Ik was bezig met m'n paper en dan open je je Facebook en lees je dat hij is overleden. Een uur voor me uitgestaard, kon het niet geloven. Zeker na al die positieve berichten de laatste tijd.

Ik heb Rob een aantal keren ontmoet, een geweldig Best Kept Secret festival met hem gehad en nog naar andere concerten geweest. En ook toen het niet zo goed ging heb ik hem een aantal keer bezocht in het ziekenhuis.

Het leven is oneerlijk soms. Zeker als het zo'n geweldige persoon als Rob betreft. Het is een van de meest inspirerende personen die ik ooit heb ontmoet. Ondanks alles altijd zo'n tomeloze energie en enorm veel humor en zelfspot. En ook altijd geïnteresseerd en warm naar andere mensen toe.
Ik had altijd nog de hoop dat het weer beter ging en hij weer mee zou kunnen naar Primavera Sound en andere gave (hiphop)concerten. Het heeft helaas niet zo mogen zijn en dat doet enorm veel pijn.

Ik heb een kaarsje voor je opgestoken en hoop dat je in vrede rust zonder constante pijn.

Ik ga je missen Rob.

Ondanks een fantastische spirit, de echte wil om te overleven en een enorme positiviteit is het Rop helaas niet gelukt dit gevecht te winnen...

We hadden niet veel contact maar ik kwam hem natuurlijk wel veel tegen op de site. De laatste keer dat we op elkaar reageerde is nog niet eens zo lang geleden (week of 5): Sef - In Kleur (2015)

R.I.P. ROP

Dat is ech even schrikken dat Rob er niet meer is. Ik ken hem alleen via bijdragen voor deze site, waarin de nodige humor zat. Het was mij bekend dat zijn gezondheid niet goed was, maar het nieuws over zijn overlijden is om de rillingen van te krijgen.

Goh, dat is erg. Zo jong nog maar. Ook ik ken hem alleen van zijn -vaak geestige- berichten, hij leek me een sympathieke gast.

Wow.. Dat is schrikken.
Dan wel nooit echt contact met 'm gehad, ik las graag z'n comments, recensies etc. en die shit heeft m'n muzikale horizon nog verbreed ook.
R.I.P. kerel, altijd heel erg genoten van je activiteit op MuMe en hiphopblogs.

Hier ben ik niet goed van. Sterkte aan familie en vrienden.

.....

[stilte, geen woorden]

R.I.P. Rob! Bedankt voor alle mooie muziek die ik via jou heb mogen ontdekken.

Vandaag heeft mij het bericht bereikt, dat Rob (Rhytmn & Poetry) zeer onverwacht maar na een lang ziekbed overleden is.

Rob werd gisteren opgenomen in het ziekenhuis met hoge koorts en een longontsteking. Hij was zaterdag nog met vrienden naar de PunchOut Battles geweest in Rotterdam.

Rob was een echte strijder, hij heeft in zijn te korte leven veel ziekenhuizen van binnen gezien. Ondanks dit was hij altijd positief en goed gemutst. Het meest zal ik zijn eerlijkheid missen!

Rust in Vrede lieve Rob

Wow, dit komt binnen...

Rust in vrede

Wat kan het leven toch hard en oneerlijk zijn. Rust zacht Rob.

Ik heb de beste man minder goed gekend dan de meesten hier.

Toch wens ik te delen in het medeleven: RIP Rhythm & Poetry.

Ik kende Rob ook enkel indirect via z'n berichten hier, maar ik heb net die reportage over hem gezien. Wat een levensvreugde. Respect, man en rust in vrede.

R.I.P. Rob.
Ben er stil van, vreselijk..

R.I.P Rhythm & Poetry. Standaard in 'mijn updates' voor nieuwe ontdekkingen en met zijn vibe sfeerbepalend geweest voor deze site. Mooie gast.

Ik zag meerdere malen ontzettend humoristische, eigenzinnige en eerlijke recensies van ene Rhythm & Poetry voorbij komen. Leuk was het om te zien dat deze kerel, net zoals ik, uit Sint-Michielsgestel kwam. Heb 'm toen eens aangestoten in de bus na het zien van een foto, want Rob liep je na een eerste aanblik niet zomaar voorbij. Ondanks een enorm verschil in onze muzieksmaak, hebben we gedurende de 20-minuten durende rit een ontzettend interessant gesprek gevoerd over hetgeen Rob zo ambieerde: Hip-hop. Meerdere malen zag ik Rob weer in de bus en altijd was dit het onderwerp van gesprek. Deze jongen ademde het genre, en het genre zal hem enorm missen. Wat een fanaat. Zal hem nooit vergeten. Rust zacht!

Zonder meer vreselijk, en erg veel sterkte toegewenst aan de familie en zij die hem goed kenden.

Bij Muziek > Nieuws > R.I.P.:


Ik kende deze mede-MuMe-er ook niet persoonlijk, maar door zo'n verhaal op de site van Omroep Brabant krijg je toch veel meer een beeld van de persoon die achter de username schuilgaat. Iemand die het door zijn ziekte sowieso nooit gemakkelijk heeft gehad in zijn leven. Zich optrok en overgaf aan de hiphop, die zijn grote passie was, en die hem uiteindelijk veel respect heeft opgeleverd in die kringen. Zijn username was goed gekozen; die gaf precies aan waar het voor hem om draaide (denk ik, want zoals gezegd: ik kende hem niet persoonlijk).

Enerzijds mooi dat dat respect nu ook een beetje naar de buitenwereld doorsijpelt. Anderzijds is 26 jaar natuurlijk hartverscheurend jong. Condoleances en sterkte toegewenst aan de familie en de mensen die hem persoonlijk kenden.


R.I.P. Rhythm & Poetry

R.I.P. Rob van den Aker, 26 jaar slechts....

R.I.P Rhythm & Poetry

Het is niet te bevatten…

Rob was meer dan alleen een frequent bezoeker van deze site. MusicMeter speelt een belangrijke rol zijn indrukwekkende levensverhaal. Toen hij zich in 2007 inschreef, was hij een onzekere tiener die worstelde met hoe hij eruit zag. Door een zeldzame vorm van bloedarmoede had Rob een opvallende gele huidskleur. Op dat moment was dat voor hem een grote barrière om zichzelf te ontplooien. Het liefst bleef hij stilletjes op de achtergrond, bang om nog meer op te vallen dan hij al deed. Op internet, waar niemand zijn gezicht zag, kon hij zijn ei kwijt. Hij deed zich voor als een stoere hiphopper met lef en verstand van zaken. Een houding die hem overigens meermaals op een ban kwam te staan.

Op een dag werd hij benaderd door Thomas, die hem vroeg te gaan recenseren voor zijn nieuwe site Hiphopleeft.nl. Rob stemde toe, schreef aanvankelijk stukken vol taalfouten en slordigheden. Desondanks bleef hij betrokken en ontwikkelde zijn schrijfvaardigheid. Toen kwam het moment dat hij net als andere Hiphopleeft-schrijvers werd uitgenodigd voor een concert. Op 25 juni 2009 – de sterfdag van Michael Jackson – trad Atmosphere op in Amsterdam. Rob durfde niet, bang dat hij afgewezen zou worden vanwege zijn opvallende uiterlijk. Thomas nam daar echter geen genoegen mee. Hij wist Rob uiteindelijk over te halen om voor het eerst een concert te bezoeken.

Rob zag die dag als de ommekeer in zijn leven. In de hiphopscene vond hij de vriendschappen die hij eerst nooit durfde op te zoeken. Hij bezocht vaker concerten, leerde nieuwe mensen kennen en groeide over zijn angst en schuwheid heen. Op MusicMeter legde hij het masker van de stoere hiphopper steeds meer naast zich neer. Hij ontwikkelde zich tot een sympathieke allemansvriend met een zeldzaam gevoel voor humor. Rob ontdekte zichzelf, zowel online als in het echte leven.

Maar net toen hij zichzelf begon te accepteren zoals hij eruit zag, volgde een forse tegenvaller. Op nieuwjaarsdag 2012 werd schildklierkanker bij hem geconstateerd. Het was in deze periode dat ik Rob – na zo’n twee jaar aan conversaties vol flauwe grappen op sociale media en MusicMeter – voor het eerst ontmoette. Met ruim twintig MuMe-users stelden we een pakket vol cd’s, platen en lekkernijen samen, dat we in klein comité bij hem langs brachten. Gelukkig herstelde Rob na een operatie in maart vrij voorspoedig. In de loop van het jaar knapte Rob steeds verder op en leerde ik hem beter kennen. Door hem begon ik hiphop te luisteren en te waarderen. Door mijn verhalen wilde hij graag mee naar Primavera Sound in Barcelona. Een festival waar een aantal users van deze site in wisselende samenstelling een jaarlijks uitje van maakt.

2013 was voor Rob een geweldig jaar. Zijn gele huidskleur droeg hij inmiddels met trots: het was zijn handelsmerk geworden. Hij vertelde erover in het BNN-programma Je Zal Het Maar Hebben. Rapper Fresku maakte een satirisch filmpje met hem in de hoofdrol. De boodschap: Rob was niet geel, maar goud. En, zoals elke hiphopper weet: GOUT = MONNIE = BITCHEZ. Primavera Sound in mei werd een fantastische week. Daar lag ook ongeveer de basis voor een project dat onze vriendschap verder verdiept heeft. Omdat ik de BNN-uitzending weliswaar mooi, maar ook wat oppervlakkig vond, besloot ik zelf zijn levensverhaal op te tekenen. In de bijlage van onze regionale krant kreeg ik vijf pagina’s ruimte om Rob uitgebreid te interviewen. We vierden de publicatie met een paar mooie dagen in Parijs. Rob genoot van de media-aandacht, van het leven, van alles. Hij had niet genoeg aan 24 uur in een dag. Zijn levenshouding was voor mij – en ongetwijfeld vele anderen – een grote inspiratie. Gevormd door zijn persoonlijke geschiedenis had hij een zeer volwassen kant vol levenswijsheid. Maar hij was ook in staat te genieten als een kind. “Ik leef eigenlijk pas een paar jaar”, zei hij wel eens.

Helaas liet zijn gezondheid hem in 2014 weer in de steek. Na Pasen werd hij opgenomen in het ziekenhuis. Na enkele weken zonder duidelijke diagnose barstte de bom. Zijn lever gaf er na 25 jaar harder werken dan normaal de brui aan. Twee keer balanceerde hij op de rand van de dood. Een transplantatie bood uiteindelijk redding, maar Rob was toen al verzwakt door een lang en zwaar ziekbed. Zijn nierfunctie kwam niet meer terug, waardoor hij afhankelijk was van dialyses. Ook stond hij voor een lange revalidatie, waar hij zich met leeuwenmoed op stortte. Hij moest opnieuw leren staan en lopen. Langzaam ging hij vooruit. In oktober lukte het hem om mee te gaan naar Atmosphere, die na vijf jaar opnieuw in de Melkweg optraden. Een onvergetelijke avond waarop Rob eindelijk weer was waar hij thuishoorde, omringd door veel vrienden.

Helaas mocht het niet lang goed gaan. Vanaf november 2014 lag Rob maandenlang vooral in het ziekenhuis. Koorts, hevige spierpijnen en ontstekingen wisselden elkaar af. Maar geen arts wist wat hem precies mankeerde. Een ontzettend zware tijd voor hemzelf en zijn omgeving. Rob heeft veel moeten lijden. Hij verzwakte zienderogen, had af en toe een opleving, maar viel dan weer net zo hard terug. Ook de artsen waren ten einde raad; in maart werd hij min of meer opgegeven. Toch kwam er gaandeweg opnieuw hoop. Het leek het vanaf eind mei eindelijk écht beter te gaan. Hij kon na maanden in bed langzaam weer gaan revalideren, liep weer kleine stukjes zelfstandig. Een vervelende bacterie zorgde begin oktober weer voor een flinke domper. Maar Rob bleef strijdbaar, werkte aan zijn herstel. Ondanks de wetenschap dat er altijd de dreiging van nieuwe malaise boven zijn hoofd hing. Die kwam er helaas gisteren. Weer een bacterie, hoge koorts. Vanochtend werd de fysieke ellende hem dan toch te machtig. Zelfs zijn enorme mentale kracht kon zijn haperende fysiek uiteindelijk niet langer meer compenseren. Rob overleed vanochtend aan een hartstilstand. Hij was toen al onder narcose en heeft daar gelukkig weinig van gemerkt. Dat was ook zijn wens.

Ik heb Rob slechts een kleine vier jaar gekend. Het lijkt veel langer. In die korte tijd veranderde hij van een anonieme avatar tot de beste vriend die ik me ooit heb kunnen wensen. Ik zal hem missen tot op de dag dat ik zelf dood ga. Omdat er niemand is die me zo heeft weten te raken als hij. Omdat er niemand is die ik zo heb kunnen begrijpen en doorgronden. En ook omdat er niemand is die ik zo heb bewonderd. Hij stond de laatste jaren trots en zelfverzekerd in het leven. Zijn gele huidskleur was zijn handelsmerk geworden. Door zijn opvallende uiterlijk bleef hij mensen bij, maar zijn enorme charisma dankte hij toch vooral aan zijn positieve karakter. Velen hebben Rob de afgelopen jaren in hun hart gesloten. En velen hebben tijdens zijn bij vlagen verschrikkelijke, maar soms ook ontroerend mooie laatste anderhalf jaar met hem meegeleefd. Dat heeft hem veel goed gedaan en ook verschil gemaakt. Ondanks alles koesterde Rob de betere momenten en de steun die hij kreeg. Het gaf hem houvast om te blijven knokken voor de ommekeer.

Wat rest is een wereld zonder Rob. Onvoorstelbaar. Wat rest is hem op een zo gepast mogelijke manier te herdenken. Door de dag te plukken en genieten zoals bijna alleen hij dat kon.

Heel veel sterkte toegewenst Lukas

Mooi bericht Lukas. Sterkte voor iedereen die hem lief had.

Ja, mooi geschreven Lukas...

Mooi, heel mooi, Lukas.

Indrukwekkend om te lezen, Lukas. Sterkte zeker ook aan jou. Heel mooi geschreven.
Dat één zo'n jongen zo kan groeien en zoveel levenswijsheid en levenslust kan delen, Geef dat door.

Wat een prachtig verhaal. Heel veel sterkte man.

Mooi geschreven Lukas.