Wat ik trouwens ook merk is dat ik bij albums die ik lang geleden heb afgespeeld soms nu wel goed vind, en 5 jaar geleden niet altijd misschien.

Een fout dat ik wel vaak maak, is dat ik te weinig plays geef aan een album om te groeien, maar soms werkt het wel beter om gewoon nummers apart eruit te nemen om zo wat nummers te laten groeien, soms is dat een betere approach dan "geforceerd" albums te luisteren. Ik ben niet echt een specifieke albumluisteraar eigenlijk, maar ik doe het toch soms omdat ik dan kan stemmen hier. Maar soms moet je echt veel plays aan een album geven tegen dat het wat kan groeien. Er zijn bijvoorbeeld veel albums die ik echt goed vind, maar te weinig plays gegeven heb waardoor ze soms wat meer "vergeten" worden, en geen individuele tracks vaak herspeel.

Natuurlijk, ik heb nog andere hobby's. Ik speel eigenlijk al gemiddeld 50 tot 100 nummers per dag onbewust, en soms zelfs meer. Maar er is ook een grens. Ik kan niet alles, ik kan niet dit en dat, en aan de MuMeladder meedoen en bepaalde nummers die ik gewoon graag hoor speel, en nieuwe nummers leren kennen en dan nog eens zoveel albums herspelen. En dan zijn er zoveel albums of groepen dat ik misschien wel wat beter wil leren kennen, maar niet altijd de tijd voor heb, of liever de tijd die ik dan wel aan iemand anders geef.

Antwoord op de stelling in de titel: nee, in basis niet. Maar ik was misschien dan ook vroeg oud.
Wel zijn er periodes geweest waarin de waardering deels bepaald werd door omgeving en uitgaan, en uiteraard waardeer je dat anders als je het nu meer analytisch zou aanhoren.

Ik vraag me af het fenomeen "foute muziek" waar ik me behoorlijk aan kan ergeren (omdat sommigen op mijn werk deze zenders graag opzetten en imo is het meer een gevalletje foute zender dan een zogenaamd fout uur) te maken heeft met een bepaalde leeftijd. Waarom vinden mensen dat fijn? Je gaat toch ook niet standaard een lollig hoedje opzetten, elke maaltijd fastfood zooi eten en elke 5 minuten een scheetkussen op de stoel van je collega leggen?

Misschien moet je even een waterpas erbij halen om te kijken of je basis wel volledig horizontaal ligt

a. er is ook nog zoiets als voortschrijdend inzicht - je kan mij niet wijsmaken dat je als10-jarige al volledig aan het meewobblen was op P-funk; aan sommige dingen (boeken, muziek, films) ben je op een bepaald moment nog niet toe - en soms blijft dat moment (lang) uit; er zijn lieden die nooit aan jazz of klassiek toekomen.

b. meer kwantitatief: naarmate het besteedbaar inkomen van mensen stijgt, gaan ze - naar verhouding - meer geld uitgeven aan zgn "luxe uitgaven" zoals kleding, buiten de deur eten, en ook muziek en hifi. Naarmate je meer muziek koopt, ga je meer leren kennen - tenzij je in je eigen comfortzone blijft - en als je dan ook nog eens betere hifi koopt, ga je meer leren luisteren, en dat heeft invloed op je beleving (en waardering).

Dat kan ertoe leiden dat je de charmes van een bepaalde muzieksoort gaat ontdekken (akoestische jazz, kamermuziek).

"Foute muziek" - ik denk dat waardering ervoor te maken heeft met een soort plat groepsgevoel - kijk hoe fijn we het hebben, dat we met z'n allen dit soort matige muziek waarderen. De premisse is dan dat we misschien wel weten dat het matig is, maar voor de sfeer dat voor ons houden

a. uiteraard was de beleving in mijn tienerjaren anders. De, door velen verfoeide, jaren 80 kan ik niet geheel objectief beluisteren omdat het vol jeugdsentiment zit voor mij. Maar ik schijf "in de basis niet" omdat er vreemd genoeg (misschien gestuurd door de eerste ontdekkingen) een bepaalde voorkeur is geweest van muziek waar ik me het lekkerst bij voel. Muzikale voorkeurssmaak heb ik ook altijd erg fascinerend gevonden. Ik denk dat voor velen de omgeving een erg grote rol speelt. En toch.. het is haast of een bepaald gevoel mij het beste past. Op momenten kan bijvoorbeeld ik best agressievere muziek waarderen, maar ik verbaas me er over dat er mensen zijn die daar in de regel lekker in gedijen. Het past mij niet. Wellicht heb ik al genoeg onrust (of creativiteit soms) dat ik veel meer behoefte heb om juist wat langzamer te ademen ipv opgefokte muziek aan te horen.

b. over het kwantitatief meer muziek verslinden als je ouder wordt.. Dat gaat niet helemaal bij mij op. Vanaf mijn 10e ging ik met alle bibliotheek passen van het gezin naar de bieb om zoveel mogelijk lp's te huren. Ik heb echt een aanzienlijk deel van de collectie verkent. Een haast onbevredigende honger.
En dat is een tweede aspect waarover ik me soms verbaas. Het verschil in honger om te ontdekken..
Niet alleen op het gebied van muziek, maar inderdaad ook oude films (enorme hobby van me), reizen, kunst etc.
En ja, uiteraard zijn er tal van periode's geweest van nieuwe ontdekkingen en een half jaar die artiest of stijl draaien. Dat wel natuurlijk. Maar ondanks die verbreding blijft de muziek die mij, doorgaans, het lekkerst doet voelen toch dezelfde stijlen.

Minneapolis - even doorborduren dan maar:
Om maar met een ferm muziekcitaat te beginnen: the first cut is the deepest . Op dit topic Essentiële Albums Voor je Eigen Muzikale Reis - MusicMeter.nl beschrijf ik (aug 2013) mijn eerste (essentiële) muzikale ervaringen: o.m. liedjes op de radio (als kind), veel soul en R&B bij het huiswerkinstituut (middelbare school), wave in de studietijd.

Muziek en socialisatie gaan - denk ik - aardig hand in hand. Al is het soms ook aardig om te zien waar mensen qua muziek (gaan) divergeren. Nick Hornby heeft in 31 Songs heel treffend verwoord waarom hij heel weinig opheeft met Gangsta Rap.

Op een bepaald moment - vroeg of laat - vind je je groef, maar dan nog kan je er wel eens uitschieten: zoals voorjaar 2006 toen ik in Camden Town South London Boroughs (Burial) hoorde.

En met b. kwantitatief bedoelde ik gewoon dat als je meer poen hebt (omdat je beter bent gaan verdienen), je meer kunt kopen, ook betere spulletjes om op te luisteren en dan ontdek je - als je er al naar zou luisteren - dat Dire Straits en Phil Collins (om maar 2 voorbeelden te noemen) helemaal niet zo fijn zijn geproduceerd als gedacht en dat een album van Joni Mitchell dat bijv wel is. Dan hoor je hoe instrumenten klinken en ontdek je dat de sonates van Bach voor cello en piano, zoals https://www.youtube.com/watch?v=BwhLkJmxMJg heel veel rust in zich hebben en voor een ideaal ontkoppelmoment zorgen.

En er zijn ook lieden die al vanaf jonge leeftijd in de ban zijn van klassieke muziek, zoals een neefje van mij. Intussen is hij 16 jaar en als ik op Spotify kijk is het altijd klassiek bij hem. Op dit moment de vijfde van Mahler (Berliner Philharmoniker olv. Claudio Abbado).

Ik zou voor mezelf ook wel zeggen dat mijn muzieksmaak in de basis niet veranderd is. Meer dan twintig heavy metal albums waar ik al voor mijn 15de gek op was waardeer ik nu met 5*.

Mijn muzieksmaak is wel enorm verbreedt en verdiept. Dat verliep via allerlei zijwegen waarvan sommige doodliepen en andere zo'n groot deel van mijn muziekbeleving gingen uitmaken dat ik heel lang amper of geen heavy metal meer beluisterde, met het idee dat mijn muzieksmaak inderdaad veranderd was. Maar oude liefde roest niet, zo bleek in 2008.

Na mijn dertigste is er amper nog verbreding geweest. Behalve dan dat ik door Elvis een kleine 5 jaar geleden de klik met rock-'n-roll kon maken (het favoriete muziekgenre van mijn vader). Maar voor de rest keer ik afwisselend terug naar de blijvende liefdes; heavy metal, 'alternatieve' rock, 'artistieke' pop, klassiek (van renaissance tot hedendaags), jazz. En ook nog wat wereldmuziek, seventies disco, soul en blues.

En mijn afkeer van new wave, elektronische dansmuziek, ambient, house, postpunk en schlagers verandert ook niet met de leeftijd.

Leren drummen is ook een goede manier - maar dan niet op new wave, elektronische dansmuziek, ambient, house, postpunk en schlagers

Alhoewel ik het je te doen geef om mee te drummen bij James Chance https://www.youtube.com/watch?v=_wcn6PCGPN4

Van zulke dingen kan je ook Spotify-lijsten maken. Op m'n account zijn het de vier 'Rewind'-lijsten aan het einde van de reeks.

Ze lopen van 1991 t/m 2009 en zijn zo natuurgetrouw mogelijk gevuld, zoals het in m'n herinnering was; ongeacht wat ik er nu van vind. De eerste delen bevatten redelijk wat stuiterballenmuziek/kermishouse.

De rest van het account is gevuld met muziek die anno nu op staat.

Ik ben nooit een Top 40-popliefhebber geweest. De band die mij als begin-tiener (ik ben nu 29) muziekverslaafd maakte, Queen, is nog altijd mijn lievelingsband.

Ik zou niet zeggen dat mijn smaak is veranderd als in, dat je van het ene genre naar een totaal ander lievelingsgenre switcht. Wél is mijn smaak door de jaren heen flink uitgebreid. Dat gebeurt nou eenmaal als je nieuwe dingen ontdekt (nou ja, nieuw zou ik niet zeggen, maar je snapt wat ik bedoel).

Mijn smaak begon met classic rock als begin-tiener en heeft zich steeds meer uitgebreid tot een brede rocksmaak, sixties tot en met nu, allerlei subgenres. Wel met nog altijd een voorkeur voor oudere muziek, met Queen en Bowie als favorieten. Maar de smaak is nu veel breder dan tien jaar geleden en al helemaal veel breder dan bijna twintig jaar geleden.

Smaak en leeftijd lijkt mij een vrij voor de hand liggend begrip/kader, 'wel en niet waar'. Soms zijn er kleine aanleidingen die iemands 'smaak' kunnen veranderen, de een wél de ander niet. De ontwikkeling van iemands muzikale voorkeuren kent meer aspecten wél of helemaal niet leeftijdsgebonden. Ook wel hier en daar soms terug te vinden.

Het kan ook gewoon zijn dat het niet zo met leeftijd zelf te maken heeft, maar met de totale tijd dat je naar iets hebt geluisterd. Op een gegeven moment kun je op een band of genre ook een beetje uitgeluisterd zijn.

Het is verleidelijk om te stellen dat je met een hogere leeftijd betere muziek luistert. Nu denk ik wel dat muzieksmaak verfijnt. Wat ik bij mezelf merk is dat ik nu eerder naar muziek luister, die ik voorheen wat saai vond, en muziek die ik vroeger flink draaide nu weer wat lawaaiig vind. Dat zeg ik zonder te oordelen.

Smaak verandert owv van verschillende parameters. Leeftijd is een bepalende factor in die zin dat je op elk moment van je leven anders naar de dingen kijkt. Ervaringen bepalen welke zaken je mooi vind, welke films je kijkt of boeken je leest, zelfs welke politieke ideeën je er op nahoudt.

Een andere bepalende factor is inderdaad deze die Mssr Renard aanhaalt, nl "het aantal luisteruren".
In eender welk aspect, al gaat het over een hobby, job of eender wat, zal het aantal "ervaringsuren" je smaak/mening vormen en zal het je beoordeling binnen dit aspect beïnvloeden.

Muziek heeft als doel emoties op te roepen, of het nu nostalgie, rust, triestesse, woede, vrolijkheid of nog iets anders is.
De mate waarin muziek hierin slaagt en je dus deze muziek als "beter" beschouwt, heeft te maken met de triggers die het naar je hersenen stuurt zoals vb herkenning, verrassing,... (de ene persoon gaat op vakantie en wil een nieuw stukje wereld ontdekken, de andere gaat elk jaar terug naar dezelfde camping of 5* hotel omdat het daar gewoon goed is)

Daarom we na vele luisteruren vaak kritischer tov nieuwe simplistische muziek en toleranter tov diezelfde simplistische muziek van vroeger omdat het nostalgisch ervaren wordt in onze hersenen.

Een goed punt hoor remcodurez.

Ik bemerk bij mezelf (nu ik een top100 artiesten heb samengesteld) dat artiesten die best hoog eindigen, niet zo hoog eindigen omdat het zulke virtuozen zijn, maar puur om nostalgische redenen. Een goed voorbeeld is Queen. Niet de allerbeste muzikanten, ook niet erg subtiel, en nou niet een band die ik, als ik ze nu in 2024 zou 'ontdekken' hoog in een lijst zou zetten. Het wijkt teveel af van hoe mijn smaak zich heeft ontwikkelt. Grappig is wel dat ik nooit uitgeluisterd raak op Queen, terwijl ik dat wel heb bij andere bands uit dat genre: Magnum, Saga, Asia.

Het teruggrijpen op oude liefdes kan voor verrassingen zorgen maar ook voor teleurstellingen. Als ik nu naar mijn eerste "ontdekking" luister; 'The Tremeloes' dan bekruipt me wel wat schaamte. Ik heb dat ook met de boze bands uit mijn twintiger jaren (Biohazard, Slayer, Suicidal Tendencies). Ik vind het nu best wel veel geschreeuw en weinig wol. Ik beleef er dus geen nostalgische gevoelens aan.

Maar andere vroege ontdekkingen uit mijn leven, daarvan kan de vlam nog altijd helder branden of aangewakkert worden: Jethro Tull, Gentle Giant, Wishbone Ash, Kraan, Allman Brothers. Nu is het wel ook weer zo, dat er geen enkele band of artiest is die ik nu al 40 jaar non-stop heb beluisterd, zonder een jaar of meer pauze. Misschien Gov't Mule, maar dat weet ik niet zeker.

Ik heb mensen in mijn leven ontmoet, die echt hardcore 100% fan zijn van een band, en die band ook hun leven lang volgen, liveconcerten bezoeken, alles kopen, etc. En deze band ook nooit loslaten. Het is wat fanatiek, maar daar komt het woord fan natuurlijk ook vandaan.

Zelf blijft ik nieuwe wegen inslaan en de wereld verder ontdekken. Mijn appreciatie tov Afrikaanse en Zuid-Amerikaanse muziek is de laatste jaren sterk gegroeid en dit zorgde oa door mijn ontwikkelde liefde voor afro-jazz alsook de insteek van Nina Simone dat ik dit jaar ook Jazz heb ontdekt en verder blijf verkennen.

Deze nieuwe insteek heeft dan wel weer het perverse effect dat ik westerse muziek minder ben beginnen te appreciëren en al sneller denk, zeker van "nieuwe" muziek: dit klinkt toch echt te westers. Zo vrees ik dat ik verder dan ooit afwijk van die "Westerse Oude Witte Mannenmuziek" genaamd "Progressive rock" al hoop ik dat ooit het tegendeel waar is en ik zal moeten bekennen dit ook leuk te vinden.

Het gevaar van snobisme ligt dan op de loer. Maar ik snap je punt. Toen ik echt veel naar jazz luisterde, kon ik electrisch versterkte muziek maar slecht hebben.

Overigens zijn er genoeg progressieve rockbands met invloeden uit Zuid-Amerika en Afrika. Vooral binnen de West-Duitse en Finse scenes. Je zult versteld staan.

Zolang je inderdaad ervoor zorgt dat je je muren niet te hoog optrekt rondom jezelf en met een open blik impulsen laat binnenstromen, evolueer je naar nieuwe inzichten/smaken. Maar niets forceren, over enkele jaren zal er wel ergens een cross-over artiest zijn die me weer tot nieuwe genres brengt. Dat is toch het leuke aan muziek...

Ik kan me hier als 'ouwe' wel in herkennen, altijd ook beducht voor 'WOWM', muziek waarvan ik vind dat het weinig toevoegt wat toch vaak het geval is. Ik krijg dat er ook niet meer uit, geeft ook wel eens onrustig of verlies overzicht, maar de drive om iets te ontdekken blijft en wat ik goed vind zet ik apart.

p.s. Wat niet wegneemt dat 'bepaalde waarden, muzikale opvattingen' hetzelfde blijven in die zin ben ik ook conservatief.

Ik merk de laatste jaren dat ik steeds vaker mijn zelf samengestelde zomer/relaxplaylist draai. Ook in het najaar en in de winter. Het is wel iets beperkter met een kleine 3000 verschillende tracks.

Las net in de VK een interessante beschouwing over dit onderwerp. Artikel van vorig jaar april.

‘Je hebt me beschadigd’, brult de 8-jarige vrolijk mee: waarom zijn artiesten als Meau en Flemming zo populair bij kinderen?

Leuk en interessant artikel. Jammer dat de genoemde artiesten uit het artikel niet bereikbaar waren voor commentaar, ik was wel benieuwd wat zij er van vonden.

Als ik terugkijk, dan zie ik dat ik als kleutertje al dingen oppikte die nog altijd mijn "handelsmerk" qua smaak zijn.

De combinatie van upbeat en melancholie was behoorlijk popi in de 80's.
Ik vond Kate Bush (Army Dreamers!), The Cure, Prince en Queen reuze interessant.

En op die happy/sad combi leun ik tot de dag van vandaag... Throwing Muses, Nirvana, Hole, Manic Street Preachers, Flaming Lips, Bright Eyes, Antony & the Johnsons, Broken Social Scene, veel verschillende dance tracks van allerlei artiesten, barokke pop van o.a. Shelleyan Orphan... en daarom heeft ook Charli XCX sinds 2013 mijn aandacht.

Ik had in het midden van de jaren 90 even een korte gitaarsnob-periode waarin ik alle electronische muziek kut vond. Gelukkig kwam ik die verstandsverbijstering gauw weer teboven.

Oh ja, ook de kleurrijke mystiek van Current 93 voelt heel erg als een deel van mij. Een deel dat nog steeds graag heel diep in bossen verdwaalt, alleen (of met hond).

Vandaag maar weer eens deze gedraaid. Vond het een tijdje wel goed en daarna niets meer. Zelfs uit mijn playlist geflikkerd. Vandaag vond ik het ineens wel weer goed en vroeg me af hoe dit kan. Ik realiseer me ineens dat ik nu via een koptelefoon luister en indertijd via een stel luidsprekers ,Mission762, waar achteraf gezien de foamranden vergaan van bleken te zijn.
Het heeft dus niet altijd met leeftijd te maken.

Ik vind Ch!ps opeens tering goed

Link naar webruimte, met een tijdlijn met een aardige hoeveelheid afbeeldingen en geluiden. Bij elk tijdperk staat het onder het lijstje.

Misschien roepen sommige bijgevoegde files nog herkenning op.

Alleen al van de presentatie krijg ik heimwee naar de 00's.
Ook leuk om al die tracks langs te lopen.
En altijd fijn wanneer je weer een bron van nieuwe muziek aanboort (Studio Brussel was voor mij ook belangrijk, veel meer nog dan de VPRO). De wildgroei op Soundcloud en Bandcamp vind ik erg leuk... daar kun je je flink in verliezen als je een middagje op avontuur gaat.

Oei, het was weer niet de bedoeling dat het siteontwerp er extreem gedateerd uit zag. Ondanks de sobere html die erachter zit.

Is dit nu een nieuwe site? Ik meen me te herinneren dat je al heel lang een eigen website had/hebt. Of haal ik nu het een en ander door elkaar?

Ik heb er een jaar of zes geen gehad. Het domein was er nog wel.

Sommige oude staan in die tijdlijn gelinkt.

De missende Spotify-nummers zijn al wel geruime tijd als kale txt-bestanden gepubliceerd. Waarbij de url's al steeds boven de playlists stonden. Maar opgemaakt en tot een soortement van site verwerkt, leest het wat makkelijker. En zo was er opeens een heus onderwerp.

Nee, het kijkt juist heel fijn weg. Simpel met de kop erboven, duidelijk gemarkeerde secties, niet te druk.
NIET gedateerd. Maar de layout vind ik wel fijn en doet me denken aan de latere 00's, toen ze wat minder druk gingen doen met al die verschillende content-blokjes.

Ah, dat verklaart. Geen idee hoe meer hoe ik er ooit op verzeild ben geraakt, maar ik kwam volgens mij al op jouw website voordat ik hier op MuMe actief was. Dus dan zal dan zo'n 20 jaar geleden zijn gok ik zo, tenzij jij nu gaat zeggen dat je toen nog helemaal geen website had. In dat geval heb ik last van vroege dementie

Van 2019 to ergens eerder dit jaar had ik er geen. Op wat losse bestanden die op het domein geupload waren na, zoals eerdergenoemde kale txt-bestanden.

Maar goed - van 2000 tot 2019 was er dus ook al een.

Lekker tijdstip bruv

(Ch!pz)