Kronos schreef:

Dank je vriendelijk. Maar ik ben geheelonthouder.

GrafGantz schreef:
Daar zou ik nu hoofdpijn van krijgen.

Kronos schreef:
Ontwenningsverschijnsel?

GrafGantz schreef:
Nee, ik bedoel van alles altijd maar onthouden.

jasper1991 schreef:
Ik heb altijd het idee dat GrafGrantz alleen maar bezig is dit topic te halen. Stemmen geven en discussiëren is bijzaak.

GrafGantz schreef:
Een nieuwe week, een nieuw geluid, 100% inteelt georiënteerd. Geen smeuiig verhaal dit keer, maar gewoon een opsomming van dwarsverbanden. We schrijven het jaar des heren 1974.

De lijst wordt deze week aangevoerd door het beste album van Roxy Music, al ben ik wat bevooroordeeld aangezien dit mijn kennismaking met de band was. Verder in de lijst tweemaal Eno, ex-lid van Roxy Music die wederom een druk jaar had aangezien hij ook het album van Cale produceerde wat terug te vinden is op plaats 2. Dit deed hij overigens samen met Phil Manzanera, de gitarist van Roxy Music, die ook een riedeltje meespeelt op beide albums. De drums worden op dit album verzorgd door Fred Smith, die tevens drumt op Taking Tiger Mountain By Strategy, de nummer 6 van deze week. Gitaarspel op het slotnummer van dit album is van ene Richard Thompson, die samen met mevrouw Thompson terug te vinden is op de laatste plaats deze week.

Manzanera is overigens ook terug te vinden op de debuutplaat van Eno (m'n nummer 3), samen met sessiegitarist Chris Spedding, die eveneens met Cale heeft samengewerkt (op het album waar Phil Collins op drumt, zie hierna). Ook op Eno's debuutplaat Robert Fripp, die een paar albums samen met Eno op z'n naam heeft staan.

En over drummers gesproken, de opvolger van dit Cale album verscheen slechts een jaar later en bevat drumwerk van niemand minder dan Phil Collins, die uiteraard ook drumt op het meesterwerk van Genesis, terug te vinden op nummertje 10, waar ook Eno weer bij betrokken is geweest (volgens de liner notes is hij verantwoordelijk voor de "Enossification" )

Verder ruimte voor een van de beste live albums van de jaren '70 en tevens een van de beste albums van Lou Reed, die uiteraard het bekendste is van z'n werk met The Velvet Underground, samen met John Cale. En vlak ook hun samenwerking op "Songs for Drella" niet uit, die over 16 weken in m'n top 10 terug te vinden zal zijn.

Harmonia was niet alleen een van de bands uit Duitsland die een grote invloed heeft gehad op het jaren '70 werk van Brian Eno, (wat overigens ook voor Tangerine Dream geldt), hij heeft ook albums met de heren van Harmonia gemaakt (waarvan dit de meest geslaagde is).

Last but not least ruimte voor Robert Wyatt's meesterwerk. Lijkt een vreemde eend in de bijt in deze lijst (net als I Want to See the Bright Lights overigens), maar de beste man drumt mee op Taking Tiger Mountain by Strategy, en verzorgt er achtergrondvocalen.


N.B. Wellicht is er sprake van een incorrecte top 10, aangezien discogs stelt dat de debuutplaat van Eno uit 1973 is en niet uit 1974. Zal eens in de kast kijken als ik thuis ben, wellicht moet er hier op MuMe een correctie doorgevoerd worden. Maar daar kan ik misschien beter een weekje mee wachten, anders kan ik alles weer gaan aanpassen hier
/edit: zowel wiki als RYM stellen: januari 1974, discogs zegt november 1973. Wat is juist?.
/edit2: volgens de grootste Eno fansite op het web is het toch echt 1973: klik

jasper1991 schreef:
Ik heb altijd het idee dat GrafGrantz alleen maar bezig is dit topic te halen. Stemmen geven en discussiëren is bijzaak.

Mjuman schreef:


Vroegah kon je nog wel eens lachen, tegenwoordig is opgroeien (zeg maar adolesceren) een stuk lastiger.

herman schreef:

Zo is er in Nederland een plastisch chirurg die Tits heet.

Titmeister schreef:
Dit klinkt alsof ze een tune van een kinderserie willen vermorzelen onder een hoop gitaareffect. Ongeveer zo geloofwaardig als een gangster met zwembandjes.

lambf schreef:
Om Frank te citeren: "Het is gewoon echt niet goed."

adnino schreef:
Wie is Frank?

bennerd schreef:
Die van het weerbericht

adnino schreef:
Ja, dit soort muziek zorgt natuurlijk voor depressies.

GrafGantz schreef:
Herr Tit bespreekt een nummer van My Bloody Valentine uit de top 2000:

Joy schreef:
als puber viel ik zelfs op tina turner, de normen vervaagden enigszins door dat puberen en zelfs de 45 jarige tante van je vriendje leek ineens aantrekkelijk

snarf349 schreef:
De gehele cd collectie van m'n vrouw.

Aangezien dit (geloof ik) hun eerste echte studio album was zou ik niet verwachten dat ik deze beter zou vinden dat Peppers of Abbey Road.

Alle albums van The Beatles, voor en na Revolver zijn studio-albums.

Degue wegue is het mooiste nummer van deze cd. Pure emoties komen los als hij in het begin jankt over de dood van zijn buidelrat.

Stijn_Slayer schreef:
Gelukkig niet nee, maar Joy is dan ook een Malle.

GrafGantz schreef:
De anonimiteit van het internet leidt er soms toe dat mensen persoonlijke ontboezemingen doen op een bepaald muziekforum: