Jaren 80 metal niet ruig? Misschien naar de verkeerde bands geluisted?
Je gaat me toch niet vertellen dat o.a Metallica (1983) Slayer (1983) Venom (1981) etc... niet ruig waren.

Beste Filosoof je kraamt er soms wat uit.

U2. Ik kan het ECHT niet meer aanhoren.

Ik luister nu naar
- Mijn oude classics uit mijn puberteit (Bowie, Brood, Tubes, dat soort werk, Joy Division, the Jesus and Mary Chain en the Doors) en verder naar:
- sixties garagepunk,
- gare garagerock
- triphop,
- noise rock,
- (hardcore) punk
- Shoegaze
- Industrial
- Psych
- (pre-) Renaissance klassiek
- Techno
- Debuutjes. Ik koop de laatste jaren veel debuutjes.

Maar GEEN U2. NOOIT meer.

Rond de eeuwwisseling was ik druk met Clearasil (of hoe je het spelt).
Maar ook met trance. Achteraf gezien heeft Paul Oakenfold op mij de meeste indruk nagelaten. Techno heeft mij nooit verlaten. Kwam me nadat ik Eindhoven verliet, 10 jaar later, niet zo slecht uit.

Daar kwam mijn muziekontwikkeling uiteindelijk tot volwassenheid. Ik zag (en hoorde) machtige uitvoeringen van Verdi tot Damien Rice (soortement van huiskamerconcert). En straatmuziek van het beste soort. Ik heb U2 zien en horen sound-checken voor de Brandenburger-Tor. Ik ben bevriend geraakt met 1 van de grootste techno-producers van deze eeuw. En met zijn vrouw, die daar ook aan doet. Maar dan in minder commerciële mate.

1. Jeff Buckley (90's)
2.The War on Drugs (nu)
3. Luciano Pavarotti.(klassiek en soms niet)
4. Archive (nu, triphop, shoegaze)
5. Underworld (vroeger,nu en in de toekomst)
6. Aretha Franklin (60's en een beetje later)
7. Elbow (nu, omdat Guy en z'n band een soort van gelukzaligheid over hun liefhebbers kunnen strooien)
8. Meute (nu, gewoon meemaken.straat/park)
9. Etta James (60's. gewoon daarom. wát een strot!!!)
10. Paul Kalkbrenner (nu. omdat hij Berlijn geopend heeft voor mij. dat van toen en nu). Op muzikaal gebied dan.

Daarnaast sta ik open voor de toekomst. Wie niet na deze kut-tijd?

Om nú te benadrukken? Heerlijke band, koele gasten!
MEUTE - You & Me (Flume Remix) - YouTube

9.

Ik ben wel veranderd, maar vooral in de zin dat er dingen bij zijn gekomen en nu loopt verleden en heden gewoon door elkaar.

Dus afgelopen weekend heb ik Siamese Dream van Smashing Pumpkins weer flink gedraaid, maar ook Charli XCX, Deadsy, Tame Impala, Black Moth Super Rainbow, Sleigh Bells etc.

Muzieksmaak redelijk stabiel gebleven, maar bijvoorbeeld Iron Maiden draai ik de laatste 10 jaar stukken minder vergeleken met andere artiesten...

Ik denk dat wat naar heavy metal neigt of is niet meer verteert wordt door mijn innerlijk; wordt er opgefokt van als het teveel doordenderd...

Peace is the Trick...✌

...ik roep al mijn hele leven "dat ik niet van metal hou", maar tot mijn eigen stomme verbazing heb ik gisteren zo goed als ademloos het hele album 'Immoto' van Nero di Marte beluisterd, en heb er van GENOTEN! Wat een BEEST van een album is dat!

Heb dus net hun eerdere album 'Derivae' digitaal binnengeharkt en ga die ook luisteren. Maar eerst vanavond naar Plague Organ luisteren, en dit weekend ook naar mijn album van Memnon SA. Zou ik... dan toch...?

Misschien ook wel wat voor je, Nero Di Marte heeft getourd met deze band:

Gorguts - Colored Sands (2013)

Dat krijg je dan dus he. Zucht. Geluisterd en aangeschaft. LEUK!

Edit: OK. IK heb nu het hele album geluisterd, en zit er nu over na te zoemen in mijn hoofd. Wat een belevenis. Echt heel leuk! Ik hoor de overeenkomsten met Nero Di Marte, en ook de verschillen, en snap er niet veel van nog, maar vind het wel TOF! Hoe krijgen ze dit ooit live uitgevoerd? Met orkest er bij? Damn, ga ik nu de hele week deze bands luisteren 's avonds met mijn ogen dicht in een stoel om te achterhalen hoe dit nou werkt? Gaaf zeg!

Het orkeststuk is echt los, wordt niet live uitgevoerd. De rest daarentegen: ik heb ze live gezien tijdens die tour met Nero di Marte (die live ook top zijn) en het is echt ongelofelijk hoe ze gewoon exact klinken als op de plaat. Muzikanten met een waanzinnig hoog niveau.

Wel echt heel gaaf om te lezen dat je nooit zo veel affiniteit had met metal, maar nu juist door de meer atmosferische en kronkelende extreme metalstijlen gegrepen wordt. Is ook wel een ander soort metal, waar je inderdaad meer geconcentreerd in de stoel gaat zitten luisteren ondanks dat alles met een rotvaart voorbij komt.

Als Nero Di Marte én Gorguts bevallen kan deze ook wat zijn:

Ulcerate - Stare Into Death and Be Still (2020)

Ook aangeschaft. Ik ben dit album en die van Gorguts nu aan het luisteren op mijn 'oude' koptelefoon om te kijken hoe dat klinkt. Deze band maakt tot nu toe niet de indruk die 'Colored Sands' op me maakte (na het beluisteren in mijn eentje applaudisseren terwijl ik opsta van mijn stoel ) maar ik vind het wel tof. Mijn eerste indruk is dat het niet zo gecompliceerd, technisch en 'melodisch' is als Gorguts. De riffs zijn redelijk makkelijk te volgen, en soms zelfs een beetje groovy, terwijl Gorguts echt alle kanten op gaat. Ik ben echt benieuwd wie bij Gorguts achter de nummers zit, want het is echt lastig te volgen allemaal, en ik vind het reuze knap dat je 2 gitaristen echt totaal verschillende melodielijnen kunt laten spelen en dan nog enigszins goed laten uitkomen zonder disharmonie en alles nog op tijd ook! GAAF!

Het grootste gedeelte komt uit de koker van gitarist/zanger Luc Lemay.

Hieronder een zeer interessant en uitgebreid interview met hem over zijn achtergrond, schrijfstijl en heel veel andere zaken rondom Gorguts:

A Conversation with Luc Lemay (Gorguts)

Ik luister eigenlijk niet meer naar neoprog en progmetal, twee subgenres die ik tussen 14e en 24e echt veel beluisterde volgde. Later weer opgepikt rond mijn 30e maar nu (op wat bandjes na) helemaal gelaten voor wat het is.

Ik ga de bands niet ineens allemaal lage scores geven, er is geen schaamte, maar ik zet de muziek nooit meer op en ben niet meer geinteresseerd in nieuwe releases.

Twee bands die ik echt heel hoog had zitten, waar de liefde enorm bekoeld is, door tegenvallende nieuwe releases zijn wel Marillion en Saga. Maar daar zijn prima oude platen van.

Wat mij wel opvalt aan mijzelf is dat ik denk dat ik iets ben ontgroeid (ambient, psytechno, hiphop, deathmetal, hardcore, blues, jazz, fusion, softrock, synthpop, acidjazz, drum&bass) het ineens weer kan oplaaien.

Een fout die ik vroeger maakte was dat ik dan neerbuigend deed over een 'ontgroeid' genre, maar dan later er toch weer op moest terugkomen. Ik dacht dan dat ik volwassenere muziek had ontdekt en dat die muziek uit andere momenten uit mijn leven dan minderwaardig zoy zijn. Dat doe ik nu (hopelijk) niet meer.

Bands/genres die me echt mijn hele leven hebben begeleid zijn: Allman Brothers, Gov't Mule, Lynyrd Skynyrd, Uriah Heep, Wishbone Ash, Camel, Barclay James Harvest, Saga

Recente jaren merk ik wel dat ik echt heel veel meer richting de jazz en blues ben opgeschoven, maar we weten nooit wat er kan gebeuren.

Ik blijf wel altijd afzetten tegen hypes en trends (ook wel vermoeiend), maar ik ontdek dat per ongeluk expres wel veel mooi obscuur materiaal.

Herkenbaar verhaal Mssr Renard. Durf overigens wel te stellen dat met het toenemen van het aantal kilometers op de teller mijn muzieksmaak wel behoorlijk breder is geworden. Maar de hardrock uit mijn headbangjaren staat niet vaak meer op. Gekke is wel dat ik van klassiek weinig moet hebben maar het neo-klassieke genre de laatste jaren prima weet te verteren. Max Richter en consorten zijn inmiddels behoorlijk aanwezig. Misschien als ik later echt groot ben en alle vier de jaargetijden heb doorleefd

Wij probeerden hier in huis ook meer klassiek door te voeren. In principe best goedkoop, want voor minder dan een tientje heb je via de kringloop al een hoop klassiek in huis gehaald.

Los van al die kringloopplaten die nu staan te verstoffen zetten we in het weekend nog weleens Klara op. Een vlaamse zender met gewoon klassieke muziek. Een kenner zal ik nooit worden, maar impressionisme (Ravel, Satie, Debussy, etc.) gaat erin als koek en Romantiek (Chopin, Mendelsohn) ook. Komt waarschijnlijk door de piano. Neoklassiek mag je ook voor porren.

Laat Kronos dit maar niet lezen.

Ik kan niet zeggen dat mijn muzieksmaak nog veel veranderd is na mijn dertigste. Eerder doorloop ik fases waarin een reeds geliefd genre verder verkend wordt. Klassieke muziek ging ik weer het meest beluisteren begin deze eeuw. Vanaf 2010 vooral weer metal en op dit moment veel jazz. Maar het is nog niet duidelijk of dat een lange periode wordt.

Inner peace is the trick. Als dat voldoende aanwezig is wordt de gruwelijkste death metal licht verteerbaar.

Ik kan met dezelfde glimlach en rust naar Suffocation luisteren als naar Spiritual Jazz hoor.
Alleen niet lange tijd achteréén. Maar ik had van de week wel achter elkaar flink wat thrash en death geluisterd. Ging prima. Ik heb wel met moderne rock, dat ik de loudnesswar niet echt kan hebben, en dat geldt ook voor moderne pop. Metal is niet eens zo hard, als je het vergelijkt met moderne popplaten.

Dat van die fasen herken ik maar al te goed. Deze zomer een flinke Southern Rock-fase gehad, ik heb zelfs tickets voor Blackberry Smoke binnenkort. Benieuwd of ik het dan net zo leuk vind, hahaha.

Deze week één plaat lang een spacerock/Ozric Tentacles-fase gehad. Die was snel voorbij.

Grappig genoeg is mijn muzieksmaak dan weer gradueel veranderd. Begon als een trouwe TMF-kijker, maar beluisterde door Pink Floyd al snel voornamelijk prog rock. Oude liefdes roesten niet, maar desondanks werd het symfo-dieet binnen een aantal jaar aangevuld met synthpop en modernere bands als Radiohead. Een kleine stap naar elektronica. VIa progrock leerde ik jazz kennen. Na een plaat van John Coltrane was ik verkocht. Hé, hier wordt een raggea-album goed gewaardeerd op MuMe. Gaan we beluisteren. Rare glichelectronica meets klassiek op zijn Japans?. Op de koptelefoon daarmee! Hé wat raadt Spotify mij nu weer aan. Watmoetiknuweermetdezepunkdiemijgetiptwordhoi123. Oh hé toffe nieuwe neoklassiek, *nou goed als deze extremegrindcoreplaat is afgesloten* Hipdiehoppendie jazzbob goes bobbedy...............

Er is met andere woorden steeds minder een pijl te trekken op mijn muzieksmaak. Ik beluister alles door elkaar!

En zo heurt het ook

Alles door elkaar, dat is zelfs voor mij te veel herrie. Ik draai alles na elkaar.

Ik wist niet dat je ook aan boogschieten doet; wanneer je moeite hebt met de pijl, zou ik je adviseren om je techniek eens te laten peilen...

Ik ben dan weer anders. Ik heb echt een bui of een fase. Het is wel zo dat we dan bijvoorbeeld gezamenlijk in de huiskamer naar jazz, world of klassiek luisteren, maar privé (vooral toen ik het met het thuiswerken, op mijn eigen kamer lp's kon draaien) draai ik echt een genre of artiest aan één stuk door.

Ik heb wat meer moeite met snel schakelen. Ben niet zo flexibel, maar dat is hier allang geen geheim meer.

Ik heb hetzelfde met jazz; als ik gespannen of gestresst ben kan ik er niet zo goed naar luisteren, werkt het stemmingversterkend. Gelukkig merk ik dat die momenten heel erg schaars zijn tegenwoordig. Als ik er eens goed over nadenk heb ik verrekte weinig spanning of stress ervaren eigenlijk, de laatste jaren. Dus heel veel jazz kunnen luisteren.

Een tijdje geleden zag ik op teevee een optreden van een populaire band , wie dat is dat zeg ik natuurlijk niet.. en het is niet zo dat ik daar iets tegen had, maar ik maakte de opmerking dat, ze nog wel zo begaafd kunnen zijn, geweldig kunnen zingen, maar het belangrijkste blijft dat ik het mooi kan vinden.

Er is ontzettend veel muziek gemaakt, bizar als je daar bij stil staat. Er staan 503.849 artiesten op MusicMeter en dat zal makkelijk de helft zijn als je alles uit de hele geschiedenis en uit de hele wereldbol zou optellen. Zoveel artiesten die in staat zijn muziekinstrumenten te kunnen bespelen en toch heb ik maar een zandkorrel in de woestijn wat ik mooi vind. En zo in bijna het jaar 2022 moet ik toch eens de conclusie trekken dat wat ik mooi vind haast allemaal in de jaren tachtig is gemaakt. Dat is dan nog een veel kleiner zandkorreltje of een nog grotere woestijn. Al die vervlogen jaren dat ik muziek heb uitgeprobeerd en dacht, nee nee nee dit ook nee nee jammer weer niets nieuws wat ik mooi vind.. ik kan daar mee door blijven gaan tot 2052, ik denk dat er zeer weinig zal veranderen.

Bedoel je niet; bijlange niet de helft? Musicmeter begint pas vanaf 1937 en van alles wat daarna komt ontbreekt ook heel veel. Ter vergelijking, op The Metal Archives staan al meer dan 150.000 bands. Dat is alleen maar metal dus.

Van Gruntende Metal tot zenuwachtige Jazz....van allebei krijg ik heel veel stress

In mijn jeugd na een paar jaar hitlijsten te volgen (of MTV etc.), ben ik zo into elektronische muziek geraakt, eerst drum & bass, later house en vooral deep house, soms zelfs deep house van de jaren '90. Denk aan Kerri Chandler maar ook moderne deep house zoals Leon Vynehall. Naar andere muziek luisterde ik eigenlijk heel weinig, quasi uitsluitend house.

Via het internet in aanraking gekomen met Grimes, eerst met het nummer "Genesis" maar zo in Halfaxa geraakt, en dat is nog steeds mijn favoriet album. Via Grimes ben ik 4AD, Canadese "indie / dream pop" en ook dus Cocteau Twins beginnen verkennen. Ook Panda Bear/Animal Collective eigenlijk via Grimes leren kennen. En ook yeule kwam snel op mijn radar, nog voor Serotonin II zelfs.

Via Cocteau Twins en Grimes dan enorm fan van shoegaze acts geworden zoals My Bloody Valentine en Slowdive en zo ook later meer post-rock, noise rock en experimental/acid/psychedelic/space rock beginnen verkennen, en daar ben ik nog wat mee bezig. Ook emo en blackgaze vind ik interessant, maar daar sta ik nog minder ver in het herkennen van de sound of leuk vinden ervan. Jazz vind ik ook interessant. Hip-hop vind ik ook interessant. Bepaalde R&B en soul (misschien de meer popperige varianten of die met een hoge vrouwenstem) ligt mij ook wel.

Qua pop ligt ook niet alles me, ik merk dat ik het meer heb voor percussie in pop songs en het minder voor de gladde songs heb waardoor ik me juist stoor aan de radio-friendly songs, en meer richting art pop, ambient pop, glitch pop leun. Lo-fi sounds vind ik ook goed (misschien door dat het wazeriger klinkt of dromeriger) en dus kan je hypnagogic pop/chillwave en witch house (die de percussie hebben) daar ook aan toevoegen. Synthpop heeft ook percussie trouwens, eigenlijk zijn de synths misschien wel de definitie van percussie maar van de jaren '80 klinkt her en der al wat gedateerder. En er is synthpop die ook te glad klinkt voor mij. (Hurry Up, We Are Dreaming is een voorbeeld van M83). Post-punk ligt mij ook trouwens goed. Misschien moet ik de punkmuziek zelf eens een kans geven, gezien zowel post-punk acts als Sonic Youth hun inspiratie (of een deel) daarvan halen.

___

Wat ligt me niet. Tja, britpop/alt-rock en veel indie rock heb ik echt moeite mee. Prog rock, hard rock en metal dat aansluit bij hard rock ligt mij ook niet echt.

Radiovriendelijke liedjes, veel nederlandstalige liedjes en muziek hoofdzakelijk gefocust op teksten voor het overbrengen van een gevoel liggen me absoluut niet. Ik interpreteer bijna in elke liedje de tekst of de zang als een instrument, en dus moet een "boodschap" anders overkomen. Dat is hetgeen waar ik het meest van al moeite heb in muziek.

Hip Hop en metal moet ik wel wat beter verkennen maar ik verwacht meer van "hip hop" als genre eigenlijk, en tot nu toe vind ik het vaak wel boeiend. Het grote nadeel van hip hop is dat het genre ook erg leunt op de teksten om iets over te brengen, maar het geluid is het wel een stuk interessanter dan veel andere muziek, en hip hop als genre is erg gevarieerd vandaag. De hip hop cultuur ligt mij verder ook niet zo 100%. Qua cultuur sluit ik wellicht meer aan bij gothic/emo. Maar de shoegaze / dream pop en ook wel glitch dat niet echt gekend staat voor een subcultuur lijkt het best bij mij te passen qua karakter en persoonlijkheid.

En daarom ligt shoegaze mij ook enorm, naast het al genoemde functioneert de stem of de zang eigenlijk ook vaker als een instrument of een deel van de waas. Eigenlijk van alle genres het genre dat me het meest ligt denk ik.