guurtype schreef:
Als je nog bestaat Bloem: neem contact op met Patrick Goudriaan van Enorme Vleeshaken( zoeken via hyves). Ik ben dat niet, doch dat is mijn ex-zwager die kan je wellicht helpen met geluid en opname.

Cygnus schreef:
Dit bericht dat gisteren bij Kempi - Mixtape 3.1 stond is inmiddels weer verwijderd, maar daarom niet minder legenarisch: (...quote...)

Je hebt zo van die muzikale herinneringen die af en toe terugkomen om eens lekker aan je hersenen te gaan knabbelen, als een telkens terugkerende geest uit het verleden, iemand uit je jeugd die je af en toe tegenkomt terwijl je dat helemaal niet wilt, met als gevolg dat jij weer naar ellenlange verhalen moet gaan luisteren over hoe leuk de plaatselijke sportvereniging wel niet is en hoeveel bier ze wel niet drinken als ze hebben gewonnen of verloren of als de wedstrijd niet is doorgegaan, dit bij voorkeur op momenten dat je daar geen tijd voor hebt en al helemáál geen zin in hebt. Nou, het muzikale equivalent daarvan is het titelnummer van dit album (althans, zo heb ik het altijd ervaren). Natuurlijk: het is geen doodzonde om Stand by Me te coveren, zelfs al benadert het origineel van Ben E. King de perfectie op een dusdanige wijze dat je er minstens een paar maanden over moet nadenken. De cover van John Lennon is bijvoorbeeld - ondanks dat deze het zeker niet haalt bij het origineel - erg leuk. Maar luisteren naar het gedrocht dat 4 the Cause van het nummer durft te maken is als het opeten van ontlasting die voorheen een maaltijd van een driesterrenrestaurant vormde. Wat mij betreft staat het nummer met stip op 1 van mijn Meest Afschuwelijke Covers-lijstje, ook wel bekend als het "Ik kan het niet geloven dat men hiervoor niet naar Siberië is gestuurd"- of het "Een standrechtelijke executie van alle betrokkenen zal misschien wel de beste oplossing zijn"-lijstje. Het toevoegen van dit album is dan ook, naar ik hoop, een soort van therapie. Misschien dat het nummer, althans deze uitvoering, mij vanaf nu met rust laat.

Chris-Brown schreef:
Chris Brown Is In The Building !

Kiss Kiss Heeft De Album Gered Want Wall 2 Wall Was Niet Echt Zo Een Hit

Take You Down Is The Shit

I Wanna Be Lijkt erg op Say Goodbye Echt Mooie Balled

Yup Hij Gaat Het Maken

citizen schreef:
Tja, beetje sentimenteel word je er wel van. Om de 1 of andere reden heb ik werkelijk ontzettend het land aan You van Ten Sharp. Als ik dat hoor dan komt er eten uit 1983 naar boven.

dix schreef:
user citizen bij deze '80 verzamelaar

Chris-Brown schreef:
R&B Yeah Chris Brown..Mario......Usher...Trey Songzzzzzzzz.....J Holiday.....The future of R&B His name is..............CHRIS BROWN

Chris-Brown schreef:
R&B Yeah Chris Brown..Mario......Usher...Trey Songzzzzzzzz.....J Holiday.....The future of R&B His name is..............CHRIS BROWN

rocker_animal schreef:
hou ff op nickelback helemaal af te kraake tis egt niet swerelds slechtse bands zeker een van de beter, ik word ziek wat ik bij al hun albums lees dat kut mzuiek is en shit het is gewoon goeie rock, mja band zoald children of bodom en dimmu borigr zulle jullie dan helemaal erg vinden als jullie nickelback slecht vinde.

vin13 schreef:
Zijn plaatje is net zo glad als die banaan in zijn reet.

Uhm Bleeding Love de beste manier om mijn gevoelens over dit nummer weer te geven is het nummer zelf citeren 'Once or twice was enough' als zoveel keer al nodig was.
Serieus dit is één van de enigste liedjes die ik helemaal mee kan zingen zonder het zelf ook maar 1 keer afgespeeld te hebben en tel daarbij het feit dat het Rihanna met Unfaithfull en Celine Dion met My Heart Will Go On heeft vervangen op de nummer grootste k*tnummer ooit dan zou er toch al een licht vermoeden moeten komen hoe grondig ik dit nummer haat.
Die eerste plaats verdient het omdat 'dat mens' het lied zingt alsof ze de suggesties in een klein frituur op het randje van het fallisement voorleest wat ze misschien beter ook had gedaan en daarom moeten de gebruikelijke ooohs en mmmmhs voor de emotionele diepgang zorgen. Kan het nog meer Whitney/Mariah/Celine?????
Daarbij komt dan nog eens dat ze deze orale verkrachting van wat een smeekbede (?) aan haar ex moet voorstellen om de vijf seconden draaien op Radio Donna, het belastingsgeld van mijn ouders wordt goed besteedt.

Keep Bleeding.

tnf schreef:
Michael1992 wist zijn Leona Lewis-haat vandaag op een fraaie manier uit te drukken.

george clinton schreef:
Aangezien Lost Highway zowat een jaar geleden vroeg om een argumentatie (lees het nu pas) zal ik hem bedienen van mijn persoonlijk oordeel over 'Beep'. Het is het enige nummer van the PCD dat ik de moeite waard vond om in mijn Mediaplayer te plaatsen maar… ik ben nog altijd met mezelf in overleg over 'Wait a Minute'.
Wat ik zo goed vind aan ‘Beep’… (Over de tekst ga ik het niet hebben want die vind ik hier niet zo boeiend, eerder slecht te noemen):
Laten we beginnen bij de opening ofte intro. Het is een sample van een nummer dat ik ken maar helaas niet kan thuisbrengen. Wel, ik hou van dat luttele seconde sampledingetje! Het is goed opgebouwd, ietsiepietsie theatraal en het schept voor mij een zekere verwachting (alsof je naar een theatervoorstelling gaat ofzo). Het gehijg dat erna komt hoefde voor mij niet zo maar ik beschouw het wel als een goede overgang naar het stukje refrein met Will A.M. “It’s funny…” De beat en de woorden die in stukjes worden gehakt klinken in mijn oren als een leuke gimmick, en dat hoeft zeker niets negatief in te houden. Dat hoge gimmickgehalte wordt benadrukt door de vrouwelijke partij/antwoord van Nicole S., zodat het haast cartooneske vormen aanneemt. De afsluitende 'ha ha hahahaha' is eigenlijk vrij irritant te noemen en tegelijkertijd past het ook zo perfect bij het cartooneske refrein.
Het eerste couplet begint met de reeds aangehaalde sample. Nicole S. zingt niet verkeerd, een variatie op de irritante en tegelijkertijd passende ‘ha ha ha’ is ook hier weer van de partij maar het beste deel van de song komt na de tweede ‘ha ha ha ha ha ha’ als de melodie en de zanglijn dieper gaan en het geheel dankzij de muzikale orchestratie theatraler wordt. En wanneer de aanzet naar het refrein komt (They only want) durf ik zelfs van een muzikale rijkdom te spreken die mij bij vlagen doet denken aan The Reflection- periode van The Supremes (een benadering, let wel). Dit stukje is voor mij persoonlijk het hoogtepunt van ‘Beep’ en de reden waarom de song in mijn Mediaplayer staat.
Na het refrein neemt de strofe een nieuwe wending aan. De aanzet is weer ongeveer dezelfde maar de ‘ha ha ha’ is verdwenen zodat het geheel vloeiender wordt en dat komt de strofe in dit geval alleen maar ten goede. Een kleine (met bedoelde sensuele stemmen gezongen) intermezzo ‘do you know…’ is een geval van leuk geprobeerd.. en de theatraliteit ervan kan ik best wel appreciëren maar heel erg subliem is het niet. Eigenlijk gewoon oké. Wat volgt is weer het beste deel van de song (gelukkig niet weggelaten).
Over het stukje dat het nummer in twee breekt (pom pom) ben ik niet helemaal uit. In de clip vind ik het er prachtig uitzien maar zonder de afleiding van die dansende meiden erbij wordt het toch wel duidelijk dat het wat makkelijk en zelfs banaal is. En die semi-oosterse uithalen en klanken erbij maken het er zeker niet beter op (integendeel!). Alleen het geschreeuw dat het mindere en clichématige stukje afsluit weet mij te bekoren.
Als je hebt begrepen dat het cartooneske refrein en de theatrale melodieën op mij een goede indruk hebben achtergelaten zal je zelf wel tot de conclusie kunnen komen dat het laatste stukje waarin die twee rijkelijk aan bod komen hier niet verkeerd vallen.

Dus dit alles wat je hierboven kan lezen doet mij besluiten dat ‘Beep’ voor mij een goed nummer is. Daar heb je een argumentatie. Over één nummer. (Hopelijk krijg ik hier geen spijt van. )