`Nee die is voor Kate he

Dire Straits - Brothers in Arms (1985)




Edit: Stomme Rudi, nog zit ik op zo'n dom gekleurd vlak.

Niet zo zeuren, die scoort een mooie 4* hier. Desondanks met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid niet in m'n top 10 volgende week, het spijt me vreselijk.

Plek 8 tot en met 10 zijn anders, ik heb mijn lijstje wat meer 'winterklaar' gemaakt. InI, The Shining (J Dilla) en Jurassic 5 maken plaats voor Jedi Mind Tricks, Donuts (J Dilla) en Massive Attack.

Vaudeville Villain heeft nog een tijd op plek één gestaan, maar ik luister hem nu toch echt te weinig voor een plek in mijn top tien. Over plek zes tot en met tien ben ik eigenlijk sowieso niet tevreden, daar zou ik eigenlijk I Phantom, I'll Sleep When You're Dead, Black Sands en Fakkelteit ook nog tussen willen hebben. Wat een interne struggles zo op de vroege zondagmiddag.

Fear of a Blank Planet heeft de positie van Deadwing overgenomen.
Welke mijn favoriet van Porcupine Tree is verschilt zo vaak

Van Nick Drake-plaat gewisseld.

Zat eraan te komen hé

Bij mij ook een wijziging sinds maandag.

NIN - The Downward Spiral eruit voor Lisa Germano - Geek the Girl.

Nieuwe vrijdag, nieuwe kansen, nieuwe top 10. Precies halverwege de '80s zitten we nu, wat betekent dat ik al 20 weken onderweg ben. Maar nog altijd niet eens halverwege...

Een jaar waarin ik op relatief weinig albums gestemd heb, en er staan ook een aantal albums bij m'n hoge stemmen die ik niet mee laat doen (verzamelaars en een "oud" live-album), dus dat wordt schrapen om de onderste regionen te kunnen vullen.

Een kleine 2 maanden geleden (bij de lijst van 1978) heb ik m'n bijzondere band met Kate Bush al besproken en daar ook vermeldt dat m'n favoriete album van haar nog in de jaren '80 zou volgen. Bij deze dus haar onbetwiste meesterwerk op de hoogste tree. Een album dat commercieel succes (het bevat haar grootste hitsingles en haalde als album zelf meervoudig platina) koppelt aan artistiek succes. Een poppy A-kant waar dus ook de grote hits op staan, gevolgd door een meer poëtische en dromerige B-kant die door de continue flow meer aanvoelt als een lang nummer. Beter heeft ze niet gemaakt.

Op 2 ook al het beste album van een van m'n favoriete artiesten, en ook dit was het grootste commerciële succes voor de band. Ook hun grootste hitsingle staat op dit album, maar opvallend genoeg vind ik dat niet alleen het minste nummer van het album maar ook nog eens een van de minste Waterboys nummers uit de gloriejaren. De laatste keer dat er sprake is van een compleet album met "Big Music", al tijdens de tour voor dit album (dus nog voor Fishermans Blues) doet de folk steeds meer z'n intrede. Daar is hier nog nauwelijks sprake van (behalve dan de fiddle in The Pan Within), veel nummers zijn vol, vet en soms zelfs druk. Maar wat een drukte!! Hoogtepunten zijn het openings- en het slotnummer, maar dat betekent geenszins dat het middenstuk inkakt.

Op het podium (maar in tegenstelling tot de eerdere 2 geen 5* plaat) mijn favoriete New Order plaat (al is dat op sommige dagen toch Power, Corruption & Lies). Waar de band op het debuut nog duidelijk klonk als niets minder dan een doorstart van Joy Division kwam er op de opvolger al fiks meer ruimte voor een dansbaarder sound. Op dit derde album gooit de band de schroom van zich af en is er van wave en postpunk nauwelijks meer wat te merken. Dit is volvette dancerock met synths en samplers en bevat met The Perfect Kiss en Sub-Culture twee baanbrekende singles met helaas weinig commercieel succes.

Op 4 volgt een van de drie cd's die ik kocht na de aanschaf van m'n eerste cd-speler. M'n neef was destijds een groot fan dus ik had dit album reeds in de jaren '80 op een bandje. Vroeger ontelbaar keer gedraaid maar tegenwoordig ligt ie stof te vangen, maar uit nostalgisch oogpunt toch een hoge positie deze week. Prima plaat, maar niet meer het soort muziek waar ik tegenwoordig naar luister, maar het is wel een van die albums waar ik alle teksten van begin tot eind van mee kan blèren. En zulke albums moeten er natuurlijk ook zijn...

De vijfde plek voor wellicht m'n minst favoriete Smiths album, maar bij zo'n band is dat nog altijd bijna briljant. Misschien dat ik als rabiate carnivoor wat minder uit de voeten kan met het thema van het album (of in elk geval het niet bijster fijnzinnige titelnummer), wie zal het zeggen. Bevat wel een van hun sterkste songs, That Joke Isn't Funny Anymore.

Na de top 5 een dot platen waar ik wat minder over te vertellen heb. De zesde plaats gaat naar de gruizige stofzuigerklanken van The Jesus and Mary Chain, die goed naar de VU en Suicide geluisterd hebben en op hun beurt weer de inspiratie hebben gevormd voor bands als The Horrors en A Place to Bury Strangers. Zo zie je maar weer, de geschiedenis blijft zich - weliswaar met nuanceverschillen - herhalen. Op 7 waarschijnlijk de enige Zwitserse plaat die ik in al m'n wekelijkse top tienen op ga nemen. Beste Yello album dat ook nog eens hun beste nummer bevat: Desire. Op de 8e plaats de grommende potten-, pannen- en ketelsmuziek van dhr. Waits, en ok het laatste album deze week dat nog 4,5* scoort.

Op 9 een album van The Cure dat ooit nog op 4,5* heeft gestaan. Prima album dat opent met een van hun fijnste popsongs, maar in de loop der jaren voorbijgestreefd is op mijn Cure ranglijst door andere albums van de band. De laatste plaats is voor het solodebuut van Sting, wat ook meteen z'n beste album bleek te zijn. Hij heeft nog een stuk of 2 andere goede albums gemaakt, maar dit niveau heeft hij niet meer weten te halen. Met natuurlijk de megahit Russians, waar ik al sinds jaar en dag een zwak voor heb.

Rudi, kom er maar in

Mijn top 10 was redelijk verouderd dus die heb ik maar eens flink onder handen genomen. De laatste tijd heb ik namelijk aardig wat top 10-waardige albums leren kennen en er zijn ook een paar albums flink in aanzien gedaald...

Voor ik mijn top 10 ben gaan renoveren heb ik eerst mijn 5-sterrenalbums eens aangepakt. Van de vier albums zijn er twee die hun 5 sterren hebben vastgehouden: de debuutplaten van Keane en Arctic Monkeys. De andere twee hebben een halve ster moeten inleveren. Editors' An End Has a Start heeft de nodige plaatsen moeten inleveren en Hot Fuss van The Killers is zelfs genadeloos uit mijn top 10 gedonderd.
Daartegenover staat dat ik vier albums van 4,5 naar 5 sterren heb verhoogd. Dat zijn In the Aeroplane over the Sea, Neon Bible, In Rainbows en (degene die er het langst op heeft moeten wachten) Violator. Bij deze vier albums zitten drie nieuwe binnenkomers.

In totaal zijn er vier nieuwe albums in mijn 10 gekomen en dus hebben er ook vier plaats moeten maken. En eerlijk gezegd kan ik daar niet heel rouwig om zijn, want drie van die albums heb ik eigenlijk nooit 'het perfecte album' gevonden. Maar ja, een top 10 moet nou eenmaal 10 albums bevatten

Zo ziet mijn top 10 er nu uit:

1. (1) Keane - Hopes and Fears 5*
2. (-) Neutral Milk Hotel - In the Aeroplane over the Sea
3. (-) Arcade Fire - Neon Bible
4. (-) Radiohead - In Rainbows
5. (8) Depeche Mode - Violator
6. (3) Arctic Monkeys - Whatever People Say I Am, That’s What I’m Not
7. (5) Radiohead - The Bends 4,5*
8. (2) Editors - An End Has a Start
9. (6) Coldplay - A Rush of Blood to the Head
10. (-) The Sound - From the Lions Mouth

Verdwenen:
(4) The Killers - Hot Fuss
(7) Muse - Origin of Symmetry
(9) Coldplay - X&Y
(10) Porcupine Tree - Fear of a Blank Planet

Ik ben er blij mee

@Graf
Marillion en Kate in de top 10
Smakelijke top 10 dit maal.

@stoepkrijt Er staan nu zeker een paar vermakelijke albums in. Deze veranderingen verbeteren jouw top 10 aanzienlijk

Ik vind het een positieve verbetering Met name je nummer 2 natuurlijk Jammer dat Fear of a Blank Planet eruit is, maar verder vind ik het nu een mooiere top 10.

Inderdaad een mooie verbetering maar ik zou PT erin gelaten hebben.

Ikzelf ook, maar daarom heeft iedereen ook een eigen Top 10 he kobe bryant fan

Ik zie dat je zelf ook niet genoeg plaats in je top 10 hebt voor Fear of a Blank Planet

Nee inderdaad het liefste zou ik een Top 50 willen maken. Dan kunnen teminste alle platen die het verdienen volgens mij in mijn lijstje staan. Maar waarschijnlijk zou een Top 50 of 20 onoverzichtelijk worden.

Ja ik heb daar ook last van, waarom geen top 15? Of iets in die weg.

Is het een belangrijk deel van je leven, die top-10?

beter laat dan nooit , maar drukke dag gehad.

Top tien specialist Grafgantz houd thet goed vol en levert weer kwaliteit en heeft weinig gemiste kansen (zelfs Jesus and the ...... niet vergeten
Kate op 1 voorspelde ik al , verder mooie plaatjes van The Waterboys, Tom en die mooie van The Smiths.

Sting en Marillion heb ik destijds grijs gedraaid, maar vind ik nu niet meer zo bijzonder.

Ik had Dead Can Dance en The Poques nog graag gezien, maar he je kunt niet alles hebben 8+

Er zijn twee zekerheden in het MuMe-leven: ThePrinceOfPop antwoordt op elke vraag "Michael Jackson", en Rudi komt zijn mening over Micha's nieuwe top 10 verkondigen. Geeft structuur en vastheid en zo.

Ik ben al een tijdje aan het zoeken voor een vervanger van Sgt. Peppers want ik wil het regeltje weer toepassen om maar van iedere artiest één plaat in mijn Top 10 te hebben. Het is dan toch Young Team van Mogwai geworden er is ook wat verschoven dus mijn Top 10 ziet er nu zo uit:

1. Godspeed You Black Emperor! - F♯A♯∞ (1997)
2. Arcade Fire - Funeral (2004)
3. Sigur Rós - ( ) (2002)
4. The Beatles - Abbey Road (1969)
5. Radiohead - Kid A (2000)
6. Neutral Milk Hotel - In the Aeroplane over the Sea (1998)
7. Eels - Electro-Shock Blues (1998)
8. Mogwai - Mogwai Young Team (1997)
9. CunninLynguists - A Piece of Strange (2006)
10. Agalloch - The Mantle (2002)

Je vergeet de derde: kobe die dagelijks z'n top 10 aanpast.

Maar eigenlijk was de vorige wijziging 4 oktober.

Ik heb mijn 5-sterrenlijst zojuist bekeken en enigszins aangepast. Daarnaast heb ik mijn top 10 verwijderd. Die ga ik aan het eind van het jaar wel weer eens invoeren. Eerst ga ik al mijn nieuwe aankopen maar eens goed beluisteren.