61. End (Luigi 54, Johan 76)

En zo naderen we de top 60 en is heel Disintegration nog intact . Dan nu over naar het echte End . Wat een noisy bazen-eindtrack van het album Wish is dit toch. Toen ik het album net had vond ik het echt geweldig, nog steeds wel al is er n piepklein glansje vanaf, maar dat geeft niks . Killersong, The Cure op hun meest shoe-gazey misschien? Een grote drijvende, dronende en hallucinerende trip! Heerlijk gitaar en baswerk dat halverwege nog een extra tandje bij zet, mooi drumwerk ook. En ook al zit er een flinke drive in, er lijkt ook een tegendraads element in te zitten waardoor de song zeker vanaf halverwege ook vertraagt, fascinerend wel. Robert komt met typische dramatische lyrics over wie hij tot dan toe geworden is in de musicbusiness en een "self-loathing" gevoel daarover. Na dit album (maar dat is bij meer albums zo) wilde hij er eigenlijk de brui aan geven. T was mooi weest zeker ook met deze line-up die langzaam daarna uit elkaar zou vallen. In die zin een toepasselijke songtitel. Ook een van de songs waarin de albumtitel voorkomt.

i think i've reached that point
where giving up and going on
are both the same dead end to me
are both the same old song

i think i've reached that point
where every wish has come true
and tired disguised oblivion
is everything i do

please stop loving me
please stop loving me
i am none of these things

i think i've reached that point
where all the things you have to say
and hopes for something more from me
are just games to pass the time away

please stop loving me
please stop loving me
i am none of these things

i think i've reached that point
where every word that you write
of every blood dark sea
and every soul black night
and every dream you dream me in
and every perfect free from sin
and burning eyes
and hearts on fire
are just the same old song

please stop loving me
please stop loving me
i am none of these things
i am none of these things

i am none of these things

Geniaal nummer inderdaad, ook weer majestueus uitgevoerd tijdens hun laatste toer!

60. Like Cockatoos (Luigi 63, Johan 65)

Is dit niet ook een bazentrack dan? Jazeker wel . Een heerlijke exotische track van bonte verzameling bazenalbum Kiss Me Kiss Me Kiss Me. Een van de meest interessante tracks van het album wat mij betreft. Een tropisch en psychedelisch sfeertje, heerlijk, het had zomaar bij Miami Vice gepast bijvoorbeeld . Verder vind ik deze track ook filmisch aandoen evenals enkele andere tracks van het album, zeker ook qua lyrics alsof er 1 scene uitgelicht wordt. Misschien niet de meest opvallende song van het album, het is net ook alsof t gewoon ergens begint en ook ineens afgelopen is voordat je er erg in hebt, maar ik vind het een heerlijke sfeertekening. Instrumentaal zeer interessant met een duister basloopje, aangezet met donkere ondertonen van een acoustische gitaar lijkt het wel, ritmisch fijn drumwerk zoals we meer op het album zien van Boris. Daarbovenuit nog fijn psychedelisch gitaarwerk dat uiteen waaiert en heerlijke synths, vooral naar het einde toe donker en zeker met die psychedelische gitaar roept het dat donkere Pornography-sfeertje op evenals dat het qua toetsengeluid ook als een voorbode klinkt van Disintegration. Kiss Me Kiss Me Kiss Me wordt door Robert gezien als het hoogtepunt van de band The Cure instrumentaal gezien, waar hij Disintegration als zijn eigen hoogtepunt ziet, daar het ook meer een soloalbum is dan dit album. Kortom, een heerlijke track om in onder te dompelen, helemaal met die echo's van de kaketoe's erbij

She walked out of her house
And looked around
At all the gardens that looked
Back at her house
(Like all the faces
That quiz when you smile...)

And he was standing
At the corner
Where the road turned dark
A part of shiny wet
Like blood the rain fell
Black down on the street

And kissed his feet she fell
Her head an inch away from heaven
And her face pressed tight
And all around the night sang out
Like cockatoos

"There are a thousand things" he said
"I'll never say those things to you again"
And turning on his heel
He left a trace of bubbles
Bleeding in his stead

And in her head
A picture of a boy who left her
Lonely in the rain
(And all around the night sang out
like cockatoos)

59. Shake Dog Shake (Luigi 56, Johan 70)

De openingstrack van hun meest psychedelische album The Top. The Top blijft altijd verfrissend hoe vaak ik m ook hoor, waarschijnlijk door de verschillende stijlen en vaak het diffuse in de songs. Dat is bij deze track niet anders. Het heeft bij mij lang geduurd voordat ik deze track ben gaan waarderen. Inmiddels is dat allang al zover en stijgt het nummer nog steeds in mijn achting, waar dat bij sommige andere Cure songs juist het omgekeerde is. Basically een Robert solo-album, hij ging dag in dag uit bijna alleen de studio in, speelde zelf bijna alle instrumentenpartijen in op de drums na en wat saxsolo's door Porl die later definitief tot de band zou toetreden. In de allereerste incarnatie van The Cure zat hij ook van korte duur bij de band. Veel kan Robert niet meer herinneren van de sessies, waarschijnlijk doordat hij zo stoned als wat was, een beetje zoals Bowie tijdens Station to Station en het feit dat het een drukke periode voor hem was. Hij had net met The Glove (samen met Severin van Siouxie and the Banshees) een album gemaakt en was nog full time member van the Banshees zelf en bezig met het opnemen van Hyaena. Niet veel later stapte Robert op omdat het hem teveel werd en om zich volledig op The Cure te richten, maar dat terzijde .
Maar Shake Dog Shake is een heerlijke psychedelische trip die je moet ondergaan met heerlijke gruizige en flanging gitaarwerk, een lekkere acidtrip toch eigenlijk wel met hele gezellige lyrics . Een fantastische krachtige opener van dit album en in de recente tour vaak genoeg ook opener van de setlist.

Ha ha ha
Wake up in the dark
The after-taste of anger in the back of my mouth
Spit it on the wall
And cough some more
And scrape my skin with razor blades

And make up in the new blood
And try to look so good
Follow me
Make up in the new blood
And follow me to where the real fun is
Ha ha ha

As stale and selfish as a sick dog
Spurning sex like an animal of god
I'll tear your red hair by the roots
And hold you blazing
Hold you cherished in the dead electric light

Your face
I'll never see you this way again
I captured it so perfectly
As if I knew you'd disappear away

Shake shake shake shake
Shake shake shake shake
Shake dog shake
Shake shake shake shake
Shake shake shake shake
Shake dog shake

Shake dog Shake was de opener op Pinkpop 1986. Het begin van een erg tof concert.
Heel sterk begin met dit zwaar aangezette nummer.

58. 10:15 Saturday Night (Johan 22, Luigi 104)

Op 58 weer een mega-classic van de band. 10:15 Saturday Night zou de song zijn (de demo ervan tenminste) waarmee ze een contract bij Fiction scoorden. Een geweldig nummer, met een klassiek intro, een heerlijke gitaarsolo en een tienerexistentialistische tekst. Robert Smith wilde dit nummer als een dubbele A-kant met Killing An Arab als debuutsingle, maar de platenmaatschappij besloot anders. Jammer, want ik vind 10:15 nog net iets beter. Hoe dan ook, het werd wel de eerste track van hun debuutalbum Three Imaginary Boys en inmiddels heeft het ook een grotere status dan hun debuutsingle. Live is dit ook een van hun meest gespeelde nummers door de jaren heen.
Het nummer kwam 20 jaar later trouwens weer in vogue, toen het als sample gebruikt werd op man Next Door van Massive Attack.

10.15
10.15
Saturday night
Saturday night
And the tap drips
And the tap drips
Under the strip light
Under the strip light
And I'm sitting
And I'm sitting
In the kitchen sink
In the kitchen sink
And the tap drips
And the tap drips
Drip drip drip drip drip drip drip drip
Drip drip drip drip drip drip drip drip

Waiting
Waiting
For the telephone to ring
For the telephone to ring
And I'm wondering
And I'm wondering
Where she's been
Where she's been
And I'm crying
And I'm crying
For yesterday
For yesterday
And the tap drips
And the tap drips
Drip drip drip drip drip drip drip drip
Drip drip drip drip drip drip drip drip

It's always the same
It's always the same

Had wel 10-15 plaatsjes hoger gemogen bij mij

En dat zeg je nu!

57. Harold and Joe (Johan 45, Luigi 80)

1990 was een apart jaar voor The Cure. Ze waren op het hoogtepunt van hun roem, maar hadden nog niet besloten welke richting ze op wilden gaan. Ze stapten helaas in de valkuil die het remix-album heet. Hun grootste hits opnieuw uitbrengen in de vorm van ellenlange en vaak overbodige remixes. Mixed Up indeed! Ze dachten er misschien aansluiting mee te vinden bij de heersende dance-indie crossover die destijds plaatsvond. Gelukkig stond er wel nog een nieuwe single op dat album, het gitaar-heavy Never Enough. Het klonk me toch wat geforceerd in de oren.
Maar de b-side is deze Harold and Joe, een bijkans perfect liedje dat het zeker meer had verdiend om als single uitgebracht te worden. Heerlijke groove in dit nummer, lekker achteloos gezongen, een soort Britpop avant la lettre. Nu ik het zo hoor heeft het ook wel wat Lightning Seeds-achtig.
Geweldige popsong, jammer wel dat het bij dit ene uitstapje bleef. Wat mij betreft hadden ze een heel album in deze stijl mogen maken!

If I'm hanging from a peach tree
Then I cut myself down
And if I look into the sun
I just turn up the sound
And if I swallow death cap love rooms
Then I spit them right out
I'm so completely full
I scare the world
Yeah, all the world
Inside out

Just look around
Just look around
Just look around

Nothing ever gets in my way
Nothing ever gets on my mind
Nothing ever makes me stop to think about
Nothing of the kind

Harold and Joe
Go go go
Harold and Joe
Go go go
Yeah
Sing birds sing

56. The Funeral Party (Johan 34, Luigi 91)

En weer eentje van Faith. Het prachtige The Funeral Party vind ik een mooi duo met All Cats Are Grey, de voorganger op de cd. Ze vormen samen het diepste dal op het album.
Waar Cats wat subtieler is, is The Funeral Party, alleen door de titel al, een en al treurnis.
De muziek is duidelijk zwaarder aangezet, maar dat versterkt de emotie in dit nummer alleen maar.
Ik hoor trouwens een opvallende gelijkenis tussen de muziek op dit nummer en het onvolprezen thema van Twin Peaks van Angelo Badalamenti een kleine 10 jaar later.
Robert Smith zei over dit nummer: 'About the death of my grandparents, and ultimately, I suppose, of the death of my parents, and then me...'

Two pale figures
Ache in silence
Timeless
In the quiet ground
Side by side
In age and sadness
I watched
And acted wordlessly
As piece by piece
You performed your story
Moving through an unknown past
Dancing at the funeral party

Memories of children's dreams
Lie lifeless
Fading
Lifeless
Hand in hand with fear and shadows
Crying at the funeral party

I heard a song
And turned away
As piece by piece
You performed your story
Noiselessly across the floor
Dancing at the funeral party

Die link met Twin Peaks vond ik ook toen ik deze song voor t eerst hoorde
Prachtsong..had zomaar 30 posities hoger gekund..then again..er is zoveel moois

55. Out Of This World (Luigi 28, Johan 95)

En hier hebben we zo een mooie . Prachttrack en opener van Bloodflowers. Wat mij betreft de mooiste song van het album en in onze lijst ook de hoogstgenoteerde. Naast Maybe Someday was deze ook een promo-single. Heerlijk is het om deze direct na WMS afsluiter Bare te luisteren, een zelfde passende flow heeft het op een bepaalde manier. De lyrics gaan over terugkijken op een moment dat je juist net beleefd hebt en hoe je daar later op terug zal kijken en dat het onvermijdelijk is dat dat moment voorbijgaat en je weer terug "moet" naar je echte leven. Het mooie is dat het heel treffend verwerkt is in het bitterzoete van de klanken van deze song. Het is alsof je je op een verlaten en mistig strand bevindt met een kalme zee, misschien een rustige golfslag en wat enkele meeuwen die rondvliegen en dan daar lopen en mijmeren . Een heerlijk weemoedige track dus, instrumentaal mooi verwoord met wiegend baswerk en acoustische gitaar, waarna electrische gitaren en toetsen mooie guirlandes produceren. En vervolgens Robert's zachte bezinnende stem en later die heerlijke pianosolo van Roger die ons langzamerhand uit de herinnering trekt naar het echte leven toe, maar niet zonder de na-echoënde klanken en beelden nog even te laten klinken en navoelen, nog eenmaal fris en levendig, voordat het wegsterft en gone is en we met vochtige ogen de weg verder treden, met een laatste blik achterom. Anyhow that's just my take on this song


When we look back at it all as I know we will
You and me, wide eyed
I wonder...
Will we really remember how it feels to be this alive?

And I know we have to go
I realize we only get to stay so long
Always have to go back to real lives
Where we belong
Where we belong
Where we belong

When we think back to all this and I'm sure we will
Me and you, here and now
Will we forget the way it really is
Why it feels like this and how?

And we always have to go I realize
We always have to say goodbye
Always have to go back to real lives

But real lives are the reason why
We want to live another life
We want to feel another time
Another time...

Yeah another time

To feel another time...

When we look back at it all as I know we will
You and me, wide eyed
I wonder...
Will we really remember how it feels to be this alive?

And I know we have to go
I realize we always have to turn away
Always have to go back to real lives

But real lives are why we stay
For another dream
Another day
For another world
Another way
For another way...

One last time before it's over
One last time before the end
One last time before it's time to go again...

Dat moet ongeveer wel het mooiste nummer ooit over de dood (en dus ook het leven) zijn. In mijn Cure toplijst zou het helemaal bovenaan staan, samen met All cats are grey de kern van wat voor mij het beste Cure album is.

Echt, zo vroeg.
Faith ***** is sowieso mijn favoriet van The Cure.

Daar komen er nog wel een aantal van

The Funeral Party Te vroeg inderdaad, wat-een-song.

I find your lack of faith disturbing

Gelukkig staat Out of this World wel lekker hoog Ook een fantastische song.

54. Breathe (Luigi 27, Johan 93)

Hier is weer een b side, een prachtige zelfs. Dit is de b side van single Catch, en op sommige versies van Just Like Heaven is het ook een b side. Wat een heerlijkheid is deze track ook weer. Ik vind m erg verwant aan tracks als Sugar Girl, maar vooral To The Sky, het zou er zo een broertje of zusje van kunnen zijn. Ik ben sowieso wel een sucker voor dit soort hopeloos romantische "simpele" songs waar het vooral om de sfeer gaat die neergezet wordt.

Robert over deze track: It's a song that means a lot to me. Lyrically it deals with a recurring Cure theme, that hopeless wanting for what has been, knowing that it is gone forever. Musically it's trying to capture the feel of late night Miraval... a beautiful world of stars and sighs

Miraval, een plaats in Zuid-Frankrijk, waar ze het Kiss Me Kiss Me Kiss Me album opnamen. Andere beroemde bands als Pink Floyd bijvoorbeeld namen er ook op. Helaas wordt de studio al heel lang niet meer gebruikt en is verouderd, onder meer doordat het vaak van eigenaar veranderd is. De laatse huurders waren Brangelina (van het landgoed en dus ook de studio) en die wilden vast ook niet dat er bands kwamen . Anyways, dat hoogzomerse Zuid-Franse kun je zeker voelen aan het album en helemaal bij een track als deze. Ik zal er verder niet in al teveel detail op ingaan behalve dat dit ook weer een lieflijke, verlangende song is waarin je je heerlijk kan laten onderdompelen

Breathe
Breathe on me
Be like you used to be
Breathe on me

Move in me
Be like you used to be
Move in me
Move in me

Be with me
Be like you used to be
With me
With me

53. Seventeen Seconds (Johan 39, Luigi 80)

De eerste vijf Cure-albums eindigden allen met het titelnummer en zonder uitzondering behoren ze ook meteen tot de hoogtepunten van het album. Seventeen Seconds sluit het gelijknamige album in stijl af. Ontzettend bleak en simpel is hoe je de muziek zou kunnen omschrijven, maar het zet de sfeer meteen goed neer en het past goed zo aan het einde van het album. 'The light begins to fade'...
Seventeen seconds zou slaan op het 'feit' dat er elke 17 seconden iemand zelfmoord pleegt. Maar het zou even goed kunnen slaan op het feit dat in 17 seconden je leven volledig kan veranderen.
Heerlijk nummer van een van hun beste albums.

Time slips away
And the light begins to fade
And everything is quiet now
Feeling is gone
And the picture disappears
everything is cold now
The dream had to end
The wish never came true
And the girl
Starts to sing

Seventeen seconds
A measure of life

Gek genoeg was me dat dus nog nooit opgevallen
Ik vind het wel niet altijd de hoogepunten van de albums, zo vind ik seventeen seconds niet echt memorabel.

Leuk om te weten..was mij ook nooit eerder opgevallen

Reken ik wel voor het gemak even The Weedy Burton niet mee

52. Birdmad Girl (Johan 48, Luigi 71)

'Oh I could be a polar bear...' Komt op het juiste moment zullen we maar zeggen.
Weer een quirky Cure, van het quirky The Top-album. Ik vind het een van de hoogtepunten van dat album. Ik denk dat ik hem liever hoor dan The Caterpillar, waar het mooi bij past, ook qua sound.
De tekst is geinspireerd op het gedicht Love In The Asylum van Dylan Thomas. Muzikaal een erg fris en vrolijk nummer, een beetje on-Cure achtig, maar daarom juist zo hoog. Qua sound sluit het nog het meest aan op de Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me-periode.

This girl has got a smile
That can make me cry
This girl just burns with love
She's burning burning deep inside
Night time night time
Sets my house on fire
I'll turn into the melting man
I'll lose my life
To feel I feel desire
Oh I should feel
Like a polar bear...
It's impossible
She flies outside this cage
Singing girl mad words
I keep her dark thoughts deep inside
As black as stone
And mad as birds
Wild wild wild
And never turn away
Sends me all her love
She sends me everything
She sends me everywhere
Oh I could be
A polar bear...
But it's impossible
I try to talk
The sky goes red
I forget
So fill in my head
With some of this
Some of that
Some of every word she says
Oh I should be
A polar bear...
But it's impossible

Heerlijke track..kan zomaar ook in mijn top 40

Twee nummers op 53?

52

51. The Lovecats (Luigi 55, Johan 62)

Als kattenliefhebber zou dit eigenlijk een soort lijflied voor me moeten zijn en misschien is het dat op een bepaalde manier ook wel . Dit is de 3e stand-alone single na Let's Go To Bed en The Walk en The Cure's eerste top 10 hit in de UK, namelijk de 7e plaats. Niet meer dan terecht lijkt me zo, ik vind het de leukste van die 3 singles, al volgen die andere 2 op korte afstand. Dit is ook zo'n Cure track lijkt me die een gemiddeld mens zou noemen moest ie pakweg 5 Cure songs on the spot noemen en dat is ook wel een goed teken . In die zin dat het natuurlijk een perfect popliedje is, daarentegen ook niet voor 1 gat te vangen. Het is blij en vrolijk, maar ook jazzy en funky, niet op 1 manier te duiden dus en ook nog eens voorzien van een heerlijk uitgedoste video . Er gaan geruchten dat Robert deze track inspireerde op een novel van Australische schrijver Patrick White, genaamd The Vivisector, maar Robert zelf zegt dat het vooral een grote grap was, geschreven terwijl hij dronken was en ook dronken gefilmd. Uiteraard ook te vinden op Japanese Whispers net als die andere singles.

We move like cagey tigers
We couldn't get closer than this
The way we walk
The way we talk
The way we stalk
The way we kiss
We slip through the streets
While everyone sleeps
Getting bigger and sleeker
And wider and brighter
We bite and scratch and scream all night
Let's go and
Throw all the songs we know

Into the sea
You and me
All these years and no one heard
I'll show you in spring
It's a treacherous thing
We missed you hissed the lovecats

We're so wonderfully wonderfully wonderfully
Wonderfully pretty
Oh you know that I'd do anything for you
We should have each other to tea huh?
We should have each other with cream
Then curl up by the fire
And sleep for awhile
It's the grooviest thing
It's the perfect dream

Hand in hand
Is the only way to land
And always the right way round
Not broken in pieces
Like hated little meeces
How could we miss
Someone as dumb as this

I love you ... let's go
Oh ... solid gone ...
How could we miss someone as dumb
As this?

Inderdaad ook een geweldige clip.
Wat een een heerlijke bas ook in dit nummer

Ja wel heel erg vroeg Top 5 materiaal hier