Ach so - daar izzieweer: het klassieke argument - kwantiteit zou betekenen kwaliteit; a.k.a. 1.000.000 lemmings can't be wrong



Blijkbaar ben je nog niet Touched by the Hand of God of je hebt nog niet The Age of Distinction bereikt (46) - helaas zit de Workshop MWW (maak werk van wave) voor de komende 2* volgeboekt; daarin wordt alles uit de doeken gedaan, zodat je muzikale weg blijvend wordt verlicht.

Bedankt weer Chevy! Verbazingwekkend hoeveel minder ik met deze lijst heb dan met die van de voorgaande decennia...

Ach ja, smaken verschillen. En de gemene deler wordt al snel een smakeloze brij. Ik heb het altijd als een compliment opgevat als mijn favorieten niet te ver vooraan in de eindlijsten staan.

Ja, voor het eerst buiten de Top 40, een droevige ontwikkeling.

+1

Je gaat van de veronderstelling uit dat ik niets met die muziek kan. Fout. Sterker nog: Disintegration vind ik een prachtige plaat, die heb ik hier als deluxe 2cd staan. The Smiths & vooral het zwaar overschatte Joy Division, daar kan en wil ik helemaal niets mee.

Wat mij op MM vervolgens opvalt aan sommige liefhebbers van deze bands en van wave in het verlengde daarvan dat ze wat neerkijken op het gewone voetvolk. Althans, in hun opinie.

Ach west, dit zijn de zgn. "puristen", wat jij en ik bekrompen krentenkakkers noemen met een piepklein belevingswereldje, maar zelf maken ze daar natuurlijk een kracht van, never admit your limitations tenslotte. Dat overschatte JD schijnt wel bij de puristen in de smaak te vallen, maar als het wat complexer wordt haken ze ineens af.. kan er al jaren niks anders dan een mistroostige smiley voor opbrengen (die niet meer bestaat), their loss. Ik zou me niet in zo'n beperkt wereldje kunnen begeven.

Fraai verwoord orbit.

Ja inderdaad, en gelukkig kijkt hij (zoals altijd) ook helemaal niet neer op andere mensen

Ben jij die rechter op orbits avatar, GrafGantz?

Chevy bedankt!

Belangrijke vraag natuurlijk, hoe zit het met het band klassement? Marillion op het podium?

Gelukkig is jouw smaak niet de leidraad voor wat iedereen goed moet vinden

Ik begrijp de hoge positie van Joy Division niet, maar accepteer m wel Dat zou jij met U2 ook moeten doen.
Net zo goed als dat ik accepteer dat Arcadia - So Red the Rose maar 2 keer is genoemd en 12 punten had... voor mij onbegrijpelijk, maar het gemis is voor diegene die dit album geen kans geven

chevy93 hartelijk dank voor je moeite!!!

Wat moet een mens eigenlijk met voorgaande discussie?
De stemming voor meest pretentieuze MuMe-lid is pas binnen enkele weken: west, orbit & Mjuman.
Al begrijp ik wel dat jullie zitten popelen om campagne te voeren. Ook ik kan me nog nauwelijks bedwingen - zou er dit jaar een overwinning in het verschiet liggen? Eens benieuwd in welke mate iemand beoordelen op zijn "Joy Division appreciatie gehalte" (uitgedrukt in kubieke smileys) het kiezerspubliek kan bekoren.

Ik voel me in het geheel niet aangesproken.

Chevy, bedankt weer voor het mooie werk.

Ga mij natuurlijk concentreren op de 90's.

Ah hij is rechter, ik vond hem altijd al een wijze raadsheer.

Enige verbazing hier omtrent The Queen is Dead, voor mij met enige afstand het "slechtste" Smiths-album. Staat ie zo hoog puur om There is a Light? Van de ietwat lauwe music hall à la Frankly Mr. Shankly wordt toch niemand warm? Als het nou Frankly, Mr. Van Gaal was... Dus graag volgend jaar van iedereen een uitgebreide uiteenzetting over het hoe en waarom van deze populariteit. Bij voorbaat dank. Uiteraard wel nog steeds stukken beter dan "a fat clown with make-up, weeping over a guitar".

Ik voel me aangesproken, maar voel me tevens niet genoodzaakt tot het plaatsen van een "uitgebreide uiteenzetting". Je doet het er maar gewoon mee, m'n beste lad.

Gewoon het tijdloze titelnummer uiteraard. Vooral lyricaal kan ik me goed in dat nummer vinden. En gewoon heerlijk raggen met z'n gitaartje, zegt meneertje Marr.

Lyricaal? Waarom niet gewoon een Nederlands woord gebruiken? Mooie plaat, maar doe mij maar het debuut.

Hij is eerder het angstige oude vrouwtje

Ik ben wat verbaasd, hoewel je het grappig brengt. Ik ging juist in tegen de soms wat arrogante tot vervelende kijk op de muzieksmaak van anderen.

Ik vind alle Smiths-albums eigenlijk even goed. Ik zet The Queen Is Dead gewoon altijd het hoogste omdat ik die het meeste draai. Verder inwisselbaar qua kwaliteit, alhoewel elk album wel een bepaalde sfeer heeft.

Het debuut is romantischer op een Oscar Wilde-manier, Meat Is Murder is bozer, The Queen Is Dead meer van de hak op de tak, en Strangeways klinkt als de rustige oudere broer van hun eerste drie platen, ook al borrelt het onder de oppervlakte nog altijd als vanouds.

Je mag mijn bericht dan ook met een heuse korrel zout nemen. Het valt me geregeld op dat dit soort conflicten vaak beginnen met een korte, boude bewering en eindigen met pseudo-intellectuele verdediging van de eigen smaak. De kleuter in mij wou hier even de draak mee steken.

Nu voel ik me aangesproken Maar ik zie niet in wat er mis is met discussies over smaak, zolang ze maar respectvol gevoerd worden, met in het achterhoofd de gedachte dat je ofwel allebei gelijk hebt, ofwel allebei ernaast zit. Anders wordt het ongezellig en helemaal onzinnig

Dat laatste, jullie zitten er allebei naast, want ik heb gelijk

Aan dat respectvolle knelt meestal het schoentje. Of aan het zinnige. Hoe vaak lees je niet zoiets als "zwaar overschatte band"? Het moet echter al hemeltergend slecht zijn vooraleer je zo'n bewering kan onderbouwen zonder drogredenen aan te halen.

Meestal betreft het echter bands die wel degelijk heel wat in huis hebben, om de 1 of andere reden kan je het echter niet helemaal smaken. Maar dat betekent nog niet dat deze band slecht of overschat is. Sommigen projecteren hun aversie voor een band ook op de fans - het zijn mensen met minder verstand etc.- wat een kwalijke zaak is.

Ik ben een groot liefhebber van discussiëren. Maar niet met mensen die voornamelijk uitgaan van hun eigen gelijk.

Ik zie dat Arcadia door 3 personen is genoemd, waaronder Lennon en mijzelf.

Chevy weer bedankt voor al het werk!
Een paar kleine foutjes in de "grote" lijst: ABC - The Lexicon of Love staat er twee keer in (op 193 en 287). Get Happy van Elvis Costello staat er twee keer in: één keer op 412 door Elvis Costello & The Attractions en één keer op 558, nu alleen uitgevoerd door Elvis Costello. Ook zag ik Chris Isaac - Chris Isaac twee keer terugkomen. Ik bied mij overigens spontaan aan als vrijwilliger om de volgende keer te helpen een finale check te doen om foutjes eruit te halen.

Wat betreft mijn eigen top 30: op acht albums daaruit heb ik blijkbaar als enige gestemd en bij acht andere albums waren er maar twee stemmen, waaronder die van mij dus...
De top drie van de MuMe editie '80 van dit jaar bezit ik zelf ook maar die haalden bij lange niet mijn eigen top 30 lijstje..

Terechte nummer 1 en ook met de nummer 5 ben ik zeer blij.
Ik dacht altijd dat ik alleen stond met de mening van Joy Division is zwaar overschat, maar gelukkig lees ik het nu meer. Ik begreep er altijd al weinig van dat die band met zeer matige zanger hier zo omhoog gejubeld werd.

Smaken verschillen gewoon. Ik heb ook niets met Joy Division maar juist wel weer met opvolger New Order's album Power, Corruption & Lies. Jouw liefde voor nummer 5 (Simple MInds - New Gold Dream) deel ik helemaal maar niet die voor nummer 1, U2 - Joshua Tree. Ik heb dat album op vinyl in '87 gekregen en die is nog steeds splinternieuw want maar hooguit tien keer beluisterd... Ik heb daar helemaal niets mee. Ieder zijn of haar meug.