voor mij klopt het wel, maar ik ben dan ook een driedubbele tiener

Voor mij gaat die theorie niet op.
In mijn 'tienerjaren' luisterde ik voornaamlijk naar Hip-Hop en nu luister ik het meest naar Rock.

ik luister nog steeds naar dezelfde genres als toen... misschien is het nu wat beter over deze genres verdeeld, en luister ik al eens sneller naar iets anders... maar mijn voorkeur blijft hetzelfde

Same here. Ruwweg nog steeds binnen hetzelfde genre, en daar lijkt momenteel ook niet direct veel verandering in te komen.

Dat laatste zal ik niet ontkennen. Bij mij is er niet veel veranderd eigenlijk. Ik luister nog steeds electronic, pop en rock, al was dat in de jaren '90 Technotronic, Paula Abdul en Nirvana en is dat nu Boards of Canada, Gwen Stefani en A Silver Mt. Zion.

Overigens zie ik bands als Rammstein en Marilyn Manson ook als popmuziek.

Pink Floyd, Prince, Madonna, Michael Jackson, Supertramp, David Bowie, Rolling Stones, Beatles en Kinks vond ik als puber (midden jaren '80) al erg leuk en ik ben ze alleen maar meer gaan waarderen.

Daarnaast vond ik toen hypes als Dolly Dots en George Michael wel aardig, daar kan ik nu wel om grinniken. Dat ik dat leuk vond....

Anderzijds, de 'echte jaren '70 disco' die ik vroeger weinig aan vond, kan ik nu wel erg leuk vinden om af en toe weer te horen. Dat geldt ook voor de house van eind jaren '80 en begin '90. Pump up the Jam en Pump up the Volume mocht je toen niet goed vinden. Nu vind ik het erg leuke muziek en kan ik er vrolijk van worden.

Overigens had ik nooit gedacht dat hiphop me zou kunnen aanspreken. Maar sinds ik, dankzij mijn dochter (12), heb kennis gemaakt met Ali B., Baas B., Lange Frans en c.s. ben ik erg geboeid en ben ik heel benieuwd wat deze nieuwe performers nog meer gaan bieden.

Ook mijn eerste muzikale ontdekkingen – zo rond 1972–1973 – verliepen, net als voor meerdere “oudere jongeren hier”, via Avro’s Toppop. Ik viel midden in de Glamrock en The Sweet (hier heb ik nog steeds een zwak voor) en Mud waren mijn eerste helden.
De eerstvolgende jaren bleef mijn muzikale input komen van Toppop en de Top 40 op de radio.

Het jaar 1977 herinner ik me nog goed, het jaar van de punk. Maar nee, the Sex Pistols waren toen nog niet aan mij besteed (of ze hadden de weg naar Zeeuws-Vlaanderen niet kunnen vinden), Toppop regeerde nog steeds. Twee Toppop optredens uit dat jaar maakten toen een verpletterende indruk op mij.

Allereerst was daar Blondie met Denis. Ik was op slag verliefd, kocht meteen de LP Plastic Letters die ik helemaal grijs gedraaid heb.

En ten tweede kwam ene Iggy Pop in de Toppop Studio met zijn single Lust for Life, een optreden dat nog steeds in mijn geheugen gegrift staat. Gekleed in slechts een spijkerbroek beweegt Iggy zich, met z’n door drugsgebruik uitgemergelde lijf, grotendeels liggend en kronkelend over de vloer waarbij hij zich met name bezighoud met het slopen van de in de studio neergezette kamerplanten.

Begin jaren 80 begint mijn muzikale smaak wat te veranderen. Ik heb dan nog steeds een zwak voor populaire hit bands maar opkomende – toen meer alternatieve - bands als U2, Simple Minds en the Cure hebben ook mijn aandacht getrokken.

En toen kwam 1983, het jaar waarin ik mijn rijbewijs haalde en zaterdags ontsnapte uit de Zeeuws-Vlaamse klei en het uitgaansleven aan de overkant van de grens ging ontdekken.
Al snel belande ik in het alternatieve circuit in steden als Sint-Niklaas, Gent en Antwerpen en er ging er een nieuwe muzikale wereld voor me open; Wave, Punk, Garage Rock, Electronic Body Music noem maar op.

Dingen als Abba en Nederpop vond ik toen vreselijk maar daar kan ik nu eigenlijk grappig genoeg best wel weer naar luisteren, terwijl ik niet goed kan begrijpen waarom bijna alle zgn "Electronic Body Music" zo geweldig vond.

In de 2e helft van de jaren ’80 kwam ik in Rotterdam terecht, waar ik al snel de centrale discotheek, de grootste uitlener van cd’s in Europa, ontdekte en waar ik alles wat los en vast zat leende, van allerlei obscure bandjes tot aan de grote namen uit de popgeschiedenis. Van die zgn "groten uit de popmuziek" nam ik op chronische volgorde het gehele oeuvre door – of ik het nu goed of niet goed vond.

Ik hield in die tijd ook al bij wat ik geleend had en gaf er een waardering aan. Helaas ben ik dit overzicht tijdens mijn laatste verhuizing kwijt geraakt. (ik mis dan ook nog wel een kleine 500 albums waar ik nog op zou moeten stemmen maar waar ik niet meer van weet wat ik er "ooit" van vond).

Ik zette mij in die tijd vreselijk af tegen groepen als the Alan Parsons Project, Supertramp, Genesis, Pink Floyd, Fleetwood Mac, Dire Straits etc – dat was in mijn ogen toen “boring”, “ouwe lullen muziek”, saai en inspiratieloos.
Ik ben tegenwoordig iets milder in mijn oordeel maar ik bang dat ik hier nooit echt overheen zal komen. Van genoemde bands zit er nog steeds geen enkele in mijn CD collectie en ik vrees dat het niet zal gebeuren ook.

Een echte logica zit er trouwens ook niet in want oudjes als the Doors, Lou Reed, Bob Dylan, Stones en Neil Young konden mij wel bekoren en nog steeds, terwijl je die volgens sommigen ook in de “boring ouwe lullen” categorie kunt onderbrengen.

Ik was in die tijd ook een trouwe luisteraar van radio programma’s als de Wilde Wereld op de woensdag middag bij de VPRO en Twee Meter de Lucht in van Jan Douwe Kroeske op de dinsdagmiddag. Laatstgenoemde had een topic genoemd de mini LP (wellicht nog bekend bij de “oudere jongeren” op deze site) waar je o.b.v. een minirecensie platen op kon stemmen en waar ik denk ik wel zo’n 25 bijdragen aan geleverd heb.
Mijn absolute favorieten in de 2e helft van de jaren 80 waren trouwens R.E.M. (nog steeds vind ik hun werk uit die tijd veruit het beste wat ze ooit gemaakt hebben) en later the Pixies.

Begin jaren 90 waren mijn favorieten m.n. te vinden in de grunge/rock hoek met natuurlijk als grote namen Nirvana, Pearl Jam, Smashing Pumpkins en Buffalo Tom.

Ik heb de muzikale ontwikkelingen daarna nog een tijd gevolgd maar ondertussen had de film mijn interesse getrokken en kwam de muziek meer en meer op de achtergrond te staan.
Ik begon ook meer en meer achter de feiten aan te lopen, oftewel ik ontdekte nieuwe bandjes (en lang niet alle) zeg maar 1 of 2 jaar na dato. En ik merkte aan mezelf dat ik hierdoor eigenlijk ook steeds minder open stond voor nieuwe dingen en terug bleef vallen op mijn “oude” liefdes.

De komst van musicmeter (via moviemeter hier terecht gekomen) en het feit dat ik de laatste 1,5 jaar bijna continu voor mijn werk in Italie en Spanje vertoefde hebben ertoe geleid dat mijn aandacht van film weer langzaam meer richting muziek is verschoven (waar vliegtuigen en hotelkamers al niet goed voor zijn ), de laatste tijd eigenlijk wel in een stroomversnelling.

Gevolg van het weer meer met muziek bezig zijn is dat ik merk dat ik tegenwoordig weer meer open sta om nieuwe dingen te ontdekken.en al ontdekt heb, zoals bijv. bands als the Strokes en the Doves of iemand als Sigur Ros (ja, ik loop echt achter).

Terugkijkend is mijn muzikale smaak gelukkig breder geworden dan vroeger, eigenlijk verdeeld over alle decennia en de meeste muziekgenre’s van punk tot soul, van rock tot world music en van pop tot filmscores.

Toch zijn er duidelijk een nog een groot aantal genres die over het algemeen (uitzonderingen altijd daargelaten) nog steeds niet echt aan mijn besteed zijn zoals het echte metal werk, electronic, jazz en in mindere mate hiphop, reggae en de huidige R&B.

Helaas ben ik nog steeds te druk om alles te volgen maar ik hou nu wel redelijk consequent via musicmeter bij wat volgens “jullie” (of een aantal van jullie waarvan ik denk dat de muzieksmaak redelijk overeen komt) goed is en dat beland netjes in mijn nog te beluisteren lijstje.

En verder probeer ik nog een positieve bijdrage te leveren door af en toe ook nog een album toe te voegen.

Afijn, dat was een beetje een muzikaal overzichtje van een oudere jongere.

Gr. El Ninjo

Je muzieksmaak ontwikkel je ook in je puberteit, vandaar waarschijnlijk dat je ze alleen nog maar meer bent gaan waarderen.

Mooi berichtje trouwens, mag ook wel gezegd worden

Ik heb al naar zo verschrikkelijk veel stijlen geluisterd gedurende mijn leven dat ik dit alleen maar kan beamen. Mijn voorkeur blijft echter, en zal altijd blijven, bij de donkerder vormen van muziek. Van blije twiedeldeuntjes wordt ik alleen maar moe..

Zoals uit je top 10: Don't stand so close to me - van The Police?


Ingaande op de topic : Daar ik vroeger b.v. dire straits nog goed vond, heb ik daar nu niks meer mee. Mijn smaak is in de loop daar jaren wel meer naar de wat zwaardere rock gegaan (van Halen, Whitesnake, recentelijker The Who etc.), en heb ik toch meer de symfonische/progressive rock70's leren kennen. Maarja wat voor mij zwaarder/progressief in de oren klinkt is voor een ander commerciele baby rock. Ik hou nog steeds niet van extremen (te experimenteel, te hard, te duister, te soft) en nog steeds van muziek die instrumentaal goed in mekaar zit. Dat zal denk ik niet (meer) veranderen.

Ik ben natuurlijk nog niet zo oud, maar als je ziet naar wat voor dwaze popmuziek ik tot een jaar of zes geleden luisterde

Hetzelfde geldt voor mij

...en voor mij

En tot wat voor een smaak ben jij geëvolueerd

Ik zei al: voorkeur..

Bovendien is het intro van dat nummer best duister

Maar zoals met het gezegde happy people have no story vind ik ook dat oppervlakkig blije muziek (de macarena,.. disco,.. bah.. kut! ) nietszeggend is en om die reden niet onder de noemer "goed" valt

Is dat zoiets als "geld maakt niet gelukkig" ? Iets waar arme mensen zich zo'n beetje kunnen aan optrekken ?

Verder is jouw muzikale voorkeur eerder donker met het nachtlampje aan vind ik. Wat ik dan van dichtbij ken (The Prodigy en Trace) is nu niet meteen gitzwarte muziek

0 t/m 12
De rock 'n roll verzameling van m'n ouders.

12 t/m 16
Happy hardcore en aanverwante troep.

16 t/m 18
Pop muziek met een lichte neiging naar folk + country. (nogal een verschil )

18 t/m nu
Alt. country, indie pop, en diverse andere "roots" muziek.

Oh, maar dat is inderdaad het lichtere werk (maar nog steeds geen carnavalskrakers dacht ik zo)
Ik ga pas echt uit mijn plaat van pornography van the cure, within the realms of a dying sun van dead can dance, de donkerder shit van juno reactor of dark soho... laat ik de echt occulte gothic shit maar niet noemen (in slaughter natives, brrr..)

Maar ik vind muziek eigenlijk pas interessant worden als er een bite inzit. Vrolijke oppervlakkigheid trek ik niet, zoals latino en salsa bijvoorbeeld

Juno Reactor . Probeer eens wat noize of zo, beetje dark ambient...

En wat met vrolijke diepzinnigheid, gaat dat er wel in ?

Ik betrap mezelf erop dat de muziek naarmate je ouder wordt wat complexer (beter gezegd minder toegankelijker). Ik hoop dat dat dit niet tever doorschiet anders kan ik er helemaal geen touw aan vast knopen.

Nocturnal emissions of raison d'etre?

Vrolijke diepzinnigheid,... daar moet ik over nadenken. Ken wel goedgemaakte muziek die niet te zwartgallig is, maar diepzinnig wordt het meestal toch niet

En wat is er tegen op Juno Reactor

Ik kom steeds meer bij jouw in de buurt qua smaak ja

Ik luisterde tot 1,5 jaar geleden zelfs geen dwaze popmuziek, gewoon helemaal niks

En tot wat voor een smaak ben jij geëvolueerd!

1999/2000: Top 40 muziek
2001/2003: Commerciele Rap
2004/2006: Rap & Soul

In de periode van 1997/2000 luisterde ik vooral wat er op TMF en MTV was, maar toch ook al wel Daft Punk en de Chemical Brothers. En ik meen me zelfs de video van Sven-G-Englar van Sigur Rós te herrinneren. Nu is al die commerciële rotzooi voor het grootste deel weg uit m'n muziek, maar eigenlijk is m'n smaak dus niet echt veranderd. Had 2 jaar terug wel een "rock/metal-periode" maar opzich vind ik dat nu ook nog geen lelijke muziek.

Ach.. denk dat het niet zo zeer zal veranderen naarmate je ouder wordt.. muzieksmaak zal zich verder ontwikkelen..

Ja, ja.. 2 jaar geleden luisterde fav alleen maar top 40, simpelweg omdat ik al het andere niet kende.. en ken ook nu nog zo weinig, zoveel nog ontdekken, horen.. verkennen..

Kan van mezelf nog niet zeggen van welke muziek ik houd, of wat mijn muzieksmaak is. Simpelweg omdat er nog zoveel moois is waar ik nog niets van weet.

Ik denk dat naarmate je ouder wordt, je smaak zich verbreed.

Vroeger was het bij mij ook vooral top40, dat is nu wel een stuk minder geworden doordat ik (door MusicMeter) andere artiesten heb ontdekt. Maar dat zegt niet dat ik de top40 muziek niks meer aan vind. Het is wel wat minder geworden doordat ik nu "wel beter weet".

Maar ik heb nog zoveel veranderingen te gaan, wie weet hoe ik er volgend jaar over denk.

het leuke is als je periodes hebt in muzieksmaak, je hoe verder de rit gaat in elk genre wel een paar klassieke albums kan noemen

ge moogt u gewoon nooit aan één genre houden, das stom, veel dingen proberen, de liefde komt vanzelf

want het is zo, liefde is nu eenmaal muziek