Ja, ik denk een soort love or hate plaat ja

Zo te zien zitten de verstandige mensen in het love kamp

Bonk hoort hier ook nog bij

Uiteraard
Waarschijnlijk ook hun langste nummer, en niet een typische 4 min R.E.M. nummer met couplet-refrein-couplet-refrein, te ingewikkeld denk ik Leave

Dat was jij helemaal niet, dat was ik.

O sorry

Het positieve is, dat ik van Leave heel goed direct begrijp dat die boven Walk Unafraid staat!

Het iets minder positieve is dat ik er werkelijk waar niets van begrijp dat het niet in de top 5 staat! Leave wisselt bij mij de nummer 1 positie af met een ander nummer. Fantastisch intens nummer.
Dit is wat ik er over schreef bij de Greatest Hits:

2. Leave
Het verstilde begin met dat melodietje, waarvan je je afvraagt waar het heen gaat, vervolgens komt het tot een geweldige eruptie. Die ‘sirene’ die er doorheen komt en wat het nummer draagt en een geweldig nummer ‘overheen gezet’ wordt.
De intense zang van Michael Stipe, de snerpende gitaar van Peter Buck. Het gaat me nog altijd mijn hele lijf heen. De tekst zoals zo vaak voor vele interpretaties vatbaar, maar werd toch wel gegrepen door:

I suffer the dreams of a world gone mad
I like it like that and I know it
I know it well, ugly and sweet,
that temper madness with an even extreme.

Terwijl ik eigenlijk nog steeds niet weet waar ze het over hebben.
Het hoort ook bij de jeugdherinneringen. Dit nummer steeds maar weer draaien, terwijl ik zat te leren voor eindexamen. Terwijl je denkt dat het nummer stopt, komt het toch weer terug. Het weet zeven minuten lang te boeien.
Overigens is de verstilde versie op de bonusdisc van InTime ook prachtig.

Zou overigens leuk zijn als het ook nog eens over dezelfde platenzaak zou gaan. Kom jij heel toevallig ook uit Dordt?

Haha ja dat zou zeker geinig zijn
Helaas..was in Lugdunum!
Super CD heette die zaak en ik had er meteen een super-cd bij

Raadsels:

geplaatst op 7 augustus 2016, 0:52 uur, permalink
57. Pilgrimage (Luigi 60, Johan 64)

En ik maar steeds denken dat je dan op 62 uit zou komen.

Artistieke vrijheid denk ik dan maar.

55. Imitation of Life (Johan 30, Luigi 92)



De laatste song van Reveal, en het zal niemand verrassen dat het de eerste single van dat album is die het hoogst reikt. Een classic R.E.M.-single, vrij letterlijk ook, want hier proberen ze duidelijk aan te haken bij de formule van eerdere hitsuccessen van eind jaren 80 en begin jaren 90. Peter Buck gaf ook toe dat het akkoordenschema dat hij hier gebruikt hetzelfde is als bij Driver 8, hoewel het de hoogten van dat nummer uiteraard niet haalt. Imitation dus vrij letterlijk Dat het toch werkt ligt vooral aan de bevlogenheid waarmee het gespeeld en gezongen wordt, als ook aan de leuke tekst. Het nummer was ook een groot succes. Het werd hun eerste nummer 1-hit in Japan (zo kondigde Michael het ook altijd aan live: This song was number 1... in Japan) en de 6e plek in de UK charts.

Charades pop skill
Water hyacinth.
Name by a poet
Imitation of life.

Like a koi in a frozen pond.
Like a goldfish in a bowl.
I don't want to hear you cry.

That sugar cane that tasted good.
That cinnamon, that's Hollywood.
Come on, come on.
No-one can see you try

Love/hate kamp voor 'Leave': ik snap het ook wel. Ik denk dat je ofwel houdt van dat alarm-geluid in het nummer, of dat je het teveel als gimmick ziet dat het hele nummer verknalt. Ik zit in de eerste groep, ik vind het een fantastisch nummer, ook met die schitterende slepende dreigende zang van Stipe. Zelfs de remix vanop A Life Less Ordinary vind ik goed, net omdat de zang daar nog meer opvalt.

Maar toch ook geen top 10 voor mij, dat snap ik ook wel weer

Ik vind het ook een geweldig nummer, maar toch lang niet het beste van Hi-Fi, laat staan de hele discografie.
Ik denk dat-ie rond de 50/60 wel op zijn plaats is.

Bij mij zou Leave ook veel hoger hebben gestaan, sowieso wel top 10. Zo'n krachtig nummer.


En ik. Kreeg er zelfs nog een REM-petje bij. Alhoewel, ik heb hem niet staan luisteren maar op de dag van release blind gekocht.

Ah, daar kwam ik ook vaak vroeger, maar meer begin jaren '90 om de Top 40 op te halen (en ik woonde er vlakbij). Ik heb mijn exemplaar destijds gekocht bij Elpee, klein zaakje vlakbij de V&D.

Ook n superzaakje..ook menig cd gekocht daar veel aanbiedingen tegen een vriendelijke prijs daar. Jammer toch dat al die zaken er niet meer zijn..

Een vriendelijke prijs en vriendelijk personeel. Inderdaad jammer...

Goed punt, ik kan het me niet meer herinneren maar ik gok dat ik deze ook gewoon direct heb afgerekend zonder te luisteren. Luisteren was voor onbekende albums waar ik over gelezen had maar meer ook niet. Of hooguit een sterke single van had gehoord. Wat betreft R.E.M. waren er nooit twijfels.

Ik wilde m meteen ter plekke horen en niet wachten tot ik thuis was
Was een geweldige ervaring trouwens..vanaf de eerste noten van How The West...prachtig...

54. Blue (Luigi 20, Johan 101)




De albumcloser van Collapse Into Now, wat een geweldig nummer is dit zeg, altijd weer kippenvel. Dit is R.E.M. op zn meest psychedelisch denk ik, langzaam dreinend episch nummer. Het gitaarwerk doet me denken aan de live versie van Country Feedback. Na E-Bow The Letter een hernieuwde samenwerking met Patti Smith, geestverwanten van mekaar vind ik en heldin ook van Michael en Peter. Wat mij betreft hadden ze een heel album samen mogen opnemen. De spoken word tekst van Michael is een geweldig effect en de lyrics zelf ook van een hoog niveau en boven de zwierige gitaargeluiden hoor je de onmiskenbare diepe, zangerige stem van Patti. Het is net of je bovenop een skycraper staat ergens in een grote stad in de USA in de verlaten nacht met wind en straatgeluiden in de verte. Qua lyrics vat het een beetje Michael's leven binnen en buiten de band samen tot een Collapse Into Now, ook de titel van het album. We hebben waarschijnlijk allemaal wel eens zo'n shift in consciousness meegemaakt en zoiets ervaren waarin alles in een viel in dat moment waar je dan op dat moment bent, een geweldige ervaring
Aan het eind is er nog een korte reprise van openingssong Discoverer om aan te geven dat de cirkel wat hen betreft nu echt rond is.


Yellow circus left the stakes a broken ropes world's useless mug
The ties that bind, ha ha
I can be bad poet
Street poet
Shit poet
Kind poet too

Subway
Almost 4AM
Halloween night
Had enough to drink to make my own party
All my fellow writers in half costume, half asleep
Half silly, gone to seed

I don't mark my time with dates, holidays, faded wisdom, locked karma holders
Convenient

I am made by my times
I am a creation of now
Shaken with the cracks and crevices
I'm not giving up easy
I will not fold
I don't have much
But what I have is gold

I saw your face...

I sing in platinum
I dress in brass
I eat in zinc
Let it pass

Compare a toast
I like that
I understand courage
I still roll with the shout of a character I was married to today
I try to see outside myself
I understand the eyes
Excuse all the highs
Sorry
I am sorry
Ha ha

I like you, love you, every coast of you.
I've seen your eddies and tides and hurricanes and cyclones.
Low ebb tide and high, full moon.
Up close and distant.
I read you.
Look, the sky, the sea, the ocean, the sun, the moon.
Blue, blue, blue, blue, blue, blue, blue blue, blue, blue, blue, blue.
Naked and blue.

Breathing with you. Touch. Change. Shift. Allow air. Window open. Drift. Drift away. Into now.

I want Whitman proud. Patti Lee proud. My brothers proud. My sisters proud. I want me. I want it all. I want sensational. Irresistible.

This is my time and I am thrilled to be alive.

Living. Blessed. I understand.

Twentieth century:
Collapse Into Now

Cinderella boy
You've lost your shoe

Cinderella boy
Your coach awaits

A sun makes shadows
All over your face
As you sit
Naked and blue
Into me


Wat leuke feitjes over dit nummer:

While recording in Berlin the R.E.M. trio met up with longtime friend Patti Smith, who contributed vocals to this half-spoken beat poem. "Patti totally changed the song and added a whole other dimension to it," said bassist Mike Mills to Rolling Stone: "It was a powerful thing to watch."

This was Smith's second appearance on a R.E.M. track, having previously featured on "E-Bow The Letter," from 1996's New Adventures In Hi-Fi.

This song includes the phrase that gives the album its title. Guitarist Peter Buck recalled to Mojomagazine: "Patti was recording her vocal. She looked into Michael [Stipe]'s notebook and says 'Collapse Into Now sounds good.' To me it's representative of the way we've always done things. There's never been a plan, we just stagger along and end up where we are."

Mills told Billboard magazine this closing tone poem was the biggest surprise on Collapse Into Now. "We were getting near the end of the Berlin sessions," he recalled, "and Peter [Buck] said, 'I have this song. Let's record it' and we went in and played through it with no rehearsal. I didn't even know what the chords were. But I didn't really think it was a candidate for the record unless something special happened. Then we got to Nashville and Michael [Stipe] had this spoken-word thing on it, and we said, 'That's cool. That's starting to sound a little more special.' Then we got Patti to sing on it, and by that time we said, 'Wow, we've got a pretty nice song here.'"

Phoeh, daarmee kan je al eens een carrière van dertig jaar afsluiten, wat een nummer zeg.

53. Shiny Happy People (Luigi 11, Johan 110)




Veel te hoog, veel te hoog, hoor ik hier in koor op MuMe De algemene teneur is dat dit een van R.E.M.'s meest vreselijke nummers ooit is, voor mij is dat een onbegrijpelijk gegeven. Ik vind dit juist een van hun mooiste. Alleen R.E.M. had dit nummer uit kunnen voeren en zo geschiedde. Het is een beetje hun The Cure's Why Can't I Be You, net zo wacky, maar dan op hun eigen manier.
Een verschrikkelijk vrolijke happy meezinger met een ontzettende leuke, ongedwongen blije videoclip. Het was de 2e single van Out Of Time, na opwarmer Losing My Religion (dat wereldwijd onverwachts een grotere hit werd). Muzikaal begint het al lekker met die corny strijkers en een blije gitaarmelodie en Michael sleept ons samen met de lieftallige en net zo wacky Kate Pierson mee met hun "overdreven" manier van zingen in een "one world one love happiness" gevoel. Compleet met handgeklap en de backingvocals van de in de videoclip nerdy uitziende Mike Mills, afgemaakt met een massale vreugdedans van jong, oud, blank en zwart Ik word er altijd heel vrolijk van en vind het zelf wel meevallen met het "over de top". Gewoon een kwalitatief fantastische song en perfect uitgevoerd, genieten maar! Dansen jullie mee?


Shiny happy people laughing

Meet me in the crowd, people, people
Throw your love around, love me, love me
Take it into town, happy, happy
Put it in the ground where the flowers grow 
Gold and silver shine

Shiny happy people holding hands
Shiny happy people holding hands
Shiny happy people laughing 

Everyone around, love them, love them
Put it in your hands, take it, take it
There's no time to cry, happy, happy
Put it in your heart where tomorrow shines
Gold and silver shine

Shiny happy people holding hands
Shiny happy people holding hands
Shiny happy people laughing 

Whoa, here we go

Shiny happy people holding hands
Shiny happy people holding hands
Shiny happy people laughing

Shiny happy people holding hands
Shiny happy people holding hands
Shiny happy people laughing

Shiny happy people holding hands
Shiny happy people holding hands
Shiny happy people laughing

Shiny happy people holding hands
People, happy people
People

Nee, ik dans niet mee. Wat mij betreft een smet op een verder meer dan uitstekend album, en eigenlijk gewoon een smet op hun gehele oeuvre

En ik maar hopen dat jullie het buiten de lijst hadden weten te houden. Eens met GrafGantz

Even tegendraads zijn: ik vind Blue echt niks, te gemaakt / teveel poging tot een doorleefd nummer ipv echt doorleefd. De parlando van Stipe vind ik te gemaakt (die manier waarop hij blue blue blue zegt... pff). Ik vond het niks bij de release van Collapse Into Now, ik blijf het niks vinden na vele pogingen.

En nog even wat tegendraadser: ik ben wel fan van Shiny Happy People. Mooi vrolijk opgewekt nummer met de hemelse stem van Kate Pierson als extra zonlicht. Een mooi broertje ook voor Near Wild Heaven, dat even hemels en zonnig is. De keuze als single was misschien wat minder, teveel zonlicht op een zonnig nummer. En de videoclip was echt REM toen: als we toch vol voor vrolijk gaan, laten we er dan maar los overgaan (ik dacht altijd dat ze ergens in Sesamstraat stonden te zingen). Shiny Happy People moet je gewoon los van de video zien, en puur op kwaliteit van het lied, en dan is het een hemels mooie zomersong.

Een 11de plaats bij Luigi is wel heel erg mooi bedeeld, zo hoog zou het toch ook niet staan bij mij, ergens net buiten de top 50

Ik vind het ook wel een leuk nummer, maar bij mij zou het niet bij de beste 100 staan denk ik.

Dat was Furry Happy Monsters.




Veel beter dan het origineel trouwens

Nee bij mij ook niet in de top 100

Van de slechte R.E.M nummers is het een van de allerbeste. Luigi heeft dat goed gezien. Had wel een paar plaatsjes hoger gemogen dan plek 53.

52. Wolves, Lower (Johan 32, Luigi 87)




Van de meeste 21e eeuwse R.E.M.-albums komen we geen nummers meer tegen, het eerste 90s album dat klaar is zal ook snel volgen, en het zal weinigen verrassen dat Chronic Town het eerste 80s album is dat erop zit. Wolves, Lower is dus het hoogst genoteerde lied van die debuut-EP, en dat is naar mijn mening zeker terecht. Prachtige jangle-gitaar, een mooie ritmesectie en heerlijke harmonieën in het refrein tussen Michael en Mike, een archetypische R.E.M.-song. Na het nachtelijke dwalen rond graven in Stumble en het nachtelijke tuinieren in Gardening at Night zien we onze helden nu door een bende hongerige wolven achterna gezeten worden. Hoewel het allemaal een stuk cryptischer is dan we bijvoorbeeld van Drs P. gewend zijn

Suspicion yourself, suspicion yourself, don't get caught
Suspicion yourself, suspicion yourself, let us out
Wilder, lower, wolves
Here's a house to put wolves out the door

In a corner garden, wilder, lower, wolves
House in order, house in order
Down there they're rounding a posse to ride