Even snel een nieuwe top 10 in elkaar geflanst, heb het dusdanig druk op werk (in de categorie dat ik er om half 2 vanmiddag achter kwam dat ik nog altijd niets gegeten en gedronken had sinds m'n ontbijt) dat een verhaaltje er echt compleet bij inschiet dit keer. Ben morgen en overmorgen niet of nauwelijks thuis dus wellicht voelt iemand anders zich dit keer geroepen om voor Graf te spelen, al staan er dit keer wel een aantal minder bekende albums in. En een heel voorspelbare nummer 1, maar die staat daar m.i. wel terecht.

Blur

Zal ik dan maar met verhaaltjes komen?

Een paar dagen terug zat ik nog eens naar mijn top 10 te kijken en dacht ik: hij is aan vernieuwing toe. Ik leek wat vastgeroest wat betreft mijn denkbeelden over enkele van mijn top 10 platen. Ik bedacht me dat ik inmiddels platen kende die ik minstens zo goed als niet beter vond, maar die door een soort 'status' die ik onbewust aan mijn top 10 platen had toebedeeld er niet inkwamen (moeilijk uit te leggen). Hoe en wat precies is lastig, vandaar dat ik er een tijdje over na heb gedacht en de afgelopen dagen zo'n beetje niets anders heb gedaan dan top 10 kanditaten en top 10 platen beluisterd heb (en het album Curtis voor mijn tip-topic ).

Mijn top 10 is goed als af. Ik ga mijn top 10 nu presenteren En ondanks dat het jullie toch niet boeit doe ik dat album voor album met een klein stukje, zodat er ook nog eens wat te beleven valt in dit topic naast GrafGantz wekelijks veranderende top 10 en omdat het kan en ik het leuk vind

Hier mijn oude top 10:

1. Neutral Milk Hotel - In the Aeroplane over the Sea (1998)
2. Radiohead - Kid A (2000)
3. Arcade Fire - Funeral (2004)
4. Sigur Rós - ( ) (2002)
5. Gorillaz - Demon Days (2005)
6. Atmosphere - When Life Gives You Lemons, You Paint That Shit Gold (2008)
7. The Cure - Disintegration (1989)
8. Spinvis - Spinvis (2002)
9. Tom Waits - Rain Dogs (1985)
10. Kate Bush - The Kick Inside (1978)

We beginnen bij de nummer 1. Dit doe ik omdat die totaal niet spannend is, zodat je tot het einde mijn top 10 niet kent Mijn nummer 1 is namelijk gewoon...

Neutral Milk Hotel - In the Aeroplane over the Sea (1998)


Moet ik nog iets over dit album vertellen? Met afstand mijn nummer 1, ongenaakbaar. Ik vraag me af of ik ooit een beter zal kennen (zou mooi zijn van wel natuurlijk, bovendien weet ik ook wel dat het waarschijnlijk ooit wel zal gebeuren). Ongekend mooie melodieën, geweldige lyrics en tonnen emotie in zowel de instrumentatie als de prachtige stem van Jeff Mangum die nog wel eens op het randje zit. Dat laatste geeft dit album juist zijn kracht: het rauwe randje, waardoor dit alles nog gepassioneerder en puurder overkomt. Allerlei emoties komen aan bod: van verdriet en pijn tot hoop en vrolijkheid. Zit gevaarlijk dicht bij perfectie, als ik alleen aan sommige nummers denk krijg ik al kippenvel...

2.

Arcade Fire - Funeral (2004)


Dan volgt direct een verandering ten opzichte van de vorige top 10: een nieuwe nummer 2. Funeral is zo'n album die ik de eerste luisterbeurt al kon waarderen, maar waarvan de 'genialiteit' pas later tot me doordrong. Stuk voor stuk prachtige nummers, vaak met een geniale opbouw en boordevol prachtige melodieën, vol passie gezongen, soms schreeuwt Win Butler het zelfs uit, en ook nog eens met geweldige lyrics (pak het boekje er maar bij, want met name Win is toch wel moeilijk te verstaan ). Passie is het sleutelwoord als het over dit album gaat. Daarnaast bevat het een soort 'magie', die de opvolgers van dit album, Neon Bible en the Suburbs, beide zeer goede albums, missen. Dit magische album verdient de 2e plek dik.

'Funeral' een plaatsje gestegen!

Dat is een positieve evolutie, Niels.

3.

Radiohead - Kid A (2000)


Tot nu toe nog weinig spanning en verandering in mijn top 10 als het om nieuwe platen gaat, maar we zitten nog erg hoog. De nummers 2 en 3 zijn dus omgewisseld, wat eigenlijk al heel wat is. Daar moet wel bij gezegd worden dat ze erg dicht bij elkaar liggen, maar wel weer een flink eindje van de nummer 4 af. Kid A is het album waarop Radiohead ineens flink van stijl veranderde door experimenten met onder andere electronics, jazz en ambient. Het is wat mij betreft het magnus opus van deze geweldige band. Het heeft een compleet andere sfeer dan de nummers 1 en 2: koud en afstandelijk en een pak depressiever. Dit album laat weinig ruimte over voor hoop, met uitzondering van het laatste nummer. Verder is er dus weinig vrolijkheid te vinden op dit album, het is een trip met een boel ellende. Wat er wel te vinden is is een hoop schoonheid: dit album zuigt me op om me 50 minuten later rillend maar ook nagenietend weer uit te spugen. Een album dat ik eigenlijk maar zelden draai, maar áls ik het dan draai geniet ik er gigantisch van.

Bah

4.

Gorillaz - Demon Days (2005)


Met Gorillaz op 4 is er nog steeds niet veel nieuws onder de zon, al is dit album wel een plekje gestegen ten opzichte van mijn oude top 10. Demon Days is een album met een bijzonder constant gruwelijk hoog niveau, elk nummer zou mijn favoriet kunnen zijn en daarmee één van mijn favoriete nummers aller tijden. Een popalbum waar allerlei genres voorbij komen: rock, hip-hop, electronics, dance, jazz, zelfs gospel. De zang komt grotendeels van Damon Albarn, muzikaal brein achter Gorillaz en zo'n beetje mijn favoriete zanger, met die prachtige, lage stem. Verder is het muzikaal meer dan geweldig en ook nog eens akelig strak geproduceerd door Danger Mouse (weer een favoriet van me!). Een album waar je niet op stil kunt blijven zitten, maar waar ook wel degelijk een dosis melancholie op te horen is. De hoge diversiteit en het bijna onmogelijke constante niveau maken dit tot een album die terecht zeer hoog in mijn top 10 staat.

Sigur Rós zakt

Ach, wie weet staat Sigur Rós er wel helemaal niet in

minstens 6de

Ik voorspel een grote daling voor Atmosphere. Laat ik eens een wilde voorspelling doen:

5. Sigur Ros
6. Pere Ubu
7. De Kjoer
8. Kaatje
9. Orchid
10. Charles Mingus (laten we het hopen)

5.

Pere Ubu - The Modern Dance (1978)


Dan nu, op 5, de hoogste nieuwe binnenkomer: Pere Ubu met The Modern Dance. Pere Ubu werd mij door Masimo al eens aangeraden en later door Ataloona in het Super Tip-Topper spel getipt. Ken hem inmiddels flink wat maanden en het is een echt groeialbum gebleken. Het album is enerzijds vreselijk strak gespeeld maar aan de andere kant is er flink wat ruimte voor experimenten. De aparte zang draagt ook bij aan het gevoel van gestoordheid. Het is een album waar aan de ene kant het plezier en de passie vanaf straalt, maar waar het aan de andere kant ook niet altijd feest is en het zeker heel wat meer inhoudt dan alleen gekdoen, al zou je dat aan het begin misschien niet zeggen. Een zeer interessant, geweldig sterk en verslavend album die absoluut bij de beste albums ooit gemaakt geschaard kan worden.

Pere Ubu

Hierna Vampire Rodents, daarna Faust, daarna Nico, daarna Sigur Rós, daarna The Cure, denk ik

6. Nadia Oh - Hot Like Wow, 7. The Goeriggoogegoegoego - vage 7", 8. Orchid - Gatefold, 9. Ali B - Vertelt Het Leven van de Straat, 10. Knuffelrock 5

hopelijk

Daar móét ik achteraan!

6.

Sigur Rós - ( ) (2002)


Wederom een oudgediende als het om mijn top 10 gaat. Dit blijft toch zo'n beetje het toppunt van sfeer zetten. Een album die toch het beste tot zijn recht komt in de winter. Hierop speelt de piano de grootste rol, al worden er met ik meen gitaren ook een soort soundcapes gecreëerd die en uiteraard is er de herkenbare stem van Jonsí die allen die geweldige sfeer weten neer te zetten. Net als Kid A een plaat die ik niet vaak opzet, maar waar dubbel en dwars van genoten wordt als ik dat wel doe. Om de één of andere reden weet dit album me ook altijd een beetje neerslachtig te krijgen, waardoor hij misschien niet helemaal goed is voor mijn stemming. Desondanks is het gewoon pure schoonheid in een album gegoten.

7.

Faust - Faust (1971)


De op één na hoogste binnenkomer in mijn top 10 is de Duitse krautrockband Faust, met een album dat even gestoord als geniaal is. Als een stel muzikale genieën al hun ideeën in een grote pot zouden stoppen, dit flink door elkaar zouden roeren, er een klein beetje bindmiddel aan toe zouden voegen (niet te veel!) en het even in de oven zouden zetten zou je dit krijgen. Een album vol geweldige en bijzonder geslaagde experimenten die bij elkaar gestopt zijn. Hierdoor wordt het een enorm intens album, je krijgt het ene geniale stukje muziek na de andere op je afgeslingerd. Pure genialiteit.

Het is maar goed dat ik geen verhaaltje heb vandaag, dat was toch volledig ondergesneeuwd door die vervelende Niels met z'n nieuwe top 10.

Je hebt morgen vast al verhaaltjes genoeg...

Mooie top 10 Niels. Faust , daar moet ik morgen ook maar eens naar opzoek gaan.

Edit: mooie top 10 tot nu toe.

Hoe weet je dat nu al? Hij heeft de laatste drie nog niet laten zien; misschien zijn dat allemaal wel platen van The Fall.

Zou het alleen maar beter maken

The Fall.

Morgen bij Kroese zullen we je wel adviseren met welke Fall-plaat te beginnen

8.

Nico - Desertshore (1970)


Een album waarvan ik na de eerste luisterbeurt, ongeveer een half jaar geleden, nooit had verwacht het op een dag in mijn top 10 terug te zien. Vond het wel goed, maar niet zo gek bijzonder, daarnaast heeft het ook niet echt een speciaal hoge status hier op MusicMeter. Sinds een aantal weken is dit album echter als een bom ingeslagen: wat een pracht album! De Duitse Nico schotelt ons hier met haar typische zang zware, duistere liederen voor, begeleidt door instrumenten als de harmonium, violen en de piano. In contrast hiermee is er af en toe ineens een heel lieflijk stukje te horen, zoals de piano die halverwege the Falconer te horen is en het door een klein meisje gezongen ‘Le Petit Chevalier’ (inderdaad, in het Frans). En ja, ik vind deze dus beter dan het bananenalbum. Een intrigerend album die je nekharen overeind zet en je ontroerd.

Yup, een half jaar geleden (ik vind Desertshore persoonlijk een groots meesterwerk, 5*) vond je het volgens mij niet veel bijzonder (zei je al eens op SLSK), gelukkig is Nico nu wel wat meer doorgedrongen

leuke keuze!