71. Clique (ArthurDZ: 53, Johnny Marr: 70)

Op 71 een liedje dat ik eerst he-le-maal niks vond. En niet alleen omdat mijn eerste kennismaking met Clique een ge’rapte’ (kuch kuch) versie door Johnny Marr was tijdens Best Kept Secret 2014 (verder alleen maar mooie herinneringen aan dat weekend, gelukkig ) maar ook omdat, en dit is eigenlijk best een flauwe reden, Big Sean hier ergens rapt dat de GOOD music-bende beter en dieper is dan de Wu-Tang Clan. Dan heb ik wel zoiets van ‘hopelijk denkt ie dat niet echt’.

Want als je Clique gaat vergelijken met eender welk ‘wat is mijn crew toch gevaarlijk’-nummer van de Wu-Tang, dan slaat die regel al helemaal nergens op natuurlijk. Method Man moet nog maar met zijn knokkels kraken of Big Sean valt al flauw van de schrik, sowieso. ‘You know 2 Chainz?’ durft hij dan nog vragen.

Drie jaar later boeit die ene line me niet meer zo. En dat heeft natuurlijk alles te maken met de gortdroge, boven alles uittorende productie. Verzorgd door Hit-Boy, maar door Kanye geperfectioneerd tot de heerlijke banger zoals we hem nu kennen. Kanye heeft hier ook veruit de beste rap trouwens, al doen Jay Z en eigenlijk ook Big Sean het helemaal niet verkeerd. Al bij al dus een meer dan vermakelijk nummer, vind ik nu.

Hahahaha, was dit compleet vergeten, hilarisch En ja, Clique is de zoveelste voltreffer van Cruel Summer al vond ik 'm vroeger net beter.

70. That’s My Bitch (ArthurDZ: 19, Johnny Marr: 103)

Over welk Kanye-nummer ik en Johnny het minst overeenkomen? Dat zou wel eens Watch The Throne’s That’s My Bitch kunnen zijn. Voor mij zeker een van zijn allerbeste nummers, voor Johnny niet eens goed genoeg voor de top 100! Waanzin gewoon!

Maar ja kijk, what’s not to love op dit doldwaze liedje? Die rollende James Brown-drums, de Apache-break, een leuke gastbijdrage voor Justin Vernon, en natuurlijk dat extreem vrolijke refrein (gezongen door Elly Jackson van La Roux) dat dagenlang prettig in je kop blijft nazinderen, ik vind het allemaal overheerlijk.

Yeezy en Hova zijn ook heerlijk op dreef hier, Kanye’s verse is echt keihard (‘It ain't safe in the city, watch the throne’) en hoewel het nummer That’s My Bitch heet, komt Jay met een opvallend lieve verse over zijn vrouw (een zekere Beyoncé ofzo, ik ken haar verder niet):

Uh, Picasso was alive he woulda made her
That's right nigga Mona Lisa can't fade her
I mean Marilyn Monroe, she's quite nice
But why all the pretty icons always all white?

Had hij die dag misschien iets goed te maken? Nachtje op de bank doorgebracht ofzo? Hij heeft anders wel een punt natuurlijk. Anyway, zeker wel een van de meest onderschatte nummers op Watch The Throne, en in de oeuvres van beide artiesten. En ook in dat van Justin Vernon.

Jup, het nummer waar we het meest van mening over verschillen. Nog steeds een goed nummer, maar ik vind het echt onderdoen voor bijvoorbeeld een H.A.M. die de tracklist niet eens heeft gehaald.

69. See You In My Nightmares (Johnny Marr: 37, ArthurDZ: 84)

De allerbeste samenwerking tussen Yeezy en Weezy die er is. Ook één van mijn absolute favorieten van 808s & Heartbreak. Dit nummer gaat gewoon door merg en been. Lil' Wayne past hier per-fect op. Ook weer één van die nummers die de hitlijsten haalde zonder effectief op single te zijn uitgebracht.

IJskoude beat, waar West bij geholpen wordt door z'n (ex) mentor No I.D. De synths maken dit nummer tot het emotionele hoogtepunt op het 808s album. Ook Kanye's woedekreten van verdriet snijden behoorlijk door het vel. "TELL EVERYBODY THAT YOU KNOW, THAT I DON'T LOVE YOU NO MORE!!!" Kapot is ie er van. En ik ook. Na dit nummer mag je me bij elkaar vegen.

Er is ook een kortfilm gebaseerd op dit nummer, geregisseer door Spike Jonze en genaamd "We Were Once a Fairytale" (naar de hook van Wayne). Volgens Jonze zou de film de thema's van 808s & Heartbreak (verlies, hartzeer en isolatie) moeten illustreren.

Tell everybody, everybody that you know
Tell everybody that you know
That I don't love you no more
And that's one thing that you know, that you know

68. Send It Up (Johnny Marr: 46, ArthurDZ: 74)

Keiharde banger van Yeezus. Ik vond het bij de eerste luisterbeurt van Yeezus al direct één van de beste nummers. Die door Chicago house geïnsipireerde beat begeleidt Kanye mooi doorheen het nummer. Echt een experimenteel plaatje toch wel dat Yeezus, met invloeden van o.a. industrial, punk rock, acid house, dancehall en uiteraard electronica.

De beste eigenschap van dit nummer vind ik de meedogenloze lyrics. Kanye heeft met niemand compassie. Mijn favoriete stukje:

She say "Can you get my friends in the club?"
I say "Can you get my Benz in the club?"
If not, treat your friends like my Benz
Park they ass outside 'til the evenin' end

Hierbij nog een leuke remix van het nummer:

Leuke, enthousiaste stukjes, heren.

Persoonlijk vind ik Kanye West een interessante artiest. Met schot de interessantste popster van het moment, in elk geval. Hoe hij zich door zijn carrière heen is blijven heruitvinden en de trends van het moment telkens haarfijn aanvoelde of er niet zelden op vooruitliep (808's & Heartbreak). Hoe hij de meest onconventionele en zelfs controversiële dingen kan doen en roepen, en toch (al meer dan tien jaar) aan de top blijft. Dat het toch een behoorlijk artistiek figuur is, ook naast zijn muziek. Neem bijvoorbeeld dat hij The Life of Pablo meermaals aanpaste nadat het was uitgekomen - irritant en toch weer boeiend.

Ook als persoon is dit de enige ster waarvan het me iets kan schelen wat hij nou weer uithaalt, simpelweg omdat hij zo vreemd en ongrijpbaar is. Het ene moment lijkt hij, naast kneiterarrogant, verstroken van enige zelfreflectie, het andere moment komt hij met scherpe zelfspot. Is dit een man die op instorten staat? Is er toch het een en ander gespeeld? Wat gaat er in Yeezusnaam om in het hoofd van deze bizarre figuur? Dit soort vragen maken bijvoorbeeld sommige barslechte teksten (echt wel) van de afgelopen jaren meteen weer interessanter.

Ik ben dus geboeid en luister graag naar een hoop van zijn muziek, maar tegelijkertijd ben ik ook weer geen groot liefhebber. Honderd plekken vullen met nummers waar ik enkel heel enthousiast over ben, dat zou lastig worden. Wat mij betreft heeft hij de nodige hoeveelheid mindere nummers en zelfs albums uitgebracht. Exemplarisch is denk ik dat ik eerder 808's & Heartbreak en The Life of Pablo noemde als interessante albums, maar de platen met respectievelijk 2,5 en 3 sterren beoordeel. Al met al heb ik dus een beetje een vreemde relatie met deze bijzondere artiest.

Mooie analyse, Niels! Ik herken me in veel van de vragen die je stelt, en ook bij mij is Kanye de enige moderne (pop)artiest die me op deze manier bezighoudt. Heel tegenstrijdig figuur op alle vlakken, en net daarom ook voor mij een heel stuk interessanter dan al die wandelende PR-machines die voor de rest het wereldje bevolken.

Maar het belangrijkste vind ik dat ie zijn eigen grenzen (en zelfs de grenzen van hiphop en pop) met elk album hetzij verlegt, hetzij voor zichzelf herdefinieert. Hij blijft nooit in een comfortzone hangen en dat is enorm zeldzaam, zeker op het niveau waar Kanye zich begeeft. Hij krijg zoveel haat over zich heen omwille van zijn uitspraken en imago dat een hoop oppervlakkige luisteraars het niet inzien, maar ik denk dat Kanyes 'musical legacy' een stuk groter gaat worden dan de meeste van zijn tijdgenoten.

67. Touch the Sky (Johnny Marr: 41, ArthurDZ: 78)

Misschien wel de grootste verrassing tot nu toe? Eén van z'n toch wel allerbekendste nummers haalt hier niet eens de top 50. Schandalig, hoort er toch echt wel bij wat mij betreft. Vooral bekend ook om z'n iconische videoclip met een gastrol van Pamela Anderson, dat een hommage is aan stuntman Evel Knievel (Evel Kanyevel) en z'n (onsuccesvolle) sprong van de Snake River Canyon in 1974. Kanye werd trouwens nog aangeklaagd door Knievel in 2006 wegens "trademark infringement". Gelukkig werd alles goedgemaakt een paar dagen voor z'n dood in november 2007 na een bezoekje van West aan Knievel, waarbij Knievel dit had te zeggen over West: "I thought he was a wonderful guy and quite a gentleman." Hmmm, waar hebben we dit nog gelezen? (zie Fade - Post Malone).

Dit is het enige nummer op Late Registration dat niet werd geproduceerd door West zelf, maar door z'n homie for life Just Blaze. Geweldige beat ook natuurlijk, een soort slowmotion van de trompetjes uit Curtis Mayfields classic Move On Up (1970). Geweldige song!

66. Coldest Winter (Johnny Marr: 51, ArthurDZ: 67)

Tgoh, wat moet ik hier over zeggen. Wat een nummer. Heb deze misschien toch wel wat te laag gezet want ik vind 'm eigenlijk wel beter dan Touch the Sky. Een nummer waar Kanye zijn moeder herdenkt en afscheid neemt van z'n ex-lief op de tonen van Tears For Fears' "Memories Fade".

Eigenlijk zijn hier bijna geen woorden voor. Gewoon luisteren en genieten. Sprakeloos. Voor het eerst. De tekst zegt genoeg:

On lonely nights, I start to fade
Her love's a thousand miles away

Memories made in the coldest winter
Goodbye my friend, will I ever love again?
Memories made in the coldest winter, winter, winter
Goodbye my friend, will I ever love again?

65. Paranoid (ArthurDZ: 34, Johnny Marr: 84)

En meteen nog een nummer van 808s & Heartbreaks die afvalt. Paranoid snijdt minder diep dan sommige andere songs op die plaat, dichter bij de feesthiphop van Graduation komt Kanye ook niet op het album, maar toch is er dat typisch gitzwarte 808s-randje weer in de tekst, waaronder:

You wanna check in to the heartbreak hotel
But sorry we're closed

Paranoid blijft dus in het albumthema: Kanye probeert te leven met de jaloezie en de voorliefde voor drama van zijn teerbeminde, en heeft nog niet door dat hij tegen de bierkaai vecht. Of misschien ook wel, maar hij verblindt zichzelf hiervoor. Ondertussen zingen Kid Cudi en Mr. Hudson op de achtergrond mee. Swingend nummer, maar ongeveer even zorgeloos als door drijfzand lopen.

Het nummer zou oorspronkelijk worden uitgebracht als de derde single van het album, in een remix met Rihanna als gastzangeres. Die is naar verluid wel opgenomen, maar om onbekende redenen nooit uitgebracht, waarop ie maar de vierde single werd in zijn originele versie. Resultaat van al dit gehannes: een 118de plek in de Amerikaanse charts. Had meer ingezeten.

Touch the sky niet in de top 50

Arthur z'n schuld

Tja, dat dit bij tijde een duistere, gedraaide top 100 zou worden, staat in de topictitel

Maar even serieus: vind het zeker wel een goed nummer hoor, maar desondanks heeft het ook nooit tot mijn Kanye-favorieten gehoord. Vandaar dus maar een 78ste plek in mijn lijstje.

Allez tis goed jongens, ik zal 808s nog eens een spin geven. Misschien dat het me beter gaat liggen, destijds trok ik enkel welcome tot heartbreak en heartless. Geweldige nummers maar de rest ging daar te veel op verder, te soft, te veel autotune en de producties (die wel top waren) kregen dat voor mij niet recht getrokken.

Misschien dat het nu bij poging 15 beter valt. The Life of Pablo eerstdaags ook nog eens een kans geven...

Beiden toppers wat mij/ons betreft, dus ik sta achter deze beslissing Je weet nooit....

64. Good Morning (ArthurDZ: 33, Johnny Marr: 85)

Jongens jongens jongens, wat een prachtig nummer is dit toch! De eerste keer dat Ye een album opende met een liedje ipv met een skit en het was meteen recht in de roos. Heerlijk, die lome beat in combinatie met die dromerige vocal sample (van Elton John’s Someone Saved My Life Tonight, ook al zo’n parel). Productioneel toont Kanye hier echt volop zijn kwaliteiten: je zit meteen middenin de sfeer van zowel het nummer zelf als het hele Graduation-album.

Dit nummer heb ik uiteraard ook opgezet op de ochtend van mijn eigen diploma-uitreiking, om in de sfeer te komen.

Wat kan ik hier nog over kwijt? Misschien dat de tekstflard ‘’Some people graduate, but be still stupid’’ wel een van zijn betere vind, maar dat ik vroeger altijd “we may graduate but we still stupid” ofziets verstond, en dat vind ik eigenlijk nog net iets mooier

Prachtige videoclip heeft dit nummer ook, een van zijn allermooiste (net zoals het albumartwork verzorgd door de Japanse kunstenaar Takashi Murakami). En dat terwijl dit nooit een single is geweest!

Prachtige videoclip inderdaad, en deze heb ik ook gedraaid op de dag dat ik afstudeerde. Misschien had ik deze toch wat hoger moeten zetten.

Fijn die liefde voor Cruel Summer en 808's! Die komen de laatste tijd hier pas écht binnen. Hopelijk 'Welcome to Heartbreak' in de Top 20.

Dan liever Say You Will of Love Lockdown.

Top 30 materiaal

Vanavond normaal het vervolg. Heb het erg druk gehad de afgelopen dagen.

63. All Day (Johnny Marr: 44, ArthurDZ: 73)

Een stand-alone single die jammer genoeg niet op een album is te vinden. Had het absoluut wel verdiend in mijn ogen, wat een heerlijke banger dit. Kanye debuteerde het liedje op de BRIT Awards in 2015. Hoewel de gemixte reacties een erg indrukwekkende performance vind ik. Hij werd bijgestaan door een hele hoop gastrappers (o.a. Q-Tip, Stormzy, Vic Mensa en Theophilus London). Theophilus London met z'n Trinidadiaanse roots brengt een heerlijke bijdrage die zorgt voor een dancehall-vibe. Iedereen op het podium droeg zwarte kleren en sommige hadden zelfs vlammenwerpers bij. De vertoning is hier te vinden, zeker de moeite om eens een kijkje te nemen. Alleen erg jammer dat hij af en toe wegviel wegens het vele vloeken wat niet mag op de nationale televisie. Gelukkig is daar op YouTube niks van te merken.

Paul McCartney wordt ook vernoemd als gastartiest, hij zou akoestische gitaar spelen + meezingen- en fluiten tijdens de laatste verse. Dit was tot dan toe al de derde Kanye/McCartney collab die commercieel werd uitgebracht. Ik moet wel eerlijk bekennen dat ik amper iets hoor van de bijdrages van Paul, misschien gaat het toch enkel over de naam?

Ik blijf het vreemd vinden dat we op TLOP totaal niks hebben teruggehoord van deze naar het schijnt toch wel vruchtbare samenwerking. Iemand die weet hoe dit komt?

62. Family Business (ArthurDZ: 27, Johnny Marr: 89)

The College Dropout is echt zo’n plaat die op het einde nog eens alle registers opentrekt. Wat een geweldige tracks vinden we daar nog terug! Family Business bijvoorbeeld, het voorlaatste liedje, waarop Kanye weer eens de gevoelige kaart trekt en mij volledig meekrijgt, zoals vrijwel altijd wanneer hij dat doet.

Now that you're gone it hit us
Super hard on Thanksgiving and Christmas, this can't be right
Yeah you heard the track I did man, "This Can't Be Life"
Somebody please say grace so I can save face
And have a reason to cover my face

Kanye is verre van de beste lyricist of storyteller, maar in dit soort gevoelige liedjes over zijn naaste familie en vrienden komen er toch altijd van dit soort kleine tragische momentjes langs die me vol in mijn gevoel weten te raken.

Al is de grootste reden waarom dit nummer zo hoog staat bij mij, de echte showstopper, die haast gescratchte sample die steeds terugkeert (all all all that GLITTERS is not go-ooooooooold)

Hmmm, nog eens geluisterd en ik heb deze toch ietsje te laag, The College Dropout is ook echt een waanzinnig meesterwerk. Bijna meer een soulplaat dan een hiphopalbum.

En nog even dit:

Dikke aanrader. Zowat de eerste Kanye-productie die commercieel werd uitgebracht. Het is te vinden op Jay-Z's "The Dynasty" album uit 2000. Hartverscheurend mooi kippevelnummer

Deze twee nummers niet in de top 50

Ik vind die plaat net zo geniaal doordat het zijn ''meest hip hop'' plaat is (nu ja Graduation misschien). Family Business is daarop dan ook nog eens mijn outsider favoriet (de obligate Jesus Walks en Through the Wire zijn natuurlijk monumentaler) samen met... Get Em High

De manier waarop Scarface zijn verse heeft 'geschreven' maakt het nog indrukwekkender. Link

En Family Business staat veel te laag. Top-3 sowieso!