Bets are open

Just Like Heaven geef ik de grootste kans.

Hm, waarom heeft dit topic dan als ondertittel : Friday I'm in love

Bij R.E.M. stond de ondertitel op 8 geloof ik

3. Pictures Of You (Luigi 4, Johan 9)

De 4e en laatste single van Disintegration vinden we op de laagste trede van het ereschavot, een respectabele 3e positie voor deze track, zeker in het machtige veld wat we verder in de top 10 zien. Not really a single don't you think? En toch ook weer wel. Deze song heeft zeker popkwaliteiten, maar ik schaar m met zn 7,5 minuten toch onder de noemer "epic song". Voor de single werd hij natuurlijk drastisch ingekort, een kleine 3 minuten eraf, en deze versie zelf kan mij een stuk minder bekoren, het haalt toch de glans er een beetje af. Het behaalde de 27e plek in de UK charts en de 71e plek in Amerika, maar die Amerikanen hebben er sowieso minder verstand van . De singlehoes bestaat uit dezelfde foto van zijn vrouw Mary als de hoes van Charlotte Sometimes, zoals Johan eerder al vermeldde, maar waar hij daar distorted was is ie hier helder. Het gerucht gaat dat tijdens een brand in Robert's huis hij onder andere veel foto's kwijtraakte, maar dat deze gelukkig bewaard bleef en daarom gebruikte hij deze voor de hoes, de track gaat natuurlijk ook over pictures tenslotte . Andermaal een video van Tim Pope, dit keer in Schotland in de koude buitenlucht tijdens de "big week of snow", blijkbaar veel sneeuw gevallen toen. Robert kon zich niet bedenken dat hij zich eerder zo koud voelde als toen. Aparte video wel zo daar in die sneeuw met die palmbomen .

Een geweldige song natuurlijk, een van de meest geliefde ook bij de fans en zo ook bij mij. Dat heeft wel wat langer geduurd, ik vond het in het begin wel aardig maar niet zo heel bijzonder en een beetje zeurderig. Nou moet ik zeggen dat ik persoonlijk niet heel erg gecharmeerd ben van de studioversie, die ik van alle Disintegration tracks het minst goed geproduceerd vind. Ik mis daar toch een bepaalde glans, daar hadden ze iets meer werk aan mogen besteden, mijn visie dan he . Maar het is later helemaal goed gekomen toen ik de gelukkige bezitter werd van de live cd Show. De versie van Pictures of You die daar op staat is mijn meest favoriete live versie van welke Cure song dan ook. Ik heb m hier ook als clip geplaatst zodat (mochten jullie m niet kennen) er ook van kunnen genieten. Wat ik op het studioalbum mis tref ik daar wel. Veel meer glans, veel meer zangerigheid in de instrumenten, veel meer bezieling, veel helderder klinkender instrumenten en veel meer melancholie, een waanzinnige belevenis.

Ook deze song heeft natuurlijk een geweldig intro, geweldige baslijnen heeft deze track sowieso, echt een bas-song ook. Maar tegen het einde van het intro krijgen we al die heerlijk bitterzoete gitaarklanken te horen, zo helder als kristal en meer uitwaaierend dan op het album.
Enter Robert met een van zijn meest romantische teksten, misschien zou je deze track als tegenhanger kunnen zien van From the Edge of the Deep Green Sea, de aftermath daarvan bijvoorbeeld. Deze song is veel meer subdued en mijmerend dan de explosie van Edge dat wel. Maar heerlijk toch deze licht verdrietige melancholie, The Cure is dan toch wel vaak op hun best, vind ik. Deze song heeft sowieso een hele fijne laidback en mijmerende drive. Als we het einde van de intro naderen gaan we met prachtige synths alsof de nebula openscheurt de echte song in. Robert's voordracht is in deze live versie heartwrenching en de bij voortduring glinsterende gitaren doen denken aan de herinneringen aan haar over wie de song gaat.

Heel poëtische lyrics en ik zing ze vaak ook heartfelt mee. Vooral het "screamed at the make-belief" deel is prachtig te noemen. Mooi ook hoe het donker wordt tijdens de song als Robert het over "lost in de dark" heeft en de extase bij het publiek. Heerlijk weer ook die verlangende klanken van de gitaren als Robert naar het einde toe heel berustend, lieflijk en op lage toon (kijk naar zijn gezicht) zijn lyrics "looking so long at these pictures of you" brengt, een brok in mijn keel krijg ik er elke keer weer van, net als het publiek dat in vervoering is. Hij volgt dat op met een kreetje van plezier lijkt dat toch wel en dan gaan we de finale in met een laatste crescendo van het duo gitaren en melancholische synths tot we langzaam weer die synth-nebula ingetrokken worden en de gitaar zijn laatste tonen laat horen.
Beleef en dompel je onder met deze clip, kijk en luister, met koptelefoon of de stereo hard en laat je ontroeren, zoals het met mij altijd doet, het bitterzoete en lieflijke van herinneringen met een randje van tranen tot in je diepste...

I've been looking so long at these pictures of you
That I almost believe that they're real
I've been living so long with my pictures of you
That I almost believe that the pictures are
All I can feel

Remembering
You standing quiet in the rain
As I ran to your heart to be near
And we kissed as the sky fell in
Holding you close
How I always held close in your fear
Remembering
You running soft through the night
You were bigger and brighter and wider than snow
And screamed at the make-believe
Screamed at the sky
And you finally found all your courage
To let it all go

Remembering
You fallen into my arms
Crying for the death of your heart
You were stone white
So delicate
Lost in the cold
You were always so lost in the dark
Remembering
You how you used to be
Slow drowned
You were angels
So much more than everything
Hold for the last time then slip away quietly
Open my eyes
But I never see anything

If only I'd thought of the right words
I could have held on to your heart
If only I'd thought of the right words
I wouldn't be breaking apart
All my pictures of you

Looking so long at these pictures of you
But I never hold on to your heart
Looking so long for the words to be true
But always just breaking apart
My pictures of you

There was nothing in the world
That I ever wanted more
Than to feel you deep in my heart
There was nothing in the world
That I ever wanted more
Than to never feel the breaking apart
All my pictures of you

Prachtig stukje over 1 van de mooiste nummers ooit en mijn Cure nummer 1❤

Pictures of You

Toen het na 21 maanden over was met mijn eerste liefde, gooide ik al haar foto's en brieven weg.
Twee van mijn boezemvrienden zijn hun lief uit die tijd tot op vandaag trouw gebleven.
Had ik het maar verstandiger aangepakt. Iets met de juiste woorden op het juiste moment enzo...

Ja mag driemaal raden wat er met me gebeurt als ik deze Cure song draai.
Het liefst in zijn lange albumversie, maar van de dub versie ben ik ook niet vies.
Die laatste kwam extra hard binnen toen Mixed Up een tijdje na de breuk verscheen.

Alleen het lezen van de tekst doet me de ogen reeds wateren

All Cats Are Grey, Plainsong en Sinking

Een regensong van The Cure, net als Sinking en net als Plainsong.
Het mag duidelijk zijn waar de voorkeur van de beide topic beheerders naar uit gaat.

Naar de regensongs van The Cure met klanktapijten uit de synthesizer.
Met wazig gitaarspel en een zacht zingende Robert Smith.

Het stralen van de regendruppels zit in het zinderen van de synths.
En de drums zitten bij voorkeur wat verder weg in de mix.

Atmosferische nummers zijn het.

Ik zie geen clip bij Pictures. Bedoel je deze, luigifort?

O ik zie m wel als ik m aanklik.
Die is t iig niet

Oh ja, gewoon op de titel zelf natuurlijk, was even verstrooid.

No problem!

The Same Deep Water As You / From the Edge of the Deep Green Sea

Misschien heeft elk Cure album wel zijn regensong.
Disintegration heeft er minstens twee, want The Same Deep Water As You is er ook een.

Samen met From the Edge of the Deep Green Sea twee alltime favourites bij de fans.
Voor mij te lang uitgesponnen nummers die de aandacht moeilijk vast hielden.

Heb vanavond nog eens geconcentreerd geluisterd.
Bij The Same Deep Water viel de euro, From the Edge zegt me veel minder.

Ik vind het verschil tussen Deep Green Sea en Same Deep Water As You dan ook lichtjaren groot. Deep Green Sea is een lekker uptempo nummer met inderdaad wel n beetje de drive van bijvoorbeeld het nummer Disintegration, maar zoveel minder vilein en gelaagd. Ook instrumenteel gewoon minder interessant dan de nummers op Disintegration die veel meer magie uitstralen door subtiel gebruik van allerlei synths en snaarinstrumenten. Eigenlijk gewoon een nummer dat zich prima vertolkt als rocksong en daarom ook vaak live wordt gespeeld. Dat is bij die Disintegration trilogy een stuk moeilijker, maar die songs zijn toch echt stukken beter.

Maar heerlijk toch deze licht verdrietige melancholie, The Cure is dan toch wel vaak op hun best, vind ik.
Dit vind ik ook. Prachtig verwoord Johan en Luigi.

A Night Like This

Prachtig lied dat samen met Push en Sinking van The Head on the Door meer dan een popplaat maakt..

Toen ik lang geleden de verzamelCD kocht leek het wel hete enige doorsnee nummer van de plaat.
Geen frivole Cure tierelantijntjes, maar gewoon een goed geconstrueerde song met een lekkere saxofoon.

De muzikale basis van de song is nog enigszins donker... als de nacht natuurlijk.
Maar zo'n zin als Oh oh oh I want to change it all brengt hoop en schept perspectief.

2. Plainsong (Luigi 2, Johan 10)

De albumopener van Disintegration staat ook in mijn lijst op plek 2! En net als op het album staat deze prachtsong ook in onze lijst zij aan zij met Pictures of You, wonderlijk hoe die dingen werken. Zucht, wat moet je hier over zeggen? In ieder geval is het de beste albumopener ooit! De eerste keer dat ik Disintegration luisterde wist ik niet hoe ik t had , ik had nog nooit iets zo hemelschoon als Plainsong gehoord en toen wist ik eigenlijk al: dit wordt het beste album ooit. Ik vond eigenlijk die ene song al een heel album, heel leven of hele wereld zo je wil. En nog steeds word ik door de adembenemende schoonheid van Plainsong weggeblazen en heb ik het nog niet weten te definieren . Het concert in 2008 in Ahoy opende er ook mee en was een net zo indrukwekkende ervaring, precies zo als die eerste keer op cd. Een magische sfeer met een fantastische lichtshow, de hele zaal was stil en ik en mn vriendin zelf zaten het gelukzalig en devoot in ons op te nemen met parelende tranen en sterretjes in onze ogen, precies gelijk de klanken in de song zelf.

Plainsong is eigenlijk een ander woord voor "Gregorian chant" of "prayer" zo je wil. Daar ben ik eigenlijk ook net pas achter gekomen. Ik dacht dat The Cure het zelf verzonnen had. Ik vond het ook altijd mooi dat de ogenschijnlijk 2 woorden 1 woord vormden. Ikzelf dacht meer in termen van plain als "gewoon" in de zin van er hoeven niet veel woorden aan vuil gemaakt te worden, het draait om de song zelf. Je kunt natuurlijk ook denken aan de plains (in de VS bv), dat zou ook niet eens zo gek zijn, want een onbegrensde weidsheid tot voorbij welke horizon dan ook bezit deze song wel .

Ik kreeg er vanaf dag 1 dat ik het hoorde een soort heilig gevoel van, meer passend dan misschien ook in de oorspronkelijke term zoals plainsong bedoeld is, het voelt ook wel aan als een soort gebed. Ook al lijken de lyrics misschien anders te zijn, je zou kunnen denken dat Robert zijn woorden hier prevelt. Wat een alles verpletterende en diepe lyrics trouwens en toch ergens ook zo eenvoudig. Maar The Cure zou The Cure niet zijn als ze, zeker bij een opener, weer een intro tevoorschijn toveren die in dit geval meer dan de helft van de song beslaat. We beginnen de song in stilte alsof er daarvoor niets was of ooit geweest is, alsof voor de aarde gecreeërd werd. Dan komt langzaam het leven into being met die prachtige windklokken, heel zacht en lieflijk, als een soort muziekdoos klinkt het ook. We hebben allemaal wel een windgong in huis of gehad lijkt me zo, mooi hoe de wind die verschillende hoge en heldere klanken kan maken.

Die mooie klanken worden vervolgens gevolgd door de oerknal noem ik t maar, die zag en hoorde ik de eerste keer ook niet aankomen, bestaande uit diepe en doffe drums en geweldige en majestueuze (er is geen beter woord) synths alsof The Lord himself binnen treedt of zoiets. Afgemaakt met die zacht kletterende en hemelse sterrenregen die zich uitspreidt over het heelal en eruitziet als de Melkweg met al haar prachtige kleuren en klinkend als brekend glas in slowmotion. Wat een warme en mystiek aandoende deken en dan moet het beste nog komen .
De intro is al zo weids als maar kan zijn en dan worden we vervolgens getrakteerd op die gitaar en dan kun je me opvegen, tot op het bot ontroerd... ...schoon in zijn of haar eenvoud ook, deze gelijkluidende klanken als het intro, even weids en ethereal ..de eenzame ziel die zich beweegt in het universum en zijn of haar puurheid bezingt in de mooiste en dankbaarste klanken als lof op de schepping.

Enter Robert met zijn echoënde en prevelende woorden dus. Hij heeft het over donker en koud onder andere en dat kun je ook wel aan zijn stem horen, alsof hij ineengedoken zit in een warme deken, misschien wel de klankendeken van de song zelf.
De tekst doet mij denken aan 2 mensen die voor een raam staan en ver naar buiten kijken. Het is Robert die datgene beschrijft wat zij tegen hem of de buitenwereld zegt. Iemand die een bepaalde staat van zijn beschrijft. De lyrics kunnen op meerdere manieren uitgelegd worden denk ik, ik ga het niet eens proberen, maar ik vind de setting en tekst sowieso prachtig en het is genoeg om het te lezen en horen en op je in te laten werken. Het is vast een gevoel waar we ons wel in kunnen herkennen op enig punt in ons leven, zeker in een melancholische bui of stemming. Bij The Same Deep Water As You kun je dat ook wel hebben.

Na de lyrics gaan we verder waar de intro ophield en kunnen we nog mooi van de outro genieten, alsof de lyrics een intermezzo waren, een zucht in de tijd die even kortstondig met een windvlaag gehoord werd. Op het einde sterft de gitaar langzaam weg en horen we nog 1 keer de sterrenregen en de steeds diffuser wordende synths die doen denken aan het uitdijende universum tot die ook buiten ons bereik en gehoor wegdrijven. Een van hun meest unieke, bijzondere en spirituele songs vind ik, had zo ook op 1 gekund bij mij, wat een ervaring

Dan was dit het voor mij en gaat straks het laatste woord naar Johan met de nr. 1 Ik wil iedereen bedanken voor het volgen van dit topic en hun commentaren en Johan voor het samen maken van deze lijst, it's been a nice ride .

I think it's dark and it looks like it's rain, you said
And the wind is blowing like it's the end of the world, you said

And it's so cold, it's like the cold if you were dead
And you smiled for a second

I think I'm old and I'm feeling pain, you said
And it's all running out like it's the end of the world, you said

And it's so cold, it's like the cold if you were dead
And you smiled for a second

Sometimes you make me feel
Like I'm living at the edge of the world
Like I'm living at the edge of the world
It's just the way I smile, you said

The Cure - Pictures of You (Show uitvoering)



Volgens mij is dit de uitvoering die luigifort bedoelt.

"Pictures of You" zou voor mij compleet volmaakt zijn als hier de drumpartij gebruikt was zoals bij "Fascination Street" dus met de dubbele klappen.

Plainsong

Soms dreigen regensongs te verwateren tot een moeras.
Bij Plainsong heb ik dat gevoel... te zompig in zijn synthige bombast.

Maar wel erg atmosferisch en als ouverture op Disintegration juist gecast.

Disintegration

Ik heb de song de voorbije dagen meermaals gedraaid.
Maar ik geraak er niet wijs uit. Ik mis de diepgang die anderen er in horen.

Dat is toch ook de video di Luigi bij het nummer heeft gezet?
Overigens geeft die live uitvoering inderdaad net dat stukje extra om dit nummer naar een nog iets hoger niveau te tillen .
Was de studio uitvoering ook op 3 geëindigd johan de witt luigifort ?

Just Like Heaven

Dit moet één van de vrolijkste Cure songs zijn uit het repertoire.
Een wolk van een song die je op de genoemde weerverschijnselen doet lopen.

Maar om hem hoog in mijn hitparade te zetten mist hij eigenlijk dat donkere randje
dat van The Cure The Cure maakt, zoals de oogschaduw van Robert Smith Robert Smith maakt.
De vlinderende gitaar drukt gelukkig wel zijn stempel. Die gitaar herken je uit de duizenden.

Wel schalks om je nummer 1 al weg te geven in de titel van het topic.

Hmmm...wat zou er op 1 staan nu?

Bij mij zou de studioversie niet eens top 10 staan Rudi S

Ja toevallig dekte de nr. 1 ook het beste de lading van The Cure's muziek.. hemels, Just like heaven dus

Studioversie voor mij inderdaad, die andere kende ik niet.

Show me, show me, show me de nummer 1

Ah de volgende groep die jullie gaan doen wordt Muse, ik had al zo'n vermoeden

1. Just Like Heaven (Johan 1, Luigi 6)

En dat betekent dat de topictitel het in dit geval inderdaad al weggaf. Just Like Heaven op nummer 1!
Maar de topictitel was er wel eerder dan de lijst, hoewel er voor mij persoonlijk ook moeilijk een andere nummer 1 had kunnen zijn.
Robert Smith zelf noemt het hun meest geslaagde popsong, en daar zijn wij het dus zeker mee eens.
Wat mij betreft niet alleen The Cure's beste popsong, maar een van de beste popsongs van de 1980's, en beyond.
De song was de derde single pas van Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me en de 11e Cure-single op rij die de UK Top 40 haalde. In de US echter was het hun eerste top 40-hit, en het plaveide zo de weg voor hun grote doorbraak daar twee jaar later. In Nederland deed het dan weer erg weinig.
Smith componeerde het nummer zelf, maar de akkoorden en melodie leken te veel op Another Girl, Another Planet van The Only Ones. Bij de band-opnames in Zuid-Frankrijk speedde drummer Boris Williams het tempo op en voegde er een drum-intro aan toe, en vervolgens viel alles op zijn plaats.
Het nummer stond er in één take op, en dat toont ook wel de kracht van dit nummer en van The Cure, die hier toch wel in hun beste periode zaten (die nog twee jaar zou aanhouden overigens).
Net als hun eerdere hit In Between Days heeft dit nummer ook weer een intro van bijna een minuut, erg lang voor een single, maar het is ook weer een fantastisch intro! Vooral als de synths/strings invallen krijgt het nummer een lift, en de luisteraar ook. Een werkelijk hemelse melodie, wat dat betreft doet de song zijn naam eer aan. De bridge en het muzikale intermezzo vind ik ook altijd super en dan de crescendo op het einde naar de titel toe, de laatste woorden van de song...
Al 30 jaar lang een van mijn favoriete singles/songs, en ook na al die tijd voelt dit nummer nog even fris als een lentebriesje als toen.
De tekst gaat, zoals veel van de beste popsongs, over (gedoemde) tienerverliefdheid, maar waar de melodie zomers en uplifting klinkt is de tekst eerder lost and lonely-melancholisch en just-like-a-dream-nostalgisch (als ook the-one-that-makes-me-scream sexy).
Wat mij betreft het ultieme Cure-nummer, zowel muzikaal als tekstueel.

Net als Luigi dank ik iedereen voor het volgen van de lijst, en voor de comments de afgelopen vier maanden. Het was voor mij een mooie ontdekkingsreis, vooral van de periode na 1992.
And it's all running out like, it's the end of this list, you said...

"Show me, show me, show me how you do that trick
The one that makes me scream" she said
"The one that makes me laugh" she said
And threw her arms around my neck

Show me how you do it
And I promise you I promise that
I'll run away with you
I'll run away with you

Spinning on that dizzy edge
I kissed her face and kissed her head
And dreamed of all the different ways I had
To make her glow
Why are you so far away, she said
Why won't you ever know that I'm in love with you
That I'm in love with you

You
Soft and only
You
Lost and lonely
You
Strange as angels
Dancing in the deepest oceans
Twisting in the water
You're just like a dream
You're just like a dream

Daylight licked me into shape
I must have been asleep for days
And moving lips to breathe her name
I opened up my eyes

And found myself alone, alone
Alone above a raging sea
That stole the only girl I loved
And drowned her deep inside of me

You
Soft and lonely
You
Lost and lonely
You
Just like heaven

Het was weer een mooie reis, bedankt mannen

Tijd voor mijn Cure top 3.

01. Boys Don't Cry

Je bent student, wanhopig in de liefde en wandelt op een zachte lentenacht naar huis.
Op een cafémuur heeft iemand in grote graffiti letters "Boys Do Cry' neergezet.

So I try to laugh about it, cover it all up with lies
I try to laugh about it, hiding the tears in my eyes

De songcatalogus van The Cure bevat muziek die jongensproblemen vertaalt voor meisjes.

02. In Between Days

Yesterday I got so scared,, I shivered like a child,
Yesterday away from you, it froze me deep inside

Je bent jong en je doet gek. Je wordt oud en spijt komt altijd te laat.
Uit mijn top 3 de song die me vandaag het meest op het lijf geschreven blijft.
Het "yesterday" verwijst dan naar de vervlogen dagen van een verloren onschuld.
Naar het "toen" dat niet meer "nu" is, maar het lied houdt het hart kloppend.

En voor wie echt gek wil doen is er nog altijd The Exploding Boy op de andere kant.

03. A Forest

Mensen staan als verstarde bomen op de dansvloer.
Als de gitaar gaat krullen komen hun armen en benen in beweging.
Bij het klikken van de drum waag je je stilaan mee in het woud.

Op de donkere tonen van de baslijn vang je een glimp van dat meisje.
En elke week voltrekt zich weer datzelfde ritueel van zoekende jongens.

The girl was never there, I'm running towards nothing again and again and again...


Dank voor het fijne topic.