menu

De Site / Gebruikers / Leeftijd verandert smaak muziek

zoeken in:
avatar van Wandelaar
Sir Spamalot schreef:
vroeger kon ik Pop hebben, de hedendaagse Pop is een mijnenveld voor mij.
Zoiets heb ik ook. Ik mis een richting-gever. Frits Spits was dat een tijd voor mij. Die hield het netjes voor me bij en na de Avondspits was ik op de hoogte. Op elpee-gebied; Wim van Putten (donderdagavond Hilversum 3: 21-22 uur). Lekker overzichtelijk. Het oeverloos brede zoek-je-eigen-weg in een oceaan van belevenissen, stijlen en subgenres, nee dat ligt me niet zo. Ik heb wel wat beters te doen (wandelen ofzo).

Krijg bij die laatste post wel een sterk 3FM Jingle - Radio Jingle 'Herinnert u zich deze nog' - YouTube gevoel.

Misschien is 1998 wel een grens in die zin dat dat het jaar 1998 zo'n beetje het jaar was waarop internetpenetratie in NL de 20% aantikte en het makkelijker werd een account te nemen bij een ISP (bij de Shell bijv lagen cd-roms met een handleiding daarvoor).

In de pré-internetdagen was het niet makkelijk om je weg te vinden in (nieuwe) muziek: tv bood weinig en er waren maar enkele tijdschriften - herinner me trouwens het volgen van lijstjes in de HP (en OOR) en de boeiende artikelen van Elly de Waard (in VN)

Met een goed functionerend internet - ruwweg vanaf het begin van deze eeuw - zijn er volop mogelijkheden om je te oriënteren op nieuwe muziek: communities, vortals, sites van labels en sites zoals deze.

Zou willen zeggen Free Your Mind en niet alles is meteen interessant. Onder je steen blijven zitten ook niet.

Je leeftijd is een vaststaand gegeven, maar het gaat er ook om, hoe je opstelt en welk energie-level je aan de dag legt. Misschien moeten we de vraag van het topic-titel veranderen in is verandering/verbreding van je muzikale smaak goed voor je gevoelsleeftijd?

avatar van Wandelaar
Mjuman schreef:
Je leeftijd is een vaststaand gegeven, maar het gaat er ook om, hoe je opstelt en welk energie-level je aan de dag legt. Misschien moeten we de vraag van het topic-titel veranderen in is verandering/verbreding van je muzikale smaak goed voor je gevoelsleeftijd?

Het zijn leuke opmerkingen die je maakt. De 3FM-jingle is naar mijn weten al ouder, uit de zeezendertijd. Radio was in die pré-internettijd wel een belangrijk medium. Vara, VPRO, Tros, Kro en Ncrv bedienden op H3 (dat was toen nog een zender )een eigen publiek. Daarnaast was in de jaren '70 de Engelse service van Radio Caroline en Radio One (John Peel) toonaangevend om nieuwe muziek te leren kennen. Ik heb niet het gevoel nu beter bediend te worden door bedrijven die me een 'format' op de mouw moeten spelden en me als 'target' behandelen met een 'profiel'. Feestelijk bedankt daarvoor, dan liever onder een steen .

En dan de topic-titel:
is verandering/verbreding van je muzikale smaak goed voor je gevoelsleeftijd?
Het klinkt me teveel als een retorische vraag. Want o wee als je dat niet vindt. 'Gevoelsleeftijd' is ook niet iets wat me erg aanspreekt. De norm die daar achter zit is duidelijk: voel je jong. Ik ben al 60+ maar o o, wat voel ik me nog jong! Ik lach daar om, die hipdoenerij. Die pogingen om niet te zijn wie je bent klinken wel erg doorzichtig en geforceerd. Laten we eens beginnen zo oud te voelen als we zijn. Daar is niks mis mee. Ik was jong in de jaren '70 en '80. Nu niet meer, dat is duidelijk. En ik heb daar geen problemen mee.

avatar van Michiel Cohen
Wandelaar schreef:
(quote)
Ik loop zelf richting de 57. Ben toch wel benieuwd waarom precies dat jaartal 1998. Begin Google? Stand der sterren? De Top 2000 was er nog niet en Bob Dylan en Deep Purple maakten daarna ook nog een aardig setje albums. 1998: een nieuw begin?

Was voor mij het jaar dat onbekende muziek uit landen bereikbaar (oa Spanje) werd die nooit werd gedraaid op de mainstream media. Ool de opnamekwaliteit werd stukken beter.

Mssr Renard
Ik denk overigens wel dat ik van een bepaalde band of een bepaald genre onverzadigd ben geraakt. Zo draaide ik de volgende bandjes veel maar nu nooit meer:

Red Hot Chili Peppers
Faith No More
A-ha
Tears for Fears
Marillion (met Hogarth)
IQ
Jamiroquai
Lynyrd Skynyrd
Motörhead
Biohazard

Drum n Bass
Trip Hop
Nu-soul
Thrashmetal
Thrashcore/Metalcore
Psytrance/Psybient
Conscious hiphop

avatar van ZAP!
Ja, nu ik zo'n lijstje zie, is er toch meer dat ik tegenwoordig ook niet meer draai / trel.

RHCP, Biohazard, Jamiroquai, bv.. A-ha kende ik alleen van dat ene nummer en die vind ik nog steeds leuk, maar niet dat ik die nou veel draai. IQ en Lynyrd Skynyrd nooit goed meegekregen. Van Mötorhead vind ik nog steeds alleen 'Ace of spades' een geweldig nummer, maar verder wilde dat nooit zo klikken... mijn excuses. Marillion met Hogarth was / is niet voor mij.

Faith no more zal ik wel altijd blijven draaien, het betere werk dan.

Drum n bass: squarepusher vond ik 1 plaat erg goed van, maar heb 'm in geen tijden gehoord. Triphop: de juiste Tricky platen en Earthling 'Radar' vind ik nog steeds erg goed en draai ze af en toe ook nog. Nu-soul, thrashcore / metalcore, psytrance / psybient, conscious hophop: ik weet niet wat dat allemaal precies is...

Thrash metal zal ik altijd blijven draaien.

Mssr Renard
70's progrock en jazzrockfusion zal ik altijd blijven draaien.

En Queen....

Vroeger was ik van de kindermuziek eant ik was toen een jaar of 5 nu ben ik meer vqn de muziek van de jaren 70 80 en filmmuziek vind ik werkelijk fantastisch ! .

avatar van Wandelaar
Geralt of rivia schreef:
Vroeger was ik van de kindermuziek eant ik was toen een jaar of 5 nu ben ik meer vqn de muziek van de jaren 70 80 en filmmuziek vind ik werkelijk fantastisch ! .

Same here. Vroeger kende ik alle kinderliedjes. Filmmuziek vind ik ook vaak erg mooi. Soms wordt dat weleens onder-gewaardeerd. En ja, muziek van de jaren ‘70/‘80 vinden nog steeds veel jonge mensen mooi, merk ik om me heen. Terwijl dat vaak de muziek van hun ouders of opa en oma is.

avatar van ZAP!
Jaren '70 / '80 muziek kan nogal variëren...

Van Piet Veerman tot Messiah...

avatar van Arbeidsdeskundige
Als bijna vijftiger heb ik een grote voorliefde voor bands die hun hoogtijdagen hadden op het moment van mijn geboorte of daar al overheen waren, zoals Elvis Presley, The Beatles, George Harrison en Roy Orbison.

Arbeidsdeskundige schreef:
Als bijna vijftiger heb ik een grote voorliefde voor bands die hun hoogtijdagen hadden op het moment van mijn geboorte of daar al overheen waren, zoals Elvis Presley, The Beatles, George Harrison en Roy Orbison.


Dan doe je vast ook aan wedergeboorte, want Talk Talk en Mark Hollis kan je ook prima waarderen.

avatar van dazzler
Ik ben de meeste van mijn eerste helden trouw gebleven. Niet dat ik alles van ze bleef kopen, maar wel dat mijn favoriete platen van toen nog steeds bovenaan de lijst staan. Meer nog, als ik nieuwe platen leer kennen zijn het vaak de platen uit de periode 1977-1992 die me meer kunnen bekoren dan die van de nieuwere artiesten. Alsof de muzikale taal van toen mij toch dieper weet te raken.

avatar van gaucho
Ik herken me wel in wat dazzler hierboven schrijft. Veel van mijn oude helden ben ik lang blijven volgen, ook al heeft mijn smaak zich verder ontwikkeld en uitgebreid.

In de jaren zeventig begon ik met platen kopen, vooral aan de hand van singles en wat ik op de radio hoorde: Paul Simon (& Garfunkel), Elton John, Golden Earring, Rolling Stones, Queen, Pink Floyd, Deep Purple, ELO, Santana, dat waren een paar van mijn eerste muzikale helden die ik altijd ben blijven volgen. Al koop ik zeker niet blindelings alles van ze. Voor anderen gold dat soms minder: ik heb nog steeds alle singles van Sweet tot aan Love is like oxygen, maar dat bleek meteen een cut-off punt. Marillion idem: de Fish-periode is goed vertegenwoordigd in mijn collectie, de Hogarth-era slechts met enkele albums.

Later waaierde mijn smaak breder uit: van Abba tot ZZ Top, met diepe vertakkingen naar o.a. soul en funk, maar ook het soort Amerikaanse radiorock dat in de jaren zeventig en tachtig een tijdlang populair was (Journey, Styx, Kansas, Toto etc.) en jazzrock annex fusion (Weather Report, Return to Forever, Jean-Luc Ponty etc.)

Ik dacht dat ik die AOR-periode wel zo'n beetje achter me had gelaten, maar kocht vorig jaar toch weer de meest recente albums van Styx, Heep en Kansas, al hielp het ook dat die verheugend sterk waren. En ik zette pas weer eens een album van de Canadese band Loverboy op. Zwaar gedateerd, dat hoor ik meteen. Maar toch blijf ik het leuke muziek vinden...

Jeugdsentiment speelt zeker mee, maar ik doe maar weinig albums uit mijn jonge jaren weg. De echte klassiekers uit die tijd, plus een aantal individuele voorkeuren, blijven veelal mijn top-10 of 100 domineren. Aan de andere kant: erg vaak draai ik ze niet meer, die ingesleten albums die ik vroeger tientallen, zo niet honderden keren heb gedraaid. Ze zitten in m'n hoofd, dat is vaak al genoeg.
Ik merk ook dat klanken uit de jaren zeventig en tachtig in het algemeen mij meer raken dan hedendaagse muziek. Ik luister wel naar nieuw spul, maar ontdek ook nog veel muziek uit die decennia die destijds aan me voorbij was gegaan.

Het heeft ongetwijfeld ook te maken met een druk leven en minder tijd om echt de diepte in te gaan met nieuwe(re) muziek. Bovendien heb ik het gevoel dat een mens op een gegeven moment een soort verzadigingspunt bereikt voor wat je aan muziek in je kunt opnemen zonder dat het uiterst oppervlakkig wordt. Ik heb wel eens het idee dat in muzikaal opzicht voor mij geldt: 'memory almost full'...

Mssr Renard
Ik had het stukje van gaucho kunnen schrijven.

Zo herkenbaar. Ook dat AOR-verhaal. Heerlijk om gewoon Mr Mister te kunnen draaien en even later een oude jazzplaat.

Toch zal ik niet meer snel een Biohazard of Suicidal Tendencies of zoiets plaat opzetten.

Wrathchild1
Voor mij niet echt. Ik heb verschillende paden opgezocht , maar uiteindelijk heb ik het meeste met wat ik in mijn tienertijd en jonge volwassenheid heb geluisterd. Ik hoor trouwens over het algemeen daarnaast liever de muziek van voor mijn tijd dan die van heden ten dage .....soort verzadiging denk ik ook.

Mssr Renard
Ik dacht altijd dat alles na de jaren 90 niks voor mij zou zijn. Ik wilde alleen maar jaren 60 en 70 muziek. Later kwamen daar wel de jaren 80 en 90 bij. En recentelijk ook wat nieuwe releases. Maar echt bijhouden lukt me niet.

Grappig is wel dat ik van popmuziek nog het minste weet, van alle decennia trouwens. Ik ben dus echt een album-liefhebber. De stromingen die ik luister zijn echter wel divers.

Zelfs dance, hiphop en electronica waar ik in eerste instantie niets van moest hebben doet het uiteindelijk wel goed.

Wat ik wel steeds meer merk is dat ik per genre wat artiesten goed vind, maar lang niet alles. Niet genre-gebonden zijn geeft veel vrijheid. Evenals niet decennium-gebonden zijn.

Wel vind ik veel moderne releases nog steeds veel te lawaaiig (noise-war). En vind ik oudere platen charmanter en warmer klinken. Maar dat kan ook een self-fullfilling prophecy zijn.

Het klopt echter wel dat de bands die ik als eerste luisterde, ik het meest trouw ben gebleven. Oude liefde roest niet? Het is soms ook wel de standaard waar ik nieuw ontdekte muziek aan afmeet.

Dat gezegd hebbende, ga ik weer eens mijn top10 aanpassen.

avatar van Wandelaar
Mssr Renard schreef:

Het klopt echter wel dat de bands die ik als eerste luisterde, ik het meest trouw ben gebleven. Oude liefde roest niet? Het is soms ook wel de standaard waar ik nieuw ontdekte muziek aan afmeet.
Dat gezegd hebbende, ga ik weer eens mijn top10 aanpassen.

Ik zie het aan je lijst van monumentale albums in je Top 10. En het valt me op dat veel 'oude liefde' hierin is terug te vinden.

Zelf heb ik het vaak moeilijk met het samenstellen van top-lijsten. Met name de volgorde. Is nummer 10 nou echt zoveel minder goed dan nummer 1? En omgekeerd. In mijn recente aanpassing van de album top 10 heb ik het daarom maar chronologisch gemaakt, waarbij de nieuwere albums eigenlijk alleen maar gerecyclede 'oldies' zijn. Is het desinteresse in muziek van de laatste decennia of toch ook zoiets als 'oude liefde' ?

Ik denk dat er meer aan de hand is. Terugbladerend kom ik tot de conclusie dat er een periode is geweest die we als uiterst vruchtbaar kunnen herkennen, ook voor de latere ontwikkelingen, tot op de dag van vandaag. En dat is, voor mijn gevoel, het sterkst de periode rond 1972/1973.

In 1970 verloor de muziekindustrie de leidende rol van The Beatles. Ik denk dat het een stimulerend moment geweest is voor de opkomst van de progressieve muziek. Een label als Harvest van EMI sprong daar goed in. Ik denk nu aan: Deep Purple, Pink Floyd, Barclay James Harvest, Electric Light Orchestra en in eigen land Kayak bijvoorbeeld. Voor het platenlabel was het een risico om zoveel in deze bands te investeren. Succes stond niet bij voorbaat vast. En veelal verdwenen de bands bij het label na de opstart bij Harvest voor een beter contract elders.

Tegelijk hadden we te maken met een overvloed aan jong talent: kort na de oorlog geboren veelal, opgegroeid in de jaren '50 en '60 en vol van idealen. In ieder geval, en dat was redelijk uniek, de wens het nu eens helemaal anders te doen dan hun ouders. Een renaissance-periode, een cultuuromslag.

Uiterlijk had die omslag zich al een paar jaar eerder voltrokken. Denk aan de twee foto's van The Beatles, de eerste op het Red Album, de tweede op het Blue Album, de bekende verzamelaars. In 5 jaar tijd was er een wereld veranderd. En die veranderingsdrift zette zich voort in de 'progressieve muziek'.

Tellen we er 5 jaar bij op, dan zitten we in 1977/1978. Er was gescoord in voorgaande jaren, zeker. Maar nu sloeg de vermoeidheid toe bij de veranderaars. Drank, drugs en teveel succes deden de rest. Het rockkasteel begon barsten te vertonen en geen wonder dat er ruimte ontstond voor punk en new wave. Nu was dát de 'progressieve muziek' geworden. En zo dacht ook de redactie van Oor erover. Pek en veren kregen The Moody Blues, Barclay James Harvest, Camel en zelfs Pink Floyd. En dat op een moment dat ze zelf al niet zo lekker in hun vel zaten.

Wat nu nieuw en progressief heet is vooral geslaagde retro. Michael Kiwanuka is daarvan een duidelijke exponent. Ongelooflijk talentvol. Maar grappig dat Oor hem nu 'één van de meest vooruitstrevende soulzangers van vandaag de dag' noemt. En dat terwijl hij duidelijk shopt in grootvaders snoepkastje van pakweg 50 jaar geleden. Dat mag natuurlijk. Maar is er vandaag de dag nog écht nieuwe, originele muziek te vinden. Helemaal anders dan de voorgaande decennia, fris en onontdekt. Zo'n gevoel hadden we nog wel even in 1980. Opnieuw verandering in de lucht. We weten hoe het afliep.

Toch bijzonder dat kinderen van 13 nu met vader en opa naar Queen gaan kijken en graag eens een plaatje van Pink Floyd opzetten. Weg generatiekloof. Zijn we te lief geworden?

Zomaar een paar gedachten aan het einde van weer een decennium ...

Mssr Renard
Mooi betoog en goed samengevat.

Muziek is nu op dit op moment nog nooit zo breed toegankelijk geweest. Terwijl ik dit tik luister ik naar een Japans jazzcollectief via Bandcamp.

Mede door die brede toegankelijkheid kun je veel nieuws ontdekken of veilig in je bubbel blijven. Net waar je zin in hebt. Muziek wordt niet meer verguisd of opgedrongen. Iedereen mag het lekker zelf weten.

Radiozenders en muziekbladen doen er nog wel toe, maar zijn niet meer leidend. Al jaren niet meer. Daarom staat de top2000 vol met oude songs, omdat er geen grote hits meer zijn die breed gedragen worden. Tenminste ik kan sinds Smells Like Teen Spirit geen grote hit meer bedenken (lichtelijk gechargeerd).

avatar van Wandelaar
Die toegankelijkheid is inderdaad wel een punt. De internet-revolutie heeft ons luistergedrag natuurlijk sterk beïnvloed. Meer keuze, maar ook meer eenvormigheid.

Als ik met mijn gezin naar The Voice kijk (moet kijken) valt op hoe het allemaal steeds sterker op elkaar lijkt. Het kopieergedrag heeft Chinese proporties aangenomen. Er zijn toch ook sterke normen, conventies waar te nemen onder de oppervlakte.

avatar van Broem
Volgens mij moeten we die toegankelijkheid van muziek ook leggen op de wijze waarop het merendeel van de 50+ luisteraars zijn opgegroeid met muziek. Het langdurig koesteren en luisteren van die zuur verdiende lp heeft toch een speciaal plekje in m’n reptielenbrein gekregen. De geleide herinnering zeg maar. Die muzikale vorming heeft een basis gelegd waarmee ik nu op een veel vluchtigere wijze muziek luister en beoordeel. Dat wil niet zeggen dat ik er niet zo van kan genieten als vroeger, dat zeker wel. Maar het is toch anders. Nostalgie en bijbehorende emoties (niet alleen bij muziek) worden met het klimmen der jaren ook anders, misschien wel heftiger. Muziek is emotie en met het klimmen der jaren verandert mijn smaak niet zo zeer maar is wel fiks uitgebreid.

avatar van Wandelaar
Zeker waar en herkenbaar. Op die eerste drie albums hebben ik meerdere saffiernaaldjes versleten. Maar kennelijk wist Ik toch wel precies welke drie ik wilde hebben. Dat zou ik nu zo goed niet meer weten.

Mssr Renard
Toch zijn er ook platen ná 2000 die ik helemaal stuk draai. Ik noem bijvoorbeeld Uoma van Uzva, de debuutplaat van Juha Kujanpaa en de twee laatste platen van Mathias Eick.

Binnen de rock kan ik wat minder snel een klassieker noemen. Misschien iets van Govt Mule, maar dat is eigenlijk classic rock.

avatar van Broem
Zeker weten Mssr Renard Dat heb ik gelukkig ook. De pareltjes vis ik er ook uit. Kwestie van ervaring. Toch vind ik de luisterbeleving anders dan vroeger. Zoals gezegd heeft dat met aanbod en luistermogelijkheden te maken. Vroeger maakte ik een verzameltape voor in de auto of walkman en was je gedwongen om elk nummer in real time te luisteren bij het opnemen. Een andere zorgvuldigheid (en lading) als nu bij het aanvinken van een playlist. Dat heeft mijn smaak uiteindelijk wel veel breder gemaakt.

Ik heb gelukkig mijn zorgvuldig aangeschafte vinylverzameling bewaard en nog steeds weet ik precies wanneer en waar ik welk album ooit heb gekocht. Toen ik wat ouder (en ruimer bij kas) werd en cd’s ging kopen (in een iets hoger tempo dan met mijn krantenwijkgeld) veranderde die muziekbeleving voor ‘t eerst. Dan weet ik nog nauwelijks (behalve die bijzondere cd’s die ik tijdens mijn reizen kocht) waar en wanneer ik wat heb gekocht. Laat staan dat ik dat bij Tidal en aanverwante streamingdiensten onthoud

Als ik als 18 jarige Broemie een album van Johann Johannsson of Max Richter had gehoord dan had ik waarschijnlijk al headbangend hulp gezocht Leeftijd en voortschrijdend inzicht verandert je smaak en geeft ‘t meer diepgang...vind ik. Gelukkig maar.

Old and wise heet niet voor niets de fraai gezongen (wat een stem die Blunstone) song van Alan Parsons, maar een bekend gezegde luidt: hoe ouder hoe gekker. In dat opzicht slinger ik wel eens heen en weer tussen de uitersten. Ben als dertiger ooit een Griekse discotheek uitgesleurd door mijn toenmalige lief - jij bent veel te oud voor die herrie.

Maar door regelmatige (werkgedreven) bezoekjes aan Londen, Hamburg en Stockholm ging er een heel muziekleven voor me open - na verrichtte arbeid moet een mens toch ontspannen, immers - dat me anders vermoedelijk ontgaan zou zijn. En niets is leuker dan met mensen die de weg weten kennis te maken met bijv UK garage, dubstep of artiesten als Patrick Watson te zien optreden als voorprogramma van een artiest wiens naam me even ontschoten is.

Overigens heeft m'n buurman in de studentenflat - met zijn boempie-boempie Wharfedale-speakers - er al vroeg voor gezorgd dat ik een afkeer ontwikkelde voor de proggistiek en de zappologie - bij die muzieksoort moet ik altijd denken aan geitewollen sokken en muilen (die droeg de buurman); we vonden elkaar bij Hendrix, mbv de overbekende Grosch-beugeltjes

avatar van Michiel Cohen
Mssr Renard schreef:
Mooi betoog en goed samengevat.

Muziek is nu op dit op moment nog nooit zo breed toegankelijk geweest. Terwijl ik dit tik luister ik naar een Japans jazzcollectief via Bandcamp.

Mede door die brede toegankelijkheid kun je veel nieuws ontdekken of veilig in je bubbel blijven. Net waar je zin in hebt. Muziek wordt niet meer verguisd of opgedrongen. Iedereen mag het lekker zelf weten.

Radiozenders en muziekbladen doen er nog wel toe, maar zijn niet meer leidend. Al jaren niet meer. Daarom staat de top2000 vol met oude songs, omdat er geen grote hits meer zijn die breed gedragen worden. Tenminste ik kan sinds Smells Like Teen Spirit geen grote hit meer bedenken (lichtelijk gechargeerd).

Iets voor u? Ook uit Japan.

Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://www.youtube.com/watch?v=MsB0-NAvV1A

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.


avatar van Michiel Cohen
Wandelaar schreef:
Die toegankelijkheid is inderdaad wel een punt. De internet-revolutie heeft ons luistergedrag natuurlijk sterk beïnvloed. Meer keuze, maar ook meer eenvormigheid.

Als ik met mijn gezin naar The Voice kijk (moet kijken) valt op hoe het allemaal steeds sterker op elkaar lijkt. Het kopieergedrag heeft Chinese proporties aangenomen. Er zijn toch ook sterke normen, conventies waar te nemen onder de oppervlakte.

Die internet revolutie heeft ons inderdaad sterk beïnvloed. Betrap mezelf er inmiddels op dat ik heel veel namen niet eens weet van artiesten waarvan ik muziek heb. Ook mijn vocabulair is hierop aangepast.
Recentelijk had een bekende van mij het verzoek of ik wat nieuwe jazz voor hem had. Ik gaf als antwoord dat ik het alleen kon aanleveren in bulkvorm. Een glazige blik viel mij ten deel.

avatar van Wandelaar
Anonieme muziek per strekkende meter?

avatar van Michiel Cohen
Wandelaar schreef:
Anonieme muziek per strekkende meter?

Nee GB.

avatar van chansadres
Wat ik hierboven allemaal lees, komt me bekend voor. Tegenwoordig luister ik vooral de muziek de me emotioneel raakt. Maar veel muziek uit mijn verleden draai ik niet meer. Grappig is dat ik meermaals Biohazard tegen kom. Dat is ook voor mij zo'n band die na mijn "rebelse" tienerjaren helemaal achter mijn kast is beland. Andere band is Discipline. Vooral de agressieve en kwade muziek heb ik gewoon geen tijd meer voor. Het leven is voor mij veel te kort om te veel in die emotie te zitten. Daarnaast ben ik met mijn 34 jarige leeftijd nu in mijn vroeger was alles beter tijdperk beland. Veel hedendaagse muziek wil ik kunnen waarderen maar lukt me niet. Zo'n Lana del Rey of Billie Eillish worden door de hippere ouderen bejubeld maar ik voel me te oud voor. Al hoor ik wel dat ze niet slecht zijn. Mijn muzieksmaak valt in enkele groepen in te delen.

Nostalgisch: Jaren 80 New Wave
Tegenwoordig brengt een goede synth me direct terug naar mijn jeugd. Grappig genoeg kan ik me niets meer van herinneren maar de muziek geeft me een warm onderbuik gevoel.

De Toen ik jong was maakte ze pas goede muziek: Jaren 00 Indie/Alternative
Ze zeggen wel eens dat je muzieksmaak doorontwikkeld tot einde van je twintiger jaren en dat klopt voor mij wel. Killers, Franz, Arctic. Dat vind ik goede muziek.

Helden: AOR/ Jaren 70 en 80 rock muziek
Laat me maar even muziek: Eenzame tokkelaars

En daar deel ik dus alles onbewust op in. Dat terwijl ik 10 jaar geleden een tijd enkel naar hardcore/punk luisterde.

avatar van Cellulord
De Filosoof schreef:
De metal van de jaren '80 vond ik echter vreselijk zoals ik alle pop uit de jaren '80 (toen ik zelf jong was) vreselijk vond. De steriele synthesizers, de gladde producties: jaren '80-muziek is per definitie mietjesmuziek en dat geldt zelfs voor de metal.

De Filosoof schreef:
Metal in de tijd was echt niet ruig maar gewoonweg zielig met vaak hoge falsettostemmen en nog idiotere, verwijfdere kleding.


Jaren 80 metal niet ruig? Misschien naar de verkeerde bands geluisted?
Je gaat me toch niet vertellen dat o.a Metallica (1983) Slayer (1983) Venom (1981) etc... niet ruig waren.

avatar van Cellulord
De Filosoof schreef:
Ik denk dat als je op je 50ste niet naar klassieke muziek luistert je een onvoldoende smaakontwikkeling hebt doorgemaakt want alle klassieke muziek is nu eenmaal oneindig veel verfijnder en diepgaander dan welke pop of rock dan ook.



Beste Filosoof je kraamt er soms wat uit.

Gast
geplaatst: vandaag om 16:33 uur

geplaatst: vandaag om 16:33 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.