eens, haar publiek is gewoon algemeen top-40. Dus ook jongeren, het uitgaansleven en de radiozenders.

Ik zat mij, als fervent singletjeskoper vanaf eind jaren '60 tot halverwege de jaren '80, af te vragen of het fysieke bezit van geluidsdragers nog extra bijdraagt aan het positieve gevoel dat je voor een nummer hebt.

Je komt dan wel weer terug op dat jeugdsentiment dat eerder werd genoemd. Uit een periode waarbij je je alles ontzegde om maar 45 toeren singletjes te kunnen kopen.
En leidt dat dan onmiskenbaar niet tot bevoordeling van die singles ten opzichte van een nummer dat je vaag via youtube voorbij hoort komen. Misschien nog wel eens een keer afluistert maar dan weer snel doorgaat naar een volgend nummer.

Singletjes met hoezen staarden je destijds onbeschaamd aan en vroegen er om om gedraaid te worden.

En bij gebrek aan Youtube gebeurde dat ook in grote hoeveelheden maar wel beperkt tot hetgeen dat je in huis had. En dat was voor je gevoel dan weliswaar altijd te weinig. Het voordeel was wel dat je de nummers uit je hoofd kende, na verloop van tijd.

Zou de band die toen met het vinyl ontstond, hechter zijn dan wanneer je nummers bekijkt op youtube? En zou dat een verklaring kunnen zijn dat er van veel oudere nummers wordt gehouden?

Ik kan bij al mijn singles wel een verhaal vertellen, hoe ik er ook weer aan ben gekomen.
Ik kocht ooit de single Hotel California in Frankijk, in Dyon. Het was bloedheet en ik had het er voor over om op het midden van de dag, tijdens een vrij uurtje, naar het centrum van Dyon te lopen en de singles bakken door te lopen. Elke frank in mijn zak brandde erger dan de zon op mijn hoofd.

Nog een wonder, eigenlijk. De chauvinistische Fransen hadden, zeker in die tijd, een grote hekel aan Amerikaanse muziek. Het werd naar verhouding ook veel minder verkocht. Maar ik vond er Hotel California en het kleinood staat nog steeds in mijn singles kast.
Ik stem er trouwens helemaal niet op voor de Top 2000 en singles draai ik al helemaal niet meer, maar dat terzijde.

Dergelijke gevoelens en ervaringen worden niet meer opgeroepen door youtube, kan ik zeggen. Maar de vraag is, of daarmee een band is verbroken die maar moeilijk is te herstellen. En ligt daar dan wellicht het blijvende succes dan die oude nummers, is het blijvende enthousiasme van het "oudere" segment van de muziekliefhebbers daarmee verklaard.

Was dit een grap?
http://www.staatieindetop2000.nl/

Die was dus anderhalve week geleden.

NPO Radio 2 - vanaf2dec - radio2.nl

Deze link zegt iets anders

Net stond er "OKEEEE"
Toen stond er even niets
En nu staat er "IN ONDERHOUD"

Wordt vervolgd?

Nee denk het niet, ze zullen nog wel niet zover zijn met de "berekening".

Nu staat er:
"Neee... nu nog niet.:)"

Wat voor mensen werken er daar op de redactie?

Nu staat er niks meer

Bij mij staat hij nu al een tijdje op "EVEN ZOEKEN..." nadat ik op Arcade Fire - Rebellion heb gezocht.