Iemand een idee wie nieuwkomers zijn?

En geld dit als een vraag

Nieuwkomers zijn willekeurige users die hier nog geen vragen gesteld/beantwoord hebben.

Ja maar ik bedoelde voorbeelden van die users. Om daarvoor nou gelijk het hele topic door te spitten gaat ook wat ver.

(ja ik ben lui)

Men mag mij best een vraag stellen, maar ik ben waarschijnlijk niet zo bekend bij de meesten

Even proberen dan, maar dan helaas niet voor leander?:

Vraagje aan Harco. Als ik alles goed vernomen heb, was je vroeger een fan van hardcore, terwijl je nu voornamelijk naar hiphop luistert. Vanwaar die ommezwaai en waarom/door welke artiest(en) ben je je in hiphop gaan interesseren?

Ik vraag het mij af omdat ik mij de laatste maanden ook meer en meer interesseer in hiphop, terwijl ik ook een hardcorefan ben. Al kun je bij mij minder spreken van een ommezwaai.

(pm ook verstuurd)

Oké aan leander?

Ik zie dat je veel metal in je top 10 hebt staan.
Dus de vraag is: waarom hou je zo van metal, hoe kwam je bij metal en hou je nog van andere soorten muziek?

Het is dan wel geen vraag voor mij maar het is wel iets wat ik deels kan beantwoorden want dit gaat al jaren zo (zelfs toen ik nog heel veel hardcore luisterde eind jaren '90 was dit heel normaal). Denk dat het te maken heeft met de dicht bij elkaar hangende straatcultuur, zelf soort mode verschijnselen (kleding, vooral in die tijd was dat heel normaal) en het feit dat het muzikaal vrij simpel is (althans, veel hardcore en hiphop wel) en de teksten beide (mits de juiste bands) vrij basaal over het leven op straat en een aversie tegen "de maatschappij" gaan.

Verder is het natuurlijk gewoon een vorm van meelopen, maar dat wist je zelf natuurlijk al.

Vraag aan Sietse: Weet je nog hoe je zo geïnteresseerd bent geraakt in ambient?

Vorm van meelopen wellicht.

Ja, dat weet ik nog.


Zo simpel was het helaas niet. Mijn vrienden hadden nl. een hekel aan de meeste electronische muziek en ambient snapten ze al helemaal niet.


Hoe het dan wel zit. Vroeger toen ik nog een manneke van 15 of 16 was luisterde ik naar beetje alternatieve rock muziek zoals Sonic Yough, Nirvana, Pearl Jam, Mercury Rev en The Young Gods. In deze is de laatste vooral belangrijk want dat was mijn opening naar electronische muziek (ook NIN was ook al geen onbekende meer).
Omdat die interesse voor alternatieve muziek er was nam ik altijd, samen met mijn broer die toen nog een grote bron van muziek voor mij was, MTV's guide to Alternative music op (dat was ter vervanging gekomen van het toch wel briljante 120 minutes) en daar was dus een aflevering over Alternatieve electronische muziek.
Daar zag ik dus een video van Cascade (van het album Lifeforms) van Future Sound of London. Binnen een halve minuut was ik verkocht. Later zou ik ook daadwerkelijk de CD lifeforms van Future Sound Of London kopen. Dit heugelijke feit vond plaats op 17-12-1995.

Daarvoor had ik dus al wel The Young Gods - Only Heaven gekocht waar ook al duidelijke ambient ingredienten in terug te horen zijn.

Vanaf dat moment is mijn zoektocht begonnen en ben ik met name door de radio programma's "X-Rated"* op Kink.FM, "220Volt"** van de concertzender en "De Avonden"*** op radio 5 in aanraking gekomen met meer experimentele zaken.
Zo kwam in ik in de (oude) industrial, de dark-ambient, EBM, IDM, noise, avant-garde, electro-acoustic enz muziek terecht.

Zo heb ik ooit 's avonds laat op bed gelegen met mijn radio aan luistered naar 4:33 van Cage. En dat is voor mij de grote openbaring geweest hoe ontzettend bijzonder omgevingsgeluid eigenlijk is.

En waar veel dingen dus zijn vergaan in de tijd is juist dat blijven hangen...dat diepe wat ambient kan bieden...dat beetje extra moeten luisteren en de andere manier van luisteren naar muziek die daar door is ontstaan (dat komt pas echt bij drones en minimal music helemaal naar boven, maar dat is een ander verhaal).

Jaren heb ik zo rond gelopen als enige in mijn omgeving die dit soort dingen leuk vond. Gelukkig waren er wel andere dingen die ik deelde met vrienden qua muziek want qua de meeste gitaar muziek was altijd iedereen wel wat te porren voor meer. The Pixies deden het bijv. best goed bij een vriend van me, en weer een ander was ook helemaal gek van Sick of it All (om maar wat dingen te noemen).




*programma dat zich toespitst (nog steeds, zelfs na het overlijden van Arjen Grolleman) op experimentele electronische muziek met een nadruk op dark-ambient, industrial en aanverwante zaken. Denk Coil, denk Current93, denk Death in June.

**Programma dat wekelijks opnames van electro-acoustische muziek liet horen. Zowel Nationale als Internationale stukken. Ook kwam er een programma met moderne klassiek maar dan niet electro-acoustisch. Ik luisterde dit erg graag. Hier komt mijn voorliefde voor modern klassiek, electro-acoustic en avant-garde muziek vandaan.

***Nu beter bekend als "Dwars" of "Zeldzaam Dwars" op radio 6. Een programma van de VPRO waarin op donderdag avond opname sessies met spannende, vernieuwende of bijzondere underground artiesten worden gedraaid. Het is vergelijkbaar met 2 meter de lucht in, maar dan met iemand die wel echt iets van de muziek af weet en muziek die veel boeiender is. Ook wel de John Peel sessions van de lage-landen (en dan voor moeilijke muziek).
Hier heb ik mijn voorliefde voor outsider muziek vandaan zoals Muslimgauze (ooit vond ik dat echt geweldig), Etant-Dones en dergelijke. Meerdere opnames zijn nu terug te horen als "Mort Aux Vaches" release bij Staalplaat.
Voor geinteresseerden tegenwoordig heel veel psych-folk, free-folk, improvised en andere geweldige zaken gratis ende voor niets te beluisteren en downloaden via http://dwars.radio6.nl/ (zo ook mijn band Zonderland).


Mijn vraag: zijn er nog vragen?

Aan Bennerd, omdat hij ook een vraag heeft gesteld:

Je smaak lijkt zich (op een paar uitzonderingen na) op te splitsen in metal en hiphop. Wat spreekt je niet aan in andere genres en hoe heb je deze genres ontdekt?

Ik ga op die vraag antwoorden van zodra leander? en Harco hun vragen beantwoord hebben, anders wordt het hier nogal een puinhoop.

(En dan kan ik even nadenken )

jammer dat leander? en Harco nog geen antwoord hebben gegeven wat nu ligt het topic weer stil

Stuur n pm?

Har(d)co(re). Duh.

Maar hardcore bevat veel hiphopelementen, dus de stap is toch niet zo groot? Bovendien komt hark van het platteland, net als ik, en daar luistert de jeugd gewoon veel naar die muziek.

Sage Francis was zijn eerste stap, geloof ik.

Had ik al gedaan, paar dagen geleden en ook gewoon antwoord gekregen dus...

Dan zal ik gewoon mijn antwoord al posten, om het tempo er wat in te houden.




Goeie vraag…
Ik luister al een tijdje naar metal, sinds mijn twaalf jaar denk ik zo, het is ook het eerste genre waarin ik mij echt verdiept heb. Met die muziek is mijn audiofiele neiging gewekt, zeg maar. Ik ga je twee vragen door elkaar beantwoorden, dan blijft het voor mij overzichtelijk.

Wat mij aantrekt in metal is moeilijk te verwoorden. Het eerste dat mij te binnen schiet is de spanning die metal creëert en die mij bijzonder aantrekt. Muziek moet (moest?) mij een kick geven, anders is het niet interessant genoeg. Slipknot was de eerste band die ik echt leerde kennen, Linkin Park laat ik er even buiten, en die band had het helemaal: gruwelijk intens, een constante ‘schop in de noten’ en toch immens catchy. Dat ben ik blijven waarderen in metal, al ben ik binnen dat brede subgenre enorm opgeschoven. Na mijn nu-metalfase trok death metal mijn aandacht (mede dankzij MuMe’er Hemdale), omdat het een trapje intenser was dan pakweg Motograter en Mushroomhead. De brute agressie en de verbijsterende techniek sprak mij erg aan, maar toch miste ik nog iets.

Wat dat was, ontdekte ik pas een drietal jaren geleden, toen deathcore begon op te komen. Bands als All Shall Perish, Job for a Cowboy en Suicide Silence gooiden een dosis hardcore (punk) in hun death metal, wat het geheel een extra lading intensiteit gaf. Hardcore bevat een andere soort agressie dan death metal, al kan ik dat niet precies uitleggen. Door de deathcore-stroming en enkele overtuigende live-concerten ben ik uiteindelijk bij hardcore en zijn subgenres beland, een genre dat mij nog steeds erg kan bekoren. Intensiteit is nog steeds de rode draad. Wat ik zoek is muziek die mij onregelmatige hartritmes bezorgt, al is dat beperkt tot gitaarmuziek.
Maar sinds ik hier op Musicmeter vertoef en naarstig rondsurf, is er ook een geheel nieuwe wereld voor mij opengegaan. Het besef dat er gewoonweg andere genres waren die ook het beluisteren waard zijn. Sinds een jaar probeer ik dan ook af en toe wat anders uit. Daarbij kom ik bij je eerste vraag.

Ik weet de precieze chronologische volgorde niet meer, dus ik som maar willekeurig op. Bepaalde rockbands als Nirvana, Tool en The Smiths kunnen niet achterwege blijven en zijn goedgekeurd. Jazz hoor ik ook graag, maar daarbij heb ik vreemd genoeg voldoening met enkele artiesten en enkele albums (hoe voorspelbaar: Miles Davis, Charles Mingus, John Coltrane en Naked City). A Love Supreme is een van mijn favoriete platen, The Black Saint and the Sinner Lady hoort eigenlijk ook wel thuis in mijn top 50 of 100. Zelfs Johnny Cash en enkele blues-artiesten (Howlin’ Wolf, Muddy Waters en Josh White) zijn al langsgekomen en goed bevonden, net zoals Little Richard en Chuck Berry. In al mijn haast ben ik breakcore en speedcore bijna vergeten.

Wat ik echter mis bij die genres, is die bepaalde drang om het keer op keer opnieuw te beluisteren, laat staan er dieper in te graven. Slecht vind ik het niet, maar het zal maar eens om de zoveel tijd langskomen.

Toch had ik nood aan muziek die een andere werking op mij had dan hardcore punk en metal. Muziek waar ik meer op mijn gemak naar kan luisteren, dat een meer kalmerende werking op mij had, muziek als die vreemde stemming opduikt dat zo goed als iedere muziek te druk is. Nu past hiphop in het plaatje.

Dat genre heb ik eigenlijk enkel en alleen door deze site leren kennen (niet door meeloperij dus, zoals Sietse aangaf). Veel rondsurfen bij oude klassiekers als Enter the Wu-Tang, Illmatic, Liquid Swords, Straight Outta Compton en The Chronic wekte mijn interesse. Users als Jordy, BoordAppel en Harco (ik vergeet er een hoop) lieten mij ook inzien dat het beeld dat de grote meute heeft van hiphop verkeerd is. Hiphop is meer dan r&b-refreintjes en keihard ‘BITCH’ brommen. Meer dan irritante samples en vrouwen die met hun zitvlak tegen edele delen aanwrijven. Hiphop is een belevenis, een eigen wereld die je eerst een paar keer moet induiken voor je er goed zit.

De gouden East Coast-albums zijn de albums die mij compleet over de streep trokken, geholpen door wat modern ‘hardcore’ spul (Snowgoons) en andere artiesten (Sean Price). Nochtans is het niet de eerste keer dat het genre mij aansprak. Enkele jaren geleden heb ik eens een collectie van een nogal doorsnee hiphop-fan doorgebladerd, en heb toen Young Buck, Big Punisher, Canibus en DMX leren kennen. Mediamarkt heeft veel goedkope hiphop-albums liggen, dus had ik ineens ook maar mijn platenkast wat aangevuld met die schijfjes. Toch (we springen weer naar grofweg enkele maanden terug) is het pas sinds Illmatic en Enter the Wu-Tang dat het vuurtje echt is beginnen branden. Hiphop had blijkbaar wel datgene dat ik in andere genres miste, ik kon blijkbaar wel blijven luisteren naar die negerts die brabbelen over beats. In het begin luisterde ik naar hiphop als ‘chillmuziek’ (hoe simpel het ook klinkt), nu ook als ik in andere stemmingen ben (door meerdere soorten hiphop te kennen).

Chapeau als je tot deze zin geraakt bent.

Erg uitgebreid en goed antwoord.

Heeft er nog iemand een vraag voor mij?

De bedoeling is eigenlijk dat degene die de laatste vraag heeft beantwoord, de volgende vraag stelt, etc.

Maar omdat dit topic toch niet echt storm loopt, toch eentje voor Hoi123. Duidelijk een jongeman met een welhaast obsessieve nieuwsgierigheid naar, en bevlogenheid voor popmuziek.

Mijn vraag daarom: kun je uitleggen hoe muziek voor jou werd van achtergrondgeluid op de radio tot een liefde voor het leven? En kun je dat doen aan de hand van een lijst van, laten we zeggen, vijf liedjes die belangrijk waren om je de muziek in te trekken? (Let op: dus niet je vijf favoriete nummers, maar vijf liedjes die ervoor zorgden dat je in eerste instantie steeds meer verliefd werd op popmuziek).

Ik hoop dat je er iets mee kan, Roeland. Veel plezier!

Eigenlijk mag ik MuMe bedanken voor de smaak die ik nu heb, ook al zou ik het niet een obsessieve smaak willen noemen.

Ik meldde me namelijk in september 2009 aan als fan van uitsluitend een paar bands, namelijk Foo Fighters, Snow Patrol en Coldplay.  Ook volgde ik de top-40 en luisterde ik naar crap als Rihanna, Sean Kingston en 50 Cent. Ik wou me zo snel mogelijk inschrijven om 5* te kunnen stemmen op al deze albums. Ik zou zo'n user worden die één keer 5* stemt op ieder album dat hij kent, en dan niet meer terugkeert. Ik dacht daardoor niet echt na over mijn gebruikersnaam en daar heb ik dus deze kutnaam aan overgehouden.

Maar gelukkig is het niet zo gelopen. Ik wou namelijk één of twee nieuwe artiesten die wel lekker klonken, maar vooral niet te diepgaand. Dus, nadat ik me had aangemeld ben ik wat door de top-10's van users met vergelijkbare smaak gaan neuzen, en daar kwam ik Queens of the Stone Age, Nirvana en Keane tegen. Naar deze 6 bands heb ik maanden geluisterd, tot begin 2010. Toen begon het weer te kriebelen naar nieuwe bands en haalde ik Neutral Milk Hotel, Arctic Monkeys en Vampire Weekend binnen. En na een paar weken luisteren sprong vooral Neutral Milk Hotel eruit. Er zat zóveel emotie in, het creeërde zo'n prachtige sfeer! Ik wou meer van dit soort muziek. Daarna ben ik dus de top-10's van iedere users af gaan sporen en ontdekte ik steeds meer bands en artiesten. En ik ontdekte hoe mooi muziek kan zijn. Eerst luisterde ik alleen maar naar muziek omdat ik ermee kon meezingen, maar ik verdiepte me er niet in en ik zette het alleen soms op als achtergrond muziek. Nu zet ik muziek op omdat het me verhalen vertelt, omdat het me in bepaalde stemmingen brengt, omdat het echt wat met me doet en heb ik een steeds grotere drang om nieuwe albums en genres te ontdekken. Zo ben ik nu metal, hiphop en folk aan het ontdekken. In ieder genre zit namelijk wel iets dat me aanspreekt. Maar het leuke is dus dat ik pas sinds een paar maanden écht naar muziek luister. En deze muziek heb ik ontdekt via bepaalde forumtopics (Ga dat album eens reviewen, Favoriete Nummers KO), maar vooral via de top-10's van andere users. Zo heb ik door jouw top-10 Radiohead - The Bends ontdekt.
Nu ben ik daardoor in ieder genre wel thuis, behalve reggae, roots en country.

Maar goed, ik dwaal af. Mijn top-5 aan nummers is moeilijk te maken, maar ik denk dat hij er zo uitziet:

1. Neutral Milk Hotel - Oh Comely.

Dankzij dit nummer werd mijn honger naar muziek echt opgewekt. Zo'n prachtig nummer, het is nog steeds één van mijn favoriete nummers allertijden.

2. Atmosphere - Like The Rest of Us

Dankzij dit nummer heb ik ontdekt dat er nog veel betere rap is dan 50 Cent etcetera. Rap met emotie, met goede teksten die niet gaan over Tha Niggaz In Tha Club en hun Ho's.

3. Snow Patrol - Run

Dankzij dit nummer wou ik me aanmelden op MuMe. Nu vind ik het niet meer zo'n goed nummer, maar ik vond dit nummer - en het album Final Straw - zo goed, dat ik me wou aanmelden.

4. Sigur Ros - Untitled #1 (Vaka)

Dit nummer hoorde ik nog vóór Oh Comely. Dit was de eerste keer dat ik door muziek werd geraakt, ik weet het nog goed. Het was toen winter, hartje december, en ik luisterde dit nummer. Ik was urenlang stil.

5. Arctic Monkeys - From The Ritz To The Rubble.

Arctic Monkeys was de eerste band die ik op MuMe heb ontdekt, en ook bij dit nummer merkte ik dat muziek wat met je kon doen. Ik werd er niet stil van, maar juist hyperactief. Nog steeds kan ik gewoon niet stilzitten als dit nummer klinkt.

De komende jaren zal ik zeker intensief naar muziek blijven luisteren, het verveelt maar niet. Het is echt als een soort honger, als ik 3 uur lang geen muziek luister, word ik onrustig en verveeld. Ik weet niet of ik de enige ben die dit heeft, misschien moet ik me eens laten onderzoeken.

Complimenten als je tot hier bent gekomen, ik hoop dat het een goed antwoord is.

En Oh Comely is nog steeds één van m'n favoriete nummers aller tijden!

En nu natuurlijk ook nog een vraag bedenken he Hoi123!

En draait dit topic weer!! Of is dit gewoon een droom

Altijd leuk die verhalen.

Inderdaad leuk om te lezen, hoe de sneeuwbal aan het rollen gaat via top 10's van mensen met een soortgelijke smaak.

Zie je wel dat het een obsessie is?

Prima antwoord. Het siert je dat je zo open staat voor nieuwe muziek.

En ja, Oh, Comely is een juweeltje, natuurlijk.

Wil je een nieuwe vraag stellen?

Uiteraard. En bedankt iedereen voor de reacties!

Een vraag aan Deric; Bij erg veel albums staat er een geweldige, mooi beschreven recensie van jou. (niet om te slijmen ) Hoe krijg je de inspiratie voor zulke recensies?

Misschien is deze vraag wat kort te beantwoorden, maar het is de enige vraag die in me opkwam.

Ik zal hem proberen te beantwoorden.

Op een bepaald moment had ik het wel even gezien op MusicMeter.
Ik kwam er achter dat ik voornamelijk de stukken van dazzler en aERo aan het lezen was.
Dat zou ik ook wel willen.
Mooie recensies schrijven.
Voorzichtig aan begonnen.
Al snel via een internetshop een cadeaubon gewonnen.
Blijkbaar kon ik het dus ook.
In januari mezelf een doel gesteld.
Dit jaar zou ik 100 recensies schrijven.
Via spellingscontrole durf ik de keuze te maken voor minder gangbare woorden.

Vaak roept een album een bepaalde sfeer of gevoel op.
Dark Side Of The Moon als voorbeeld.
Bij On The Run zag ik de eerste hulp bij een ziekenhuis voor me.
Al was Great Jig In The Sky weer het high worden van een junkie.
Dit wordt dan gecombineerd.

Een andere keer gaan mijn gedachtes naar vroeger.
Probeer ik een moment terug te halen.
Soort van documenteren.
Vaak horen daar liedjes bij.
Albums die ik toen regelmatig draaide.
Personen hebben dat gevoel vaak met geuren.
Ik juist met muziek.

Soms probeer ik me in te leven.
Wat bezielde een band tijdens het opnameproces.
Spanningen vanwege tijdsdruk.
Het omschrijven van ruimtes.
Seizoenen en klimaten.

Uiteindelijk is het een proces van groeien.
Door ervaring gaat het steeds gemakkelijker af.
Al loop je het risico inspiratieloos te worden.
Dus soms weer even de rem er op.
Totdat je weer eens gegrepen wordt.
Ter voorkoming van een writers block.

Voor Sandokan-veld.
Jouw bijdrages in het Nieuw in de top 40 topic zijn een genot om te lezen.
Hoe kom jij aan die inspiratie?
En dan doel ik vooral op die komische noot.

Erg mooi verhaal Deric. Ik zie mijzelf als beginnend recensie-schrijfer dus ik kijk altijd tegen Dazzler, Aero en jou op qua recensie's. Leuk om te weten dat jij ook ergens moest beginnen