61. The Morning (ArthurDZ: 55, Johnny Marr: 59)

Eensgezindheid, het komt heel af en toe eens voor in onze lijstjes!

The Morning is een van de nummers op Cruel Summer die er van bij de eerste luisterbeurt al uitspringt. Met dank aan de hypnotiserende, extreem catchy beat uiteraard, maar ook omdat niemand minder dan de legendarische Raekwon de eerste verse rapt. Onze Chef klinkt dan wel minder gretig dan ten tijde van Enter The Wu-Tang en Cuban Linx, hij dartelt nog steeds zonder moeite over de beat heen.

En hij is niet de enige held onder de features, want ook Common en de immer fijne Pusha T komen met leuke verses. De Illuminatie is een terugkerend thema in de lyrics, hun bestaan en het lidmaatschap van de GOOD Music-bende wordt ontkracht, want “ What makes you think an Illuminati would ever let some niggas in?” stelt Cyhi the Prynce, mij verder vrij onbekend, scherp.

Dan zijn wel de hoogtepunten van het nummer, samen met Ye’s afsluitende verse. Van 2Chainz ben ik geen fan, gelukkig is zijn verse erg kort, en ook Kid Cudi overtuigd me hier niet, past er niet echt tussen vind ik. Dat gezongen hookje van de Nigeriaanse artiest D’Banj (het is geen sample, al laten ze het expres wel zo klinken) vind ik dan weer wel leuk.

Maar ja, die ijzersterke beat he. Zet me iedere keer weer in vuur en vlam!

U kent de schuldige

Heeft ook een kapot harde verse op het overgeniale So Appalled, net als alle rappers die daarop featuren trouwens. Dat is pas top-3 materiaal

60. Waves (ArthurDZ: 36, Johnny Marr: 77)

Toen The Life Of Pablo dan eindelijk gedropt werd februari verleden jaar, was ik in tegenstelling tot vele anderen meteen tevreden met het resultaat. Ik vond een van de hak op de tak springende Kanyeplaat wel leuk voor de verandering, en hoorde meteen een boel nummers die ik erg mooi vond (en al eens in de bioscoop te horen had gekregen, maar in de woonkamer kwam de muziek net een stukje beter tot haar recht dan in Madison Square Garden). Aan één nummer had ik echter een grondige hekel: het platte niemendalletje Waves, ook nog eens de reden dat TLOP pas een paar dagen later dan beloofd uitkwam (Kanye had het onafgewerkte nummer al opgegeven, maar coauteur Chance The Rapper moest en zou hem op de plaat krijgen).

Maar ja, je kent dat hé. Hoe meer je een plaat luistert, hoe meer sommige nummers waarvan je het nooit verwacht had toch op hun plek vallen. Een dikke maand later kon Waves al niet meer stuk bij mij. Ik blijf het plat en poppy vinden, alleen dan op een goede manier. Als in: aangenaam aanstekelijk, zeer goed geproduceerd en volledig passend in het toch al caleidoscopische The Life Of Pablo. Dit nummer gaat over op een verlaten strand naar de steeds opnieuw tegen het zand slaande golven kijken, en je bedenken dat je leven toch zo slecht nog niet is, en Waves brengt die sentimenten en die sfeer gewoon erg knap over.

Oké Chance, ik geef toe. Je had het al die tijd bij het rechte eind.

Up next: het eerste nummer dat we tegenkomen van het beste album aller tijden! Pronostiekjes?

Devil in a new dress?

Dat zou schandalig zijn als eerste van MBDTF.

Als je de laatste twee nummers als tweeluik ziet zou die ergens bovenaan moeten staan, maar Who Will Survive in America is op zichzelf weer zo kort dat ik hem niet in de lijst verwacht. Mijn prognose is Hell of a Life.

Vicar in a Tutu?

Ik ga voor So Appalled. Daar kan iig nog mee leven.

Is Teunnis de Nostradamus van Musicmeter, of de Anonymous? Ik twijfel nog

59. Hell Of A Life (ArthurDZ: 40, Johnny Marr: 72)

En daar is ie dan, het eerste nummer van My Beautiful Dark Twisted Fantasy. Het beste album aller tijden aldus Johnny. Zo ver zou ik niet gaan, al vind ik ‘m wel Kanyes beste plaat. En met mij vele anderen, waarschijnlijk ook in dit topic. ; )

Het doek valt als eerste voor Hell Of A Life, maar dat betekent uiteraard verre van dat dit een minder liedje zou zijn. Het is juist een ongelooflijk inventieve song, die in de albumcontext nog een tikkeltje harder aankomt dan als een los nummer. Op een groteske, vuile stoner rock-achtige beat rapt Kanye over seks hebben met een pornoster en plots de absurde drang voelen om met haar een avontuurlijk nieuw leven te beginnen. In de laatste verse komt Kanye weer wat bij zijn zinnen, en beseft hij dat hun gezamenlijke leven niet veel verder gaat overleven dan de toiletten van de club.

Door de grootse en bombastische productie, waar Kanye toch sporen van onreinheid in verwerkt, en een tekst waarin de hoofdpersoon heen en weer geduwd wordt tussen de mooie en minder mooie gevolgen van beroemdheid en rijkdom, is Hell Of A Life in ieder geval een nummer dat volledig past binnen het meesterwerk dat My Beautiful Dark Twisted Fantasy is.

Mond spoelen!

I think I fell in love with a porn star
And got married in a bathroom
Honeymoon on the dance floor
And got divorced by the end of the night
That’s one hell of a life

H*A*M staat veel te laag. Echt veel te laag. Ijzersterk nummer, Lex Luger in zijn topperiode.

U kent de schuldige

Altijd dezelfden

Inderdaad. Als Johnny dit nummer 50 plaatsen hoger had gezet, dan stond deze gewoon dik in de top 20 ofzo

Of als jij 'm gewoon flink op dezelfde plaats als mij had gezet, dan ging ie nu aan de beurt zijn geweest

Ik zal maar nog een stukje droppen, daar hebben de mensen hier meer aan dan aan jou pogingen tot come-backs

58. 30 Hours (ArthurDZ: 31, Johnny Marr: 78)

Op 30 Hours, onze nummer 58, vertelt Kanye het hartverscheurende verhaal over het einde van zijn relatie met een zekere Sumeke Rainey, met wie hij 7 jaar samen was, en hoe hij terugkijkt op deze periode.

Dat zit zo: begin jaren ’00 verhuisde Kanye van zijn thuisstad Chicago naar Los Angeles om zijn ambities in de muziekwereld waar te maken, terwijl Rainey achterbleef om haar studies af te maken. Maar deze afstand zorgde op den duur voor serieuze barsten in de relatie. Kanye bleef braaf om de paar weken weg en weer rijden van Chicago naar L.A., een reis van dertig uur heen en terug. En dat voor een meisje die hem steeds vaker bedroog.

You had me drivin' far enough to switch the time zone
You was the best of all time at the time though
Yeah, you wasn't mine though
But I still drove 30 hours

En terwijl Kanye op professioneel vlak langzaam maar zeker success krijgt (“I remember being nervous to do Victoria’s Secret/'Til I pictured everybody with they clothes off”) blijft zijn vriendin maar misbruik maken van de situatie zonder dat ons Ye’the iets doorheeft (“I used the Western Union for you like it's no prob/'Cause you was in college complainin' about it's no jobs/But you were suckin' a nigga dick the whole time/Well I guess a blowjob's better than no job/And I drove back 30 hours”).
Uiteindelijk komt Kanye achter alles en maakt het uit met Rainey. Niet lang daarna scoort hij met The College Dropout hit na hit, en het bleef niet bij dat ene album.

My ex says she gave me the best years of her life
I saw a recent picture of her, I guess she was right

Veel hartzeer, maar het levert ons wel een ijzersterk nummer op (die subtiele maar retecatchy beat!) met een enorme berg quoteables! 30 Hours is de ideale combinatie van leedvermaak en oprechte tristesse.

Het einde van dit nummer vind ik trouwens ook heerlijk, zo heerlijk fake nonchalant (“That's Gabe calling….Yo Gabe….I'm just doing a... I'm just doing an adlib track right now…What's up?”). Bij sommige andere rappers zou ik zo’n grapje eerder irritant vinden, maar Kanye mag dat.

57. Drive Slow (Johnny Marr: 54, ArthurDZ: 54)

En we hebben als het ware een nummer waarover we het eens zijn! Het überrelaxte Drive Slow nog wel. M.I.A. was eerst gepland als gastartieste maar die moest weigeren vanwege een 'te druk schema'. Zou dat de echte reden zijn geweest of gewoon een smoesje omdat ze niet met 'm wou samenwerken? In haar plaats kwamen twee rappers genaamd Paul Wall en GLC, waar ik verder totaal onbekend mee ben. Paul Wall vond het nummer blijkbaar wel zodanig goed dat hij het ook op zijn album, The People's Champ (2005), heeft gezet.

Het nummer bevat een vertraagde jazzy productie, dit in tegenstelling tot de verrapte soulproducties waar Kanye in die tijd voornamelijk mee afkwam. Daarom is het een erg belangrijk nummer in het evolutieproces van Kanye als producer. Ook lyricaal is het vrij doordacht, waar men roekeloos rijgedrag als een metafoor gebruikt om de levensstijlen van sommige mensen te becommentariëren.

Drive slow homie, drive slow homie
You never know homie, might meet some hoes homie
You need to pump your brakes and drive slow homie

Oeh pijnlijk vroeg...

56. School Spirt (ArthurDZ: 42, Johnny Marr: 66)

Op 56 vinden we School Spirit, een archetypisch College Dropout-nummer met lekkere chipmunk soul-sample (afkomstig van een Aretha Franklin-nummer, die wel clearance wilde geven zolang er maar niet gevloekt zou worden in het nummer), een soulvolle productie, en een Kanye die nog niet met zijn imago of wereldfaam in het achterhoofd zit.

De hook, waarin verschillende Amerikaanse fraternities bij naam worden genoemd, is in ieder geval zo catchy dat ie na het beluisteren nog minstens een half uur in je hoofd zal blijven rondzweven. Veel bouwstenen heeft dit nummer eigenlijk niet, maar het steekt allemaal toch zo verdomd simpel en lekker in elkaar, ongelooflijk eigenlijk. Mensen die denken dat Kanye één van dé niet serieus te nemen muzikale verschrikkingen van deze tijd is (je vindt ze vaak in comment sections op youtube en facebook) zouden gewoon heel hard verschieten mochten ze ooit in contact komen met een song als School Spirit vermoed ik. Wat een pareltje.

Spirit in the Dark

Hey vrienden

Heb net Graduation ontdekt en ben aangenaam verrast! Persoonlijk ben ik iemand die het niet altijd makkelijk vind om hip-hop te beluisteren, dus dat ik deze van Kanye wel kan smaken, wil toch iets zeggen!

Dit topic ga ik dus beginnen volgen!

55. I Am A God (ArthurDZ: 41, Johnny Marr: 67)

Ah, Kanye van zijn meest bescheiden kant

Nee, dat is het natuurlijk niet. Kanye schreef de track nadat fashion designer Hedi Slimane, een grootheid in het wereldje, Kanye alleen op haar runway show wilde toelaten als hij geen enkele andere show bezocht op de Paris Fashion Week 2012. Kanye reageerde hier kalm en rationeel op:

“Nobody can tell me where I can and can’t go. Man, I’m the No. 1 living and breathing rock star. I am Axl Rose; I am Jim Morrison; I am Jimi Hendrix. You can’t say that you love music and then say that Kanye West can’t come to your show! To even think they could tell me where I could and couldn’t go is just ludicrous. It’s blasphemous—to rock ’n’ roll, and to music.”

Maar goed, staar je maar niet teveel blind op ’s mans belachelijke monologen zoals bovenstaande. I Am A God is ondanks alle opschepperij en misplaatste egomanie, gewoon een ijzersterk nummer. Vol energie en vol blinde woede, het muzikale equivalent van schuim op de lippen. Een van de hardste en ook beste nummers op Yeezus, waar vooral die schreeuwen door merg en been gaan.

Contrasteer een nummer als I Am A God eens met iets als School Spirit (onze nummer 56). Weinig rappers die zo veelzijdig kunnen en willen zijn als Kanye. En het is wel zo dat er bijna tien jaar tussen die twee nummers zit, maar zelfs met MBDTF heeft het weinig tot niks te maken. Yeezus was dan ook een tegenreactie op het maximalisme van zijn twee voorgangers. Ik vind zo’n volledige ommezwaai van sound een heel moedige, mooie en ook geslaagde beslissing van een man die zijn eigen muzikale grenzen nooit wil laten vastleggen en definiëren en altijd zijn eigen grenzen blijft verleggen, daar waar de meeste artiesten vooral zoeken naar een vastomlijnde niche waarin ze zo lang mogelijk succesvol kunnen blijven. Op dat vlak verdient hij toch wel het respect waar hij steeds zo om vraagt, vind ik...

...Maar om zijn persoonlijkheid mag je hem van mij gerust haten hoor, die bovenstaande quote blijft gewoon helemaal nergens op slaan, te belachelijk voor woorden.

Ik kan me toch wel gedeeltelijk vinden in die quote hoor. Wat een absurde eis stelt die designer ook. Men mag toch gaan en staan waar hij of zij wil?

Toch wel Top 20 materiaal voor mij I Am a God. Geniaal nummer.

Voor mij zelfs top 10-materiaal, wát een nummer!

Vreselijk nummer. Zou buiten mijn Kanye-top 100 vallen. 'Ye kan dat soort nummers gewoon niet aan. Als hij begint te briesen lijkt het op een kleuter die zijn zin niet krijgt.

Ja, maar om daar nu zo kwaad om te worden en er zelfs termen als 'blasfemie' bij te sleuren

Verder eens dat het maar een rare eis was van die designer. Maar ach, het heeft tenminste een lekker nummer opgeleverd.

I Am a God heb ik trouwens na herbeluistering veel te laag gezet. Maar dat ga ik van elk nummer op Yeezus zeggen. Gewoon een absoluut meesterwerk, en één van de meest briljante, invloedrijke releases van de afgelopen 30 jaar ofzo. Ik vind Yeezus uiteindelijk zowat even goed als MBDTF, heb 'm zelfs nog iets vaker gedraaid denk ik.