chevy93 schreef:
Grappig dat ik hier nog niet op gestemd heb. Jan Smit is toch zeker een jaar mijn favoriete artiest geweest. Waarvan de leukste nummers van deze CD kwamen/komen.

Er is zelfs een tijd geweest dat ik de Duitse versies van veel van deze nummers kende.
Even uit mijn hoofd:
Als de Morgen is Gekomen: Neuer Morgen, Neues Leben
Ze is van goud: Aus purem Gold
Parijs: Paris
De zomer voorbij: lass das ende die somer nicht komen.

Ik zal het binnenkort weer eens opzetten.

loserkid schreef:
jakkes, wat is dat voor puberpunkrock? hoe ONorigineel, neem een voorbeeld aan green day en blink 182, dat zijn pas professionele PUNKrockers (ja punkrockers)

Slowgaze schreef:
Ga je na het Jeugdjournaal wel op tijd naar bed toe?

Slowgaze schreef:
Ik zou persoonlijk zelf op andere dingen trots zijn, maar dat terzijde.

Misterfool schreef:
Slowgaze smaakpolitie?

Slowgaze schreef:
we hebben hier met een echte fan te maken, die ook thuis is in de alternatieve takes van zijn held.

Misterfool schreef:
Hij luistert zelf ook wel muziek die ook bij het grootmoedertje wel door de beugel kan.

Slowgaze schreef:
maar dan zal Eefje binnenkort ook de Duitse muziekmarkt veroveren met meezingers als "Herzschlag" en "Der Kuchen".

herman schreef:
Als Anneke komt zit ik op de eerste rij.

Brunniepoo schreef:
Praat ze zo zacht?

Oldfart schreef:
Er zijn hier vreemde snuiters in het huis,
Namelijk mensen die iets tegen live-albums hebben.

Sommigen weigeren ze op te nemen in hun lijsten van favorieten,
Anderen behandelen live-platen als waren het tweederangsburgers, ongewenste opvullers van het geluidsgolven spectrum.

Dit terwijl toch de essentie van muziek is; samen ( of alleen) muziek maken; musiceren werd dat wel genoemd.

Soms is het de interactie met het publiek die een live plaat een meerwaarde kan geven,

Soms worden optredens voorzien van speciale arrangementen, worden blazers, hele symfonieorkesten of koren toegevoegd.
Soms zijn het gastoptrdens die bekende nummers voor de liefhebber interessant maken,
hele muzieksoorten zouden amper hebben bestaan zonder het in levende lijve ten gehore brengen van muziek;
Klassiek,
Jazz
En soms domweg omdat het vanaf de eerste tonen van een live plaat hoorbaar is dat de band zelf in hoge mate geniet van het samen muziek maken.
Zoals op deze "The name of This Band Is..."

Dat de Heads een top live-act waren weet ik niet alleen uit eigen ervaring; maar is voor de hele wereld te zien en horen in de "Stop making Sense "film ( en plaat)

Hier een overzicht van hun carriere tot dan, maar dan live.

Eigenlijk is dit gelijk de beste verzamelaar denkbaar, met elk nummer ook nog eens in prachtige uitvoering.
Deze plaat kent GEEN zwak moment.
Ik ken deze 2004 versie niet, maar gezien de songs die ten opzichte van de originele versie zijn toegevoegd, zit dat ook wel snor

De meeste bands waar ik platen van heb, heb ik live gezien.
Vaak kocht ik van willekeurig welke band, pas een plaat nadat ik ze live had zien spelen.
Voor mij is het een soort keurmerk, een graadmeter van "oprecht muzikantenschap".

Er zijn talloze bands waarvan de liveplaten behoren tot het beste uit het oevere van de desbetreffende band:

een paar voorbeelden die me zo zonder gegoogle te binnen schieten zijn;

de livealbums van Bob Marley

Humble Pie in de Fillmore

Rory Gallager

het onvolprezen "Waiting for Columbus" van Little Feat

vele vele Hendrix optredens; live=jam beest pur sang: Band of Gypsys voorop!!

en wat is de Cream zonder de jams/battles tussen Bruce en Clapton

zonder live albums waren de Allman Brothers Band eigenlijk maar gewoontjes

and the list goes on and on and on.....

Een live album is voor mij niet alleen een proeve van bekwaamheid,
maar vooral een proeve van oprechtheid;
live geen overdubs of ingehuurde studiomuzikanten,
muziek puur ! de real thing !

En deze live registratie van de Talking Heads behoort tot de absolute top.
het is de Heads plaat die ik het meeste draai, vanwege dat extra....

Zo, da's drúut.

Spock2011 schreef:
Heeft iemand ooit eens het titelnummer achteruit gespeeld? Dan komen er echt grappige lyrics uit.

Rhythm & Poetry schreef:
Het gevoel dat je krijgt wanneer je onderbroek veel te strak zit waardoor je met een ongemakkelijk hoge stem aan het praten bent in een gezelschap groter dan vier mensen. Maar wat blijkt? Je draagt helemaal geen onderbroek, in plaats daarvan ben je naakt aan het dansen op de snelweg, terwijl je telefonisch verbonden bent met je grootouders. Toeterende auto's zijn het gevolg. De Kift en haar prachtige wegwerpmuziek, vol ingenieuze kutheid zorgde voor dit ietwat vreemde gevoel bij mij. Dames en heren, ik kan echt helemaal niks met Koper. Ik zal dan ook geen koper zijn van dit album.