De Standaard schreef:
Klarinettist Don Byron is moeilijk voor één gat te vangen. Als een tegendraadse conceptualist creëerde hij projecten rond klezmer, Raymond Scott, klassieke aria's en liederen en latinmuziek. Dat gebeurde met wisselend succes, maar wel met veel aplomb. Dit keer liet hij zijn oog vallen op een opmerkelijke trioplaat die de legendarische tenorsaxofonist Lester Young in 1946 opnam met drummer Buddy Rich en pianist Nat King Cole. Zijn basloze nieuwe trio met pianist Jason Moran en drumveteraan Jack DeJohnette vormt de kern. Af en toe worden daar een trompettist en een bassist aan toegevoegd.

Byron pakt standards aan die worden geassocieerd met Young, maar speelt daarnaast ook eigen stukken en versies van twee Miles Davis-klassiekers: ,,Freddie freeloader'' en ,,In a silent way''. Byron vindt een gelijkgestemde ziel in Moran, die ook graag met stijlen jongleert. De wisselwerking in het trio is opmerkelijk. Byron voert geen braaf nostalgisch nummertje op, maar haalt die klassiekers uit elkaar en maakt er vaak vlammende stukken van waarin de improvisator opbloeit. Even grijpt hij zelfs naar de saxofoon om de geest van Lester Young op te roepen in een plezierig nummer als ,,The goon rag''. Maar de klarinet blijft zijn instrument. Hij kan er fel en rauw op uithalen, maar ook ingehouden en lichtvoetig op spelen. Al klinkt hij anders en grilliger dan die donkerglanzende klarinetten uit de Europese school. Een hymne kan er ook best bij. Byron, die twee noten al kan laten dansen, bereikt in een felle ruk ook meteen een climax, alsof hij steeds weer op zoek is naar een catharsis.

All about jazz schreef:
With a core group featuring piano wunderkind Jason Moran and drummer Jack DeJohnette, inarguably one of the most stylistically broad players of the past forty years, Byron pays homage to the similarly bass-less trio of Lester Young, Nat "King" Cole, and Buddy Rich. But this is no mere tribute record; in fact, Byron is quick to point out that "this is less of a repertory record than some of my others, I didn't want this just to be 'Don Byron Plays Lester Young.'" Nor is it. Instead, Byron, Moran and DeJohnette take five pieces commonly associated with Young, and stretch them to their limits.

Take "Somebody Loves Me," which is presented in two vastly different takes. Moran's modernistic stride takes both versions to places Cole might only have dreamed of, in particular on the alternate take, where the trio plays loose and free with time in ways that would have been unheard of in the '40s, while still maintaining a reverence that clearly draws a line from the past to the present.
Elsewhere Byron contributes four originals that deliver on everything from the absurd Bugs Bunny-influenced funk groove of "Leopold, Leopold!" with bassist Lonnie Plaxico providing some nice contrast to the trio pieces, to the lyrical "Himm (for Our Lord and Kirk Franklin)," a stately duo between Byron and Moran, which extends gospel into the 21st century.

And to draw a link between the distant past and the present/future, Byron tackles two pieces associated with Miles Davis, from two different periods. The bluesy "Freddie Freeloader," another trio piece, begins with a cool yet slightly disjointed groove, but soon picks up steam, heading for reaches farther afield. "In a Silent Way," with Plaxico once again sitting in, is an interesting take on the original, with an approach that is more organic yet, when DeJohnette comes in with his take on Tony Williams' signature drum beat, completely on target.

Ivey-Divey manages to succeed on many fronts, but mostly it's a consolidation of sorts, one that looks to the future without neglecting the past. The clarinet may not be the most popular instrument in jazz these days, although it does seem to be making something of a comeback, but in the hands of Byron, it's as vital and significant as any other.

Allmusic schreef:
Abercrombie's improvisations are sophisticated yet, because his sound is rockish and sometimes quite intense (particularly on the nearly 11-minute "Sorcery 1"), there is really no stylistic name for the music.