menu

De Site / Gebruikers / Leeftijd verandert smaak muziek

zoeken in:
avatar van Wandelaar
Sir Spamalot schreef:
vroeger kon ik Pop hebben, de hedendaagse Pop is een mijnenveld voor mij.
Zoiets heb ik ook. Ik mis een richting-gever. Frits Spits was dat een tijd voor mij. Die hield het netjes voor me bij en na de Avondspits was ik op de hoogte. Op elpee-gebied; Wim van Putten (donderdagavond Hilversum 3: 21-22 uur). Lekker overzichtelijk. Het oeverloos brede zoek-je-eigen-weg in een oceaan van belevenissen, stijlen en subgenres, nee dat ligt me niet zo. Ik heb wel wat beters te doen (wandelen ofzo).

Krijg bij die laatste post wel een sterk 3FM Jingle - Radio Jingle 'Herinnert u zich deze nog' - YouTube gevoel.

Misschien is 1998 wel een grens in die zin dat dat het jaar 1998 zo'n beetje het jaar was waarop internetpenetratie in NL de 20% aantikte en het makkelijker werd een account te nemen bij een ISP (bij de Shell bijv lagen cd-roms met een handleiding daarvoor).

In de pré-internetdagen was het niet makkelijk om je weg te vinden in (nieuwe) muziek: tv bood weinig en er waren maar enkele tijdschriften - herinner me trouwens het volgen van lijstjes in de HP (en OOR) en de boeiende artikelen van Elly de Waard (in VN)

Met een goed functionerend internet - ruwweg vanaf het begin van deze eeuw - zijn er volop mogelijkheden om je te oriënteren op nieuwe muziek: communities, vortals, sites van labels en sites zoals deze.

Zou willen zeggen Free Your Mind en niet alles is meteen interessant. Onder je steen blijven zitten ook niet.

Je leeftijd is een vaststaand gegeven, maar het gaat er ook om, hoe je opstelt en welk energie-level je aan de dag legt. Misschien moeten we de vraag van het topic-titel veranderen in is verandering/verbreding van je muzikale smaak goed voor je gevoelsleeftijd?

avatar van Wandelaar
Mjuman schreef:
Je leeftijd is een vaststaand gegeven, maar het gaat er ook om, hoe je opstelt en welk energie-level je aan de dag legt. Misschien moeten we de vraag van het topic-titel veranderen in is verandering/verbreding van je muzikale smaak goed voor je gevoelsleeftijd?

Het zijn leuke opmerkingen die je maakt. De 3FM-jingle is naar mijn weten al ouder, uit de zeezendertijd. Radio was in die pré-internettijd wel een belangrijk medium. Vara, VPRO, Tros, Kro en Ncrv bedienden op H3 (dat was toen nog een zender )een eigen publiek. Daarnaast was in de jaren '70 de Engelse service van Radio Caroline en Radio One (John Peel) toonaangevend om nieuwe muziek te leren kennen. Ik heb niet het gevoel nu beter bediend te worden door bedrijven die me een 'format' op de mouw moeten spelden en me als 'target' behandelen met een 'profiel'. Feestelijk bedankt daarvoor, dan liever onder een steen .

En dan de topic-titel:
is verandering/verbreding van je muzikale smaak goed voor je gevoelsleeftijd?
Het klinkt me teveel als een retorische vraag. Want o wee als je dat niet vindt. 'Gevoelsleeftijd' is ook niet iets wat me erg aanspreekt. De norm die daar achter zit is duidelijk: voel je jong. Ik ben al 60+ maar o o, wat voel ik me nog jong! Ik lach daar om, die hipdoenerij. Die pogingen om niet te zijn wie je bent klinken wel erg doorzichtig en geforceerd. Laten we eens beginnen zo oud te voelen als we zijn. Daar is niks mis mee. Ik was jong in de jaren '70 en '80. Nu niet meer, dat is duidelijk. En ik heb daar geen problemen mee.

avatar van Michiel Cohen
Wandelaar schreef:
(quote)
Ik loop zelf richting de 57. Ben toch wel benieuwd waarom precies dat jaartal 1998. Begin Google? Stand der sterren? De Top 2000 was er nog niet en Bob Dylan en Deep Purple maakten daarna ook nog een aardig setje albums. 1998: een nieuw begin?

Was voor mij het jaar dat onbekende muziek uit landen bereikbaar (oa Spanje) werd die nooit werd gedraaid op de mainstream media. Ool de opnamekwaliteit werd stukken beter.

avatar van Mssr Renard
Ik denk overigens wel dat ik van een bepaalde band of een bepaald genre onverzadigd ben geraakt. Zo draaide ik de volgende bandjes veel maar nu nooit meer:

Red Hot Chili Peppers
Faith No More
A-ha
Tears for Fears
Marillion (met Hogarth)
IQ
Jamiroquai
Lynyrd Skynyrd
Motörhead
Biohazard

Drum n Bass
Trip Hop
Nu-soul
Thrashmetal
Thrashcore/Metalcore
Psytrance/Psybient
Conscious hiphop

avatar van ZAP!
Ja, nu ik zo'n lijstje zie, is er toch meer dat ik tegenwoordig ook niet meer draai / trel.

RHCP, Biohazard, Jamiroquai, bv.. A-ha kende ik alleen van dat ene nummer en die vind ik nog steeds leuk, maar niet dat ik die nou veel draai. IQ en Lynyrd Skynyrd nooit goed meegekregen. Van Mötorhead vind ik nog steeds alleen 'Ace of spades' een geweldig nummer, maar verder wilde dat nooit zo klikken... mijn excuses. Marillion met Hogarth was / is niet voor mij.

Faith no more zal ik wel altijd blijven draaien, het betere werk dan.

Drum n bass: squarepusher vond ik 1 plaat erg goed van, maar heb 'm in geen tijden gehoord. Triphop: de juiste Tricky platen en Earthling 'Radar' vind ik nog steeds erg goed en draai ze af en toe ook nog. Nu-soul, thrashcore / metalcore, psytrance / psybient, conscious hophop: ik weet niet wat dat allemaal precies is...

Thrash metal zal ik altijd blijven draaien.

avatar van Mssr Renard
70's progrock en jazzrockfusion zal ik altijd blijven draaien.

En Queen....

Vroeger was ik van de kindermuziek eant ik was toen een jaar of 5 nu ben ik meer vqn de muziek van de jaren 70 80 en filmmuziek vind ik werkelijk fantastisch ! .

avatar van Wandelaar
Geralt of rivia schreef:
Vroeger was ik van de kindermuziek eant ik was toen een jaar of 5 nu ben ik meer vqn de muziek van de jaren 70 80 en filmmuziek vind ik werkelijk fantastisch ! .

Same here. Vroeger kende ik alle kinderliedjes. Filmmuziek vind ik ook vaak erg mooi. Soms wordt dat weleens onder-gewaardeerd. En ja, muziek van de jaren ‘70/‘80 vinden nog steeds veel jonge mensen mooi, merk ik om me heen. Terwijl dat vaak de muziek van hun ouders of opa en oma is.

avatar van ZAP!
Jaren '70 / '80 muziek kan nogal variëren...

Van Piet Veerman tot Messiah...

avatar van Arbeidsdeskundige
Als bijna vijftiger heb ik een grote voorliefde voor bands die hun hoogtijdagen hadden op het moment van mijn geboorte of daar al overheen waren, zoals Elvis Presley, The Beatles, George Harrison en Roy Orbison.

Arbeidsdeskundige schreef:
Als bijna vijftiger heb ik een grote voorliefde voor bands die hun hoogtijdagen hadden op het moment van mijn geboorte of daar al overheen waren, zoals Elvis Presley, The Beatles, George Harrison en Roy Orbison.


Dan doe je vast ook aan wedergeboorte, want Talk Talk en Mark Hollis kan je ook prima waarderen.

avatar van dazzler
Ik ben de meeste van mijn eerste helden trouw gebleven. Niet dat ik alles van ze bleef kopen, maar wel dat mijn favoriete platen van toen nog steeds bovenaan de lijst staan. Meer nog, als ik nieuwe platen leer kennen zijn het vaak de platen uit de periode 1977-1992 die me meer kunnen bekoren dan die van de nieuwere artiesten. Alsof de muzikale taal van toen mij toch dieper weet te raken.

avatar van gaucho
Ik herken me wel in wat dazzler hierboven schrijft. Veel van mijn oude helden ben ik lang blijven volgen, ook al heeft mijn smaak zich verder ontwikkeld en uitgebreid.

In de jaren zeventig begon ik met platen kopen, vooral aan de hand van singles en wat ik op de radio hoorde: Paul Simon (& Garfunkel), Elton John, Golden Earring, Rolling Stones, Queen, Pink Floyd, Deep Purple, ELO, Santana, dat waren een paar van mijn eerste muzikale helden die ik altijd ben blijven volgen. Al koop ik zeker niet blindelings alles van ze. Voor anderen gold dat soms minder: ik heb nog steeds alle singles van Sweet tot aan Love is like oxygen, maar dat bleek meteen een cut-off punt. Marillion idem: de Fish-periode is goed vertegenwoordigd in mijn collectie, de Hogarth-era slechts met enkele albums.

Later waaierde mijn smaak breder uit: van Abba tot ZZ Top, met diepe vertakkingen naar o.a. soul en funk, maar ook het soort Amerikaanse radiorock dat in de jaren zeventig en tachtig een tijdlang populair was (Journey, Styx, Kansas, Toto etc.) en jazzrock annex fusion (Weather Report, Return to Forever, Jean-Luc Ponty etc.)

Ik dacht dat ik die AOR-periode wel zo'n beetje achter me had gelaten, maar kocht vorig jaar toch weer de meest recente albums van Styx, Heep en Kansas, al hielp het ook dat die verheugend sterk waren. En ik zette pas weer eens een album van de Canadese band Loverboy op. Zwaar gedateerd, dat hoor ik meteen. Maar toch blijf ik het leuke muziek vinden...

Jeugdsentiment speelt zeker mee, maar ik doe maar weinig albums uit mijn jonge jaren weg. De echte klassiekers uit die tijd, plus een aantal individuele voorkeuren, blijven veelal mijn top-10 of 100 domineren. Aan de andere kant: erg vaak draai ik ze niet meer, die ingesleten albums die ik vroeger tientallen, zo niet honderden keren heb gedraaid. Ze zitten in m'n hoofd, dat is vaak al genoeg.
Ik merk ook dat klanken uit de jaren zeventig en tachtig in het algemeen mij meer raken dan hedendaagse muziek. Ik luister wel naar nieuw spul, maar ontdek ook nog veel muziek uit die decennia die destijds aan me voorbij was gegaan.

Het heeft ongetwijfeld ook te maken met een druk leven en minder tijd om echt de diepte in te gaan met nieuwe(re) muziek. Bovendien heb ik het gevoel dat een mens op een gegeven moment een soort verzadigingspunt bereikt voor wat je aan muziek in je kunt opnemen zonder dat het uiterst oppervlakkig wordt. Ik heb wel eens het idee dat in muzikaal opzicht voor mij geldt: 'memory almost full'...

avatar van Mssr Renard
Ik had het stukje van gaucho kunnen schrijven.

Zo herkenbaar. Ook dat AOR-verhaal. Heerlijk om gewoon Mr Mister te kunnen draaien en even later een oude jazzplaat.

Toch zal ik niet meer snel een Biohazard of Suicidal Tendencies of zoiets plaat opzetten.

avatar van Wrathchild1
Voor mij niet echt. Ik heb verschillende paden opgezocht , maar uiteindelijk heb ik het meeste met wat ik in mijn tienertijd en jonge volwassenheid heb geluisterd. Ik hoor trouwens over het algemeen daarnaast liever de muziek van voor mijn tijd dan die van heden ten dage .....soort verzadiging denk ik ook.

avatar van Mssr Renard
Ik dacht altijd dat alles na de jaren 90 niks voor mij zou zijn. Ik wilde alleen maar jaren 60 en 70 muziek. Later kwamen daar wel de jaren 80 en 90 bij. En recentelijk ook wat nieuwe releases. Maar echt bijhouden lukt me niet.

Grappig is wel dat ik van popmuziek nog het minste weet, van alle decennia trouwens. Ik ben dus echt een album-liefhebber. De stromingen die ik luister zijn echter wel divers.

Zelfs dance, hiphop en electronica waar ik in eerste instantie niets van moest hebben doet het uiteindelijk wel goed.

Wat ik wel steeds meer merk is dat ik per genre wat artiesten goed vind, maar lang niet alles. Niet genre-gebonden zijn geeft veel vrijheid. Evenals niet decennium-gebonden zijn.

Wel vind ik veel moderne releases nog steeds veel te lawaaiig (noise-war). En vind ik oudere platen charmanter en warmer klinken. Maar dat kan ook een self-fullfilling prophecy zijn.

Het klopt echter wel dat de bands die ik als eerste luisterde, ik het meest trouw ben gebleven. Oude liefde roest niet? Het is soms ook wel de standaard waar ik nieuw ontdekte muziek aan afmeet.

Dat gezegd hebbende, ga ik weer eens mijn top10 aanpassen.

Gast
geplaatst: vandaag om 04:55 uur

geplaatst: vandaag om 04:55 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.