Ok zal proberen zsm de vraag te beantwoorden.

Prima!!

@ Ataloona, je hebt nog steeds een recensie staan bij Talk Talk - The Colour Of Spring, die je zou afronden.
Ondertussen zal je het eten toch wel op hebben.

Ben wel benieuwd naar de rest van het verhaal.

Die staat er ook als het goed is.
Helaas moest ik toen mijn pc weer opstarten omdat de stroom eraf ging. Daarom kon ik dat 2de stuk van de review er niet aanplakken dus hij staat er als gewoon bericht, ik zal hem wel even opzoeken.

(maar dat was mijn allereerste review, die vond ik zelf nog niet zo goed en toen had ik spellingcontrole nog niet uitgevonden )

Hier staat hij:

The Colour of Spring

Toch maar even een bericht aan een mod gestuurd om het aan elkaar te linken.

Oo bedankt

Van twee halve, één hele recensie gemaakt.

Joehoe

Leuk topic. Ik ga deze in de gaten houden, hoor.

Erg mooi verhaal, Deric, in de schrijfstijl van je recensies.
Ik probeer zelf ook goede manieren te zoeken om inpiratie te krijgen voor mijn recensies, vandaar de vraag.

Goed, hier maar eens een antwoord op proberen te formuleren.

Allereerst dank aan Deric Raven voor het compliment. Mensen hebben al vaker aardige dingen geschreven over mijn bijdrages in het top 40-topic, en het is altijd tof om te horen dat mensen het met plezier hebben gelezen. De meeste weken vind ik de stukjes ook erg leuk om te schrijven, hoewel de wanhoop wel eens toe wil slaan als het zoveelste nummer over ‘we gaan vanavond boem boem doen op de party’ door mijn luidsprekers komt. Mijn god, wat moet je hier nou weer over zeggen, denk ik vaak. Je zou, naar mijn bescheiden mening, minstens tweederde van de nummers die de Top 40 halen kunnen onderverdelen in drie categorieën: ‘irritante bagger’, ‘nog enigszins aanstekelijke bagger’ en ‘who cares?’

Het is misschien ook een beetje raar voor mij om aan dat topic mee te doen, omdat het meeste dat in de Top 40 verschijnt, netjes gezegd, absoluut mijn muziek niet is. Ga je tijd dan besteden aan muziek die je wel leuk vindt, zou je kunnen zeggen. Eigenlijk schrijf ik zelf ook liever over muziek die ik goed vindt. Toch moet ik toegeven, omdat niets menselijks mij vreemd is, dat het wel lekker is, om elke week een muzikaal afreageer-momentje te hebben.
Bovendien is het een mooie schrijfoefening om iedere keer weer iets nieuws te schrijven over die (grotendeels) pulp, en te proberen niet in herhaling te vallen. Ik schrijf ook nogal graag, en dan is het fijn om vaste dingetjes te hebben, waarbij je jezelf kunt verplichten de creatieve spieren te strekken.

In de loop der jaren heb ik enorm veel gelezen over popmuziek, geschreven over popmuziek, en in de kroeg over popmuziek geluld, dus ik kan inmiddels wel verwoorden wat ik van een liedje vindt en waarom. Misschien geeft me dat ‘inspiratie’, maar uiteindelijk moet je vooral gewoon beginnen met typen en zien waar je uitkomt. Bij de Top 40 gaat dat vrij simpel: ik ga de nummers van die week luisteren op Youtube, en probeer bij mezelf na te gaan wat ik ervaar als ik het nummer beluister. Dan probeer ik een beetje een originele invalshoek te vinden om mijn luisterervaring te beschrijven, die hopelijk ook blijk geeft van een beetje zelfspot en relativeringsvermogen. Meestal kost het me ongeveer een uur.

Ik zou niet precies kunnen zeggen waar mijn invalshoeken voor die stukjes vandaan komen. Overal en nergens? Uiteindelijk probeer ik wat ik schrijf vooral zo persoonlijk mogelijk te maken. Ik vertrek vanuit de manier waarop ik, in het echt, denk en praat. Dat is de enige manier om –hopelijk- mijn eigen stem helder op papier te krijgen, in plaats van iets wat door iedereen geschreven zou kunnen zijn. Ik merk dat users op Musicmeter persoonlijke, subjectieve verhalen over het algemeen ook meer waarderen dan pseudo-academisch gebazel over technische details of zoiets (om die reden zijn jouw eigen recensies meestal ook zo de moeite waard, Deric). Zelf heb ik trouwens ook niets met critici die vanuit hun toren een soort hogere waarheid verkondigen. Het zal allemaal wel. Ik probeer gewoon zo leuk en subjectief mogelijk te ouwehoeren over wat ik hoor. Volgens mij is dat namelijk de enige manier om echt objectief te zijn.

Enfin, via dit filosofische zijweggetje komen we dan aan bij de ‘komische noot’ waar je het over had. Ik vraag me dus in eerste instantie af: wat vind ik zelf grappig? De toon van die stukjes valt ongeveer samen met de manier waarop ik praat als ik vrienden probeer te vermaken, of met de dingen die in mijn hoofd opkomen waar ik zelf om moet lachen. Mijn eigen gevoel voor humor is in de loop der jaren, ongetwijfeld, gevormd door talloze zaken: allerlei schrijvers en komieken, omgang met vrienden, opgroeien in Eindhoven, jezelf verbaal leren verdedigen op de middelbare school, enz. De spot die in mijn teksten zit, hoort gewoon bij mijn manier van doen, en lekt dus vanzelf door in wat ik schrijf. Het is niet iets waarvoor ik moeite hoef te doen of zo.

Wel probeer ik natuurlijk ook bewust de stukjes zo grappig mogelijk te maken. Ik ga niet 500 woorden schrijven zonder me tenminste af te vragen of al die onzin leuk is om te lezen. Ik denk dat ik in de loop der jaren wel een paar dingen heb geleerd over het schrijven van een grappige en enigszins samenhangende tekst. Maar of het eindresultaat inderdaad leuk is, blijft sowieso een kwestie van smaak, dus het heeft weinig zin om te proberen andere mensen tevreden te houden tijdens het schrijven. Degene die mijn stukjes wil lezen kan heel goed zelf bepalen of hij het grappig vindt of niet, en of hij het eens is met mijn mening. Ik heb sowieso to-taal geen behoefte om dictator te worden over wat iedereen moet vinden. Veel te veel werk. Laat mij maar gewoon een beetje over muziek lullen.

Wel is het leuk dat het Top 40-topic zo enthousiast wordt gevolgd door een kleine groep mensen, en dat er een paar andere vaste schrijvers meedoen. Dat prikkelt me om mijn best te blijven doen op mijn beoordelingen. Soms kan ik er wel een beetje nerveus van worden, mensen die meelezen met mijn gedachtekronkels, maar het is gezelliger dan alleen op je zolderkamertje werken aan je epische roman van drieduizend pagina’s. Denk ik tenminste. Mocht ik me hier gaan vervelen, dan kan ik altijd dat nog gaan proberen.

Voor de volgende vraag:
Wat gek! Volgens mij heeft in dit topic nog nooit iemand een vraag gesteld aan onze mod L_T_B. Dat terwijl opvallende ontwikkelingen in muzieksmaak een favoriet onderwerp zijn hier. En uit de berichten en de stemmenlijst van L_T_B meen ik te hebben opgemaakt dat zijn smaak zich ongeveer heeft ontwikkeld van good old Happy Hardcore tot zeer smaakvolle roots en americana. Hoe zou dat gekomen zijn, vraag ik me dan af. Verblijd ons met je ervaringen, o weledele moderator!

Gewoon doen; dat bewijst deric wel.
Hij heeft een zeer herkenbare aparte stijl en of dat nu je ding is of niet: hij durft het wel en daardoor heb ik al een behoorlijk aantal bijzondere stukken gelezen.
Het zal altijd met ups and downs gaan. Zelf ontbreekt het me al een tijd aan echte inspiratie. Ik kom oudere stukken tegen die ik veel leuker en origineler vind van mezelf dan de schrijfsels waar ik de laatste tijd mee aan kom zetten. Ook dan, om met Barrie Stevens te spreken, 'vooral doorgaan'

Sandokan-veld, bedankt voor het uitgebreide mooie antwoord.
Met veel plezier gelezen.
Nu weet ik meer over de persoon achter de verhaaltjes.
Hopelijk doe je hier meerderen een plezier mee.
Dat ervaar ik als opzet achter dit topic.

Gewoon blijven schrijven inderdaad en vooral je persoonlijke ervaring meenemen. Het is altijd wel lastig in woord zo dicht mogelijk op je gevoelens en ervaringen te blijven, maar sommige mensen slagen daar bijzonder goed in. Ik heb mezelf ook ten doel gesteld minstens twee recensies per maand te schrijven, maar de teller staat pas op 3 over heel 2010. Maar goed, ik heb nog een flinke vakantie voor de boeg, dus wie weet.

Leuk om je antwoord te lezen in ieder geval, Sander. En ik ben benieuwd naar dat van L_T_B.

Moet haalbaar zijn Herman.

Voor de goede orde moet ik eerst iets rechtzetten. Mijn smaak heeft zich niet ontwikkeld tot roots, americana - whatever you'll call it - muziek maar naast mijn jeugdliefde voor happy hardcore/eurohouse ben ik rootsmuziek ook gaan waarderen. Als ik - een rondje om de kerk - ga fietsen heb ik nog steeds dit soort muziek op mijn mp3-speler staan. Maar daarnaast ook een flink portie Ierse (uit Amerika afkomstige) folkpunk.

En dan ga ik nu maar eens antwoord proberen te geven op je vraag. Zoals vele hedendaagse mid-twintigers was ook ik halverwege de jaren '90 een fervent liefhebber van de toenmalige (happy) harcore en eurohouse hype. Ik schijn zelfs een Australianbroek te hebben gehad, maar dat heb ik al bijna verdrongen... Hét nummer voor mij was destijds (1994) "Cotton Eye Joe" van Rednex. Deze Zweedse technocowboys vormden voor mij (onbewust) de brug tussen electronica- en rootsmuziek. Het duurde echter nog tot 2000 voordat ik me echt ging interesseren in niet-popmuziek. In dat jaar kocht ik namelijk "In Blue" van The Corrs als ook hun unplugged album. Vooral dat laatste album - met de bekende cover van Phil Lynott - was regelmatig te vinden in mijn discman. Toen ik een jaar later fulltime ging werken en Bol.com ontdekte begonnen de cd's binnen te stromen. "You, Me, and a Redhead" van Kerri Powers en het naamloze debuut van de Belgische nachtegaaltjes van Laïs behoorden tot de eerste van vele. Aangezien ik tot mijn 24e thuis heb gewoond, heb ik een aardig collectie bij elkaar kunnen sparen en heb ik mijn smaak steeds verder kunnen uitdiepen. Ook mijn jaarlijkse bezoek aan het Folkwoods Festival (die dame op 2:36 is mijn tante ) heeft mijn muziekhorizon wel enigszins verbreed. En tegenwoordig struin ik met mijn vriendin diverse podia af (De Roepaen, De Bunker, Muziekcentrum Frits Philips, etc etc) op zoek naar leuke concerten, al dan niet met rootsmuziek.

Hopelijk heeft het bovenstaande je vraag enigszins kunnen beantwoorden en nog bedankt voor de vraag.

Mijn vraag is voor onze babbelbox thelion. In vier en half jaar MusicMeter heb ik een kleine vijfduizend berichten gepost en dat vind ik zelf al een heel aantal. Daarentegen heb jij binnen 3 jaar al meer dan 60.000 berichten geplaatst. Dat MusicMeter een website is die uitnodigt tot interactie begrijp ik, maar waar haal jij de tijd, zin, energie en inspiratie vandaan om - omgerekend - dagelijks ruim 50 berichten te posten?

WTF!!!

Ik wist dat die vraag vroeg of laat een keer aan mij gesteld ging worden in dit topic.

Die ruim 50 berichten per dag lijkt heel veel maar het grootste gedeelte van die berichten zitten in het muziek games gedeelte van de site en dan ook weer voornamelijk in de assiociatie games en de Knock-Out's en daar kan het heel rap gaan met het aantal berichten.

Toen ik hier 2¾ jaar geleden op deze site belande was ik door ziekte lange tijd aan huis gebonden. MusicMeter was toen en is nu nog steeds een aangename tijdsbesteding, waardoor ik naast andere bronnen op de hoogte blijf en ervaringen lees over muziek (mijn grootste hobby)

Die Muziek-games zijn een soort van vaste dagelijkse routine geworden telkens als ik achter mijn pc kruip ga ik er even kijken net als mijn updates en zo kom je dus uiteindelijk na bijna 1000 dagen (979 om precies te zijn) op ruim 63 berichten gemiddeld per dag.

Cotton Eye Joe Toevallig nog in de playlist gezet toen ik vorig weekend een verjaardagsfeestje gaf (ja, ook ik ben van die leeftijd en ook ik en mijn vrienden zijn niet immuun )

Folkwoods is dus wel aan te raden? Ik woon er praktisch naast, maar ben er eerlijk gezegd nooit geweest.

Enfin, leuk klein muzikaal reisje was dat, L_T_B, bedankt voor het antwoord.

Ik heb nog wel een (niet echt concrete) vraag voor MJ DA MAN. De klassieke vraag: hoe komt het dat je bij hiphop terecht bent gekomen en welke genres apprecieer je daarbuiten nog of juist niet?
Verder zou ik ook nog graag iets willen lezen dat uitlegt hoe Explosions in the Sky, Eluvium & Daft Punk, toch 3 vreemde eenden in je 5*-albums, het tot die selecte kring hebben kunnen schoppen?

Zoals je ziet, niet echt een concrete vraag. Denk maar gewoon dat ik je naar de muzikale evolutie van toen je nog een zygote was tot op de dag van vandaag (of een andere toekomstige dag, afhankelijk van wanneer je gaat antwoorden) vraag.

Mijn vraag dus aan Ataloona: Hoe komt het dat jij zoveel muziek kent en maar 15 jaar bent? Ik zou zelfs waarschijnlijk niet genoeg hebben met 15 jaar om al deze muziek te leren kennen.. Misschien overdreven maar toch.. Wat is je geheim?

Ik denk er nog over na en dan komt mijn antwoord

dat is feitelijk voor 3 jaar lang gemiddeld 2 albums per dag

Ik luister vanaf mijn 7de/8de levensjaar muziek (daar bedoel ik al albums mee) dus het is nog vrij weinig.

Al heb ik in dit topic al een soort gelijke vraag beantwoord alleen dat was: Sinds wanner ik muziek luister en hoe het komt dat ik van bijna alle muziekstijlen houdt.

@ Ataloona
Ik heb je antwoord eerder deze topic gevonden en wauw, dat je op je zevende al hebt kunnen beginnen aan je reis doorheen echt goede muziek.
Bij mij was dat pas iets van een 17 jaar, daarvoor was het alleen maar Gigi D'Agostino, Vengaboys, Green Day en Eminem..
Ik denk dat ik misschien het plan van misterfool moet volgen om jouw kennis te kunnen bijbenen, maar doe is 2 Can-albums op een dag? Vrij onmogelijk voor mij, maar ja het leuke aan goede muziek is natuurlijk is dat je er tijd en moeite in moet steken voordat een album zich ontpopt tot een pure extase van geluk.
Hebben je ouders je dan niet wat geholpen om je aan die goede muziek te krijgen? Of was het echte pure nieuwsgierigheid? Want ik zou mijn eigen nooit zien snuffelen tussen de cd's van mijn ouders toen ik rond de 10 jaar oud was.. Maar ja die hadden dan ook alleen maar Helmut Lotti, Celine Dion, nen donna hitclub (diene met i'm blue en 2 times!) en nen best of van franse chansons..

Waarom het plan van Misterfool volgen? Wil je zoveel mogelijk muziek kennen?

Ja, met het plan om zoveel mogelijk te kunnen genieten van muziek.. En ook alles er rond interesseert mij..
Ik denk dat iedereen op deze site zijn muziekhorizon zoveel mogelijk wilt verbreden.
Waarom zou ge ooit willen stoppen met meer muziek willen leren kennen? Domme vraag lijkt me.

Nee, maar ik bedoel, ik vind het persoonlijk ook fijn om albums juist goed te leren kennen, en dingen te herbeluisteren. Altijd maar weer nieuwe albums luisteren vind ik persoonlijk ook weer wat overdreven.

Nee maar dat bedoel ik ook niet, ik probeer alle albums meerdere malen te luisteren tot het kwartje valt en het is des te plezanter om ze dan ook keer op keer wat later terug te herontdekken..

Dus eigenlijk probeer ik hetzelfde als jou en houden we een loze discussie omdat we elkaar niet zo goed begrepen hadden
Aangezien het een 'mijn vraag aan' topic is: ik ben pas begonnen aan de '1001 albums you to have hear before you die' lijst, heb gezien dat jij die ook volgt doordat ik telkens weer een mening zag staan van jou bij elk album. Ben jij daar al mee klaar of ben je ermee gestopt? Grote ontdekkingen gedaan? Globale indrukken van de lijst? Want op een bepaald ogenblik stonden er geen berichten precies meer van jou naarmate ik in de albums vorderde.. Pas op, ik zit nog maar aan the rolling stones - the rolling stones (1964).