gewoon het lijstje afwerken?

Ach, laat dat passief ook maar zitten, ik ga wel gewoon een poging doen om een leuk album uit te zoeken

- korenbloem
- Ataloona
- Lukk0
- Ik Doe Moeilijk
- IllumSphere (passief)
- soledad
- frankmulder
- sandokan

Wist niet dat hem om een bangalijstje ging is goed ben benieuwd Stefan!

Go Korenbloem go.

is goed heren. vannacht/morgen zal ik een plaat beschikbaar stellen. Nadat ik de plaat heb benoemd, wil iemand dan even controleren of hij op spotify staat?

Is goed.

- korenbloem
- Ataloona
- Lukk0
- Ik Doe Moeilijk
- IllumSphere (passief)
- soledad
- frankmulder
- sandokan
-misterfool(passief)

ja, ik doe ook wel mee hoor

- korenbloem
- Ataloona
- Lukk0
- Ik Doe Moeilijk
- IllumSphere (passief)
- soledad
- frankmulder
- sandokan
-misterfool(passief)
-the scientist

Dit is misschien wel de 4e of 5e keer dat ik mee doe aan een reanimatie van dit topic.

Hopelijk blijft het nu wat langer beklijven


Het volgende album ken ik via een soulseek kennis. Hij heeft het album aan het einde van het jaar naar verschillende blogs en reviewers getipt. Ik heb een periode veel klassiek geluisterd. Hierdoor heb ik het bijhouden van mijn stemmen en toevoegen van albums op mume wat verslonsd. (anders had ik dit album eerder een keer als stille tip in dit topic gezet)





King Tears Bat Trip is een jazz sextet wat bestaat uit:

Neil Welch - Tenor Saxophone, Percussion
Luke Bergman - Guitar, Percussion
Brandon Lucia - Chango, Percussion (track 2)
Thomas Campbell - Drums
Kristian Garrard - Drums
Chris Icasiano - Drums
Evan Woodle - Drums

De voornamelijkste rede dat ik voor dit album kies zijn de ritmische innovaties van dit album. En daarbij is er volgens mij nog geen album in dit topic geweest die de 'drums en percussie' als centraal instrument gebruiken.

Voor de liefhebbers van Ayler, Sanders en Blakey, maar wie niet terug deinzen voor een modern jazzsound, met een klein beetje een beefheartiaanse atmosfeer en wat kleine herkenningspunten met Shit and Shine, zullen dit album zeker kunnen waarderen.
En ondanks de zwaargewichten wie ik hier aanhaal, beschrijft de band zelf hun uitvoeringen als "catchy" .

Stream

Hoop dat hij jullie bevalt!

Ik had beloofd om te kijken of hij op Spotify zou staan. Dat staat hij niet, maar dat maakt dus niet uit. Bedankt!

Een sextet dat uit zeven man bestaat is natuurlijk per definitie behoorlijk experimenteel...

Ik heb nog steeds ruzie met de internetaansluiting in m'n nieuwe woning, streamen gaat m dus even niet worden. Zal eens kijken of ik een andere manier kan regelen, anders wordt het later inhalen. Klinkt zeker interessant in ieder geval!

Staat deze op mume eigenlijk?

Oeps sorry

ja ik wil er ook graag bij hoor!

- korenbloem
- Ataloona
- Lukk0
- Ik Doe Moeilijk
- IllumSphere (passief)
- soledad
- frankmulder
- sandokan
-misterfool(passief)
-the scientist
-dion_odinot

4 reacties maar. Wel jammer, vandaag is de nieuwe alweer. Ataloona, ik ben benieuwd!

Het nieuwe Jazz-album van de week wordt:




Sun Ra and his Intergalactic Arkestra - Sleeping Beauty (1979)

Een van de fijnste jazz-albums die ik in de laatste paar maanden heb gehoord. Enorm spacy, soms wat vaag, maar vooral aardig toegankelijk voor de meeste jazzliefhebbers. Ligt behoorlijk in de lijn van eerdere werken van Sun Ra, maar toch een stukkie minder experimenteel. Daardoor klinkt ie misschien voor de free-jazz fanaten een beetje ''te'' harmonieus vergeleken met Magic City of Atlantis bijvoorbeeld, maar boeit dat je allemaal niet zo, dan is er een hoge kans dat je dit fantastisch vindt. Prachtige moderne big-band jazzmuziek. Sun Ra en zijn Intergalactic Arkestra zijn hier in bloedvorm.

Review Allmusic (4,5/5):

This is the great late-night Sun Ra chillout album you never knew about. The band had been working in a more groove-oriented setting off and on for over a year, as evidenced by the albums Lanquidity and On Jupiter, with both featuring prominent electric bass and electric guitar. Sleeping Beauty picks up right where On Jupiter left off, with the gentle, swaying "Springtime Again" echoing the same mellow vibe of "Seductive Fantasy" from On Jupiter. A skittering intro coalesces as different instruments pick up bits of the melody, which is then fully expressed by the horn section and ensemble vocals. It's a simple two-chord vamp, with beautiful solos that seem to embody the reawakening and rebirth of springtime. "The Door of the Cosmos" starts with a gospel-like chant and handclaps, with comments from Ra's electric piano and electric guitar. A strong bassline enters, very reminiscent of "A Love Supreme, Pt. 1: Acknowledgement," but the accompanying chant celebrates the mysteries of the unknown rather than the universal truth of A Love Supreme. This track builds in intensity, but never loses its groove or becomes nearly as raucous as the Arkestra is sometimes known for. "Sleeping Beauty" is the album centerpiece, taking up all of side two. Ra's beautiful electric piano gets things rolling, and the band falls into a peaceful groove before the vocals enter, led by the wonderful June Tyson. These songs are all built on the simplest of structures, and the playing from everyone is understated and sublime. Sleeping Beauty is truly a high point in an unwieldy discography, and something of an anomaly at the same time. There's a good reason copies of this album go for several hundred dollars on the collector's market, but it really deserves a proper release so more people can hear it. Outstanding.


+++

Mocht je het album niet kunnen vinden op het internet (zou te doen moeten zijn, maar ja), contact mij dan even.

al weer meer dan bij de vorige pogingen, om het topic weer leven in te blazen. Anderen zullen vast later nog een stem of berichtje plaatsen .

Interessante keuze Dave! Ken redelijk wat albums van de beste man, maar ken geen album echt goed!

Mooie keuze Dave, van Sun Ra wil ik al tijden een album beluisteren, daar is dit dan een mooie gelegenheid toe. Het gemiddelde liegt er hier in ieder geval niet om.

Wat betreft King Tears Bat Trip, ik heb hem de afgelopen week een aantal maal beluisterd, en vanochtend nog eens, maar echt grijpen doet het me nog niet. Als ik zou moeten zeggen waar het aan ligt, zijn de onderliggende melodielijnen van de beide nummers me iets te overheersend, waardoor ik de vrijheid een beetje mis die ik wel graag in dit soort platen hoor. Misschien een beetje vaag als beschrijving, maar beter kan ik het nu even niet omschrijven. Ik zal hem binnenkort nog eens een kansje geven.

Ah Sun Ra. Daar wilde ik al tijden meer van horen. Hij heeft zo'n enorme discografie dat je niet weet waar je moet beginnen. Pracht kerel ook trouwens.

Denk dat Atlantis zijn bekendste plaat is. Heb je die al eens gehoord?

Atlantis ken ik. Niet helemaal mijn ding. Iets teveel een brei van geluid en te weinig muziek.

Ga ik gewoon nog eens proberen wie weet pakt ie me nu wel

Ik ben een aantal keer begonnen met het schrijven van een berichtje voor Sun Ra. Maar telkens kwam er wat tussen of klikte per ongelijk de tabblad weg . Vond het begin van de week een licht matige plaat. Maar ben daar wel van terug gekomen. Heerlijke layback jazz, met wat jazzrock invloeden. Erg leuke keuze Dave! Maar dat had ik je al verteld

Het nieuwe jazz-album-van-de-week:




Voor het nieuwe jazz-album-van-de-week steken we de Noordzee over naar Noorwegen. Eigenlijk is het hier net een dag te laat voor, maar we moeten maar even doen alsof er nog een pak sneeuw ligt en het nog steeds min vijf is. Bassist Ingebrigt Håker Flaten en saxofonist Håkon Kornstad spelen hier interpretaties van Noorse volksliederen, verzameld door Ingebrigt's grootmoeder, één improvisatie in de geest van het album en een compositie van Keith Jarrett. Elise is één van de mooiste pareltjes uit de actieve Scandinavische jazz-scene, met een geweldige balans tussen traditionele composities en vrij spel. Enjoy!

It sounds like Ingebrigt Håker Flaten and Håkon Kornstad have always played
the duo format together. In the album Elise, their interplay is natural, while at
the same time searching and open, with the room’s great acoustics acting as a
third musician. It’s hard to imagine a better way to take advantage of the dou-
ble bass’s and the saxophone’s sound and possibilities to unite—from colorful
multiphonics and soft moves with the bow via suggestive grooves to noisy tone
explosions. The music, consisting mostly of Norwegian hymns, is recorded in
a room with excellent acoustics at the new castle of Bjärka-Säby, south of Lin-
köping, Sweden, during two days in April 2008. Ingebrigt’s grandmother, Elise
Flaten, was a tradition bearer of a treasure trove of old hymns from Oppdal,
Norway, and her interpretations of the songs were recorded by the Norwegian
National Radio (nrk) in the 1970’s. Transcriptions of these recordings form the
basis of the album Elise.

Having two jazz musicians interpreting hymns reminds one of Jan Johansson’s
classical album Jazz på Svenska (Jazz in Swedish), and though Jazz på Svenska
has never been a reference for the recording of Elise, there are similarities
between the both albums. However, Ingebrigt and Håkon are not nostalgic
in their interpretations. With their innovative playing, respect for tradition
and childish curiosity as to where the music will take them, they have created
an extremely dynamic and contemporary album, a sort of “Jazz in Norwegian
– 2008”! Keith Jarrett’s Death and the flower and the free improvisation Etter
Elise (After Elise) is also part of the album and, together with the hymns, they
create a natural whole.

Sun Ra heb ik ondertussen al een paar draaitjes gegeven, maar dat is niet helemaal mijn kopje thee. Ik houd niet zo heel erg van die jazzrock(-fusion)-achtige albums, daar word ik heel zenuwachtig van. Ik zal hem nog eens een kansje geven, maar ik verwacht er niet al te veel van.

Ik neem overigens aan dat jullie Elise wel kunnen vinden, anders kun je me altijd even pm-en

Die ga ik beluisteren

Heb een deel van Sun Ra's plaat beluisterd (de eerste twee nummers staan op Spotify), helaas nog niet de gelegenheid gekregen om in zijn geheel te beluisteren, dat wordt zeker nog ingehaald!

'Elise' staat in zijn geheel op Spotify, is nu zijn eerste rondje aan het maken in huize Sandokan. Klinkt fijn tot dusver!

Ik heb er toen wel naar geluisterd, maar het was voor mij als jazz leek nog niet te doen.