Nu alleen nog een smakelijk album verzinnen

Ik heb getwijfeld of deze plaat wel jazz genoeg is voor de jazz-plaat van de week maar toen dacht ik fuck it, de plaat staat op MuMe onder jazz/rock (maar het is zeker geen jazzrock), ik vind het jazz, en het is een ontsnapping van zowel het Amerikaanse als Europese continent waar we ons tot dustoe op hebben begeven (dus eens iets heel anders). Dames en heren, we begeven ons met een Nederlanse begeleidingsband naar Afrika, de jazz-plaat van de week is:

Getatchew Mekuria, the Ex & Guests - Moa Anbessa (2007)



Bij deze plaat schreef ik:

De laatste tijd luister ik steeds meer naar jazz. Ethiopische jazz is echter een grote witte vlek binnen mijn uiterst beperkte kennis van het genre. Volgens het (overigens erg informatieve) CD-boekje is het ook totaal niet te vergelijken met westerse jazz. Getatchew Mekuria schijnt één van de sleutelfiguren binnen de Ethiopische jazz te zijn. Tot voor kort kende ik hem alleen van het nummer "Getatchew" van de de vorige Ex-CD Turn. Nu heeft hij zelfs een volledige plaat met ze gemaakt.

The Ex is mijn favoriete Nederlandse band. Een band die in de loop der jaren alleen maar beter is geworden, en eigenlijk alleen nog maar punk is in haar denkbeelden en houding binnen de muziekindustrie. Op de laatste drie cd's hoorden we een band op de top van haar kunnen af en toe zeer inventieve, originele muziek maken.

De muziek die we op deze cd te horen krijgen is wat je zou verwachten, namelijk een mengsel van gelijke delen Ex en Getatchew Mekuria. En die kruisbestuiving pakt wonderbaarlijk goed uit. Deels live, deels in de studio opgenomen horen we een band en een artiest die elkaar feilloos aanvoelen. Ook al staat de saxofoon centraal, de rollen van beide partijen zijn volstrekt gelijkwaardig. Zowel The Ex als Getatchew stuwen elkaar op, haken op elkaar in en vullen elkaar aan. Alsof ze al jaren samen muziek maken.

Die muziek bestaat uit elf vertolkingen van Ethiopische volksnummers met naar het Engels vertaalde teksten. Strijdliederen, liefdesliederen, oogstliederen, de uitleg staat in het boekje. Getatchew mag 78 jaar oud zijn, maar dat hindert niet dat hij af en toe behoorlijk furieus te keer gaat. De Ethiopische jazz neigt wat mij betreft iets meer naar blues zoals wij die kennen. Maar wel de vieze blues, die hortend en stotend ten gehore wordt gebracht.

Hoogtepunten noemen is eigenlijk niet aan de orde, omdat alle nummers wat mij betreft zeer geslaagd zijn. Toch is er één moment waarbij ik steeds weer opveer: in het eerste nummer "Ethiopia Hagere" wordt in de eerste twee minuten naar een koortsig hoogtepunt gewerkt. De muziek valt dan heel even weg, waarop de zang van G.W. Sok begint en de muziek weer met dezelfde intensiteit invalt. Kippenvel!

Een erg goede samenwerking, die één van de beste cd's van 2006 heeft voortgebracht en ook verassend toegankelijk is, ook volgens de niet- Ex- of jazzliefhebbers die ik hem heb laten horen.

En:

Vorige week de voltallige bezetting van deze cd live aan het werk gezien op State-X, waarbij natuurlijk een groot deel van deze cd werd gespeeld. Met gemak het beste concert wat ik dit jaar heb meegemaakt... het knalde werkelijk van het podium af en er werd met ongelooflijk veel plezier gespeeld. Getatchew is een echte showman, die in het begin in een Tommy Hilfinger-shirt stond te spelen (wat leuk afstak bij de juten zakken-kleding van antiglobalisten the Ex) maar even van het podium verdween om in een traditioneel ethiopisch kleedje- en dito hoofddeksel weer te voorschijn te komen.

Nog even een speciale vermelding voor drummer Katharina Ex, die met speels gemak één of ander onmogelijk ritme drumt, en tegelijk in enkele nummers de Ethiopische leadzang voor haar rekening neemt, lief glimlachend. Om daarna aan een keihard beukstuk te beginnen. Één van de meest veelzijdige drummers die er zijn.

Getatchew Mekuria - Saxofoon

The Ex:
Katharina - Drums
Terrie - Gitaar
Andy - Gitaar
GW Sok - zang

Guests:
Colin McLean - Bas
Xavier Charles - Klarinet
Brodie West - Altsaxofoon
Joost Buis - Trombone
Cor Fuhler - Orgel (track 6, 9, 10)

Ik ga nu de link wat doorsturen, pm me als je niks hebt gehad.

Oh en ik ben blij met deze. Ik had m al eerder willen proberen en krijg m nu zomaar gepresenteerd.

Dit album is me al eerder aangeraden (niet als zijnde jazz maar als ´wereld´) maar ik vergat de naam. De hoes is echter heel karakteristiek en dus wist ik t meteen weer. Ik heb nooit geweten dat de Ex hier iets mee te maken had, anders had ik er wel aktiever naar gezocht (en ook kunnen zoeken). Ik zie nu dat het zelfs op de hoes staat. Volgende keer wat beter lezen . Enfin, we gaan ons vast vermaken!

ik ben benieuwd. Mahmud Ahmed en de delen uit de Ethiopiques-serie kunnen mij wel bekoren. Ik zal er eens voor gaan zitten!

Klinkt erg interessant! En ik loop nog steeds achter dus er is luisterwerk aan de winkel de komende week!

Gave plaat!

hier ben ik erg benieuwd naar..ik doe niet aktief meer mee met het j.a.v.d.w maar dit sla ik niet over..

ik probeer wel actief mee te doen, maar ik merk dat ik steeds meer aan het kersenplukken ben. Met andere woorden: ik doe niet echt meer mijn best om een plaat volledig te doorgronden; ik luister er naar en als ik het leuk/goed vind blijft 'ie hangen en anders ligt 'ie er eigenlijk vrij snel weer uit, en blijf ik het niet proberen. Vandaar dat ik niet elke keer meer stem op een album.

wie doet hem deze week

Alles niemand anders wil, heb ik nog wel een leuke liggen. Ik doe de laatste tijd niet meer echt actief mee (even een mindere jazz-mood, de laatste tijd ), maar deze wil ik graag met jullie delen

Ik heb Fire Room nog geopperd een aantal weken terug, maar dit pastte niet in het lopende systeem.....als iemand mij nu aanwijst, dan is Fire Room het album van de week.

@ itchy had je toevallig al iemand benaderd? of kies je uit één van deze 2?

Ja, dat zou ik ook graag weten, dan kan ik mijn verkiezingscampagne alvast beginnen te organiseren

Komt er nog één? Ik kan er anders snel één in elkaar flansen... Of wouter, jullie zeggen het maar...

Niet dan - voor JJ is het al laat op de avond. Al is het maar de vraag of we de slaap zullen kunnen vatten zonder nieuw jazz-album...

itchy is volgens mij iets vergeten.

Nou, Wouter8 dan maar! Wouter?

Ik heb er ook nog eentje startklaar (inclusief link) eventueel. Is kwestie van een link doorsturen.

Ik ga hem nu uploaden voor juliie, dusd hij staat er over een kwartiertje op!

Het nieuwe jazz-album van de week is geworden:




Count Basie - The Atomic Mr... ofwel E=MC²

Het album zit in de lijn van het eerdere Gil Evans Orchestra, en is dus meer bigband gericht. Ikzelf vind het een erg mooi album. Nummer 9 (Splanky) is gebruikt in een programma op de Nederlandse tv, Brandpunt genaamd.

Personnel:

* Wendell Culley — trumpet
* Snooky Young — trumpet
* Thad Jones — trumpet
* Joe Newman — trumpet
* Henry Coker — trombone
* Al Grey — trombone
* Benny Powell — trombone
* Marshall Royal — reeds
* Frank Wess — reeds
* Eddie Lockjaw Davis — reeds
* Frank Foster — reeds
* Charles Fowlkes — reeds
* Count Basie — piano
* Freddie Green — guitar
* Sonny Payne — drums
* Joe Williams — vocals

* Neal Hefti — arrangements (tracks 1–11)
* Jimmy Mundy — arrangements (tracks 12–14)


Mocht je de link willen, stuur een evn pm

Dit lijkt me een erg leuke, als ik mijn achterstand ingehaald heb de eerste die ik zal luisteren - .

Gaat er deze week nog iets komen, of zijn we in een sterfhuissituatie beland?

Of wil iedereen wel graaien maar niet delen.

Ik heb nog steeds een "noodscenario"-album voor handen (zit nog steeds in de examens = weinig tijd). Als er tegen morgen middag niets staat, wil ik hem echter graag delen...

Ik denk dat Wouter gewoon even op de site moet komen, geduld dus nog even

Ik heb er eentje startklaar, ben nog niet aan de beurt geweest deze ronde. Dan kan degene die gevraagd is deze keer volgende week doen. Mjeh, tis maar een optie. Zal 't in de gaten houden.

als ik het zo lees valt dit allemaal nog wel mee...

Er staat niet voor niets een smiley achter....
Als ik echt dacht dat iedereen het om het graaien te doen was stelde ik niet iedere maand een nieuw album ter beschikking.

Oké, Wouter moet mij maar ff melden wie volgende week aan de beurt is. Laten we deze week luisteren naar:


Dave Douglas




1. A Single Sky
2. Strange Liberation
3. Skeeter-ism
4. Just Say This
5. Seventeen
6. Mountains from the Train
7. Rock of Billy
8. The Frisell Dream
9. Passing Through
10. The Jones
11. Catalyst

Dave Douglas - tp
Chris Potter - ts
Uri Caine - p
Bill Frisell - g
James Genus - b
Clarence Penn - d

[quote: "All About Jazz"]In the liner notes to his superb new album, Dave Douglas makes reference to the parameters of his music, and the driving forces behind it, as his band explores the boundaries of freedom, playing music unattached to formula or dogma, and willing to risk failure. Douglas also says he'd been wanting to record with Bill Frisell since 1987. Now, in 2004, the great guitarist augments Douglas' Quintet for a wide-ranging program of searching, urgent jazz. And make no mistake, the music on Strange Liberation is jazz, exploding in a veritable riot of colors, moods, idioms, and rhythms, including some spirited 4/4 swing.

The first two pieces on Strange Liberation recall Miles Davis in his Filles De Kilimanjaro period, as Douglas quotes from Davis' “It's About That Time” and the rhythm section provides a pointillistic, floating rock rhythm. But the resemblance to the Dark Prince's music is strictly superficial, as repeated listenings reveal a push-pull and flow between James Genus' bass and Clarence Penn's drums that is very different from Miles' ostinato-driven music. After the title tune and its distinctive Frisell solo, Douglas delights us with “Skeeter-ism,” which he describes as his response to an eight year old child's attempt to play “Blue Monk.” The piece shows a deep understanding of Monk's organizing principles. It's witty rather than merely quirky, and it provides a challenging launch pad for the solos, particularly for the leader, who combines boppish phrases, an unexpected smear, and a flowing construction in a splendid and very hip invention.


From there, the program continues on its merry way, full of joy and full of risk. “Just Say This” is a brooding reflection on 9/11 and its aftermath. “Seventeen” is a spirited and complex construction in which the improvisers must negotiate a series of rhythmic change-ups that includes a fast vamp, some stop-time, and some bracing 4/4 swing at medium and fast tempos, all the while making a set of sophisticated chord changes. Potter, who just keeps getting better and better, really shines on this piece. “Mountains From The Train” is an aptly-titled tone poem, evoking a steam engine slowly chugging its way up a steep slope, through the fog, gently pushed on by Frisell's guitar pings and Penn's mallet rhythms.


And so the program proceeds. The compositions, all by Douglas, are at once varied and provocative. There's no safety net in these compositions. And the musicians rise to the occasion. Chris Potter is playing so well these days it's almost frightening. His solo on “Catalyst” displays fierce aggression and a buzz-saw tone, while on “Just Say This” he is appropriately mournful. Frisell absolutely shines. He loves to play, and he brings that feeling to this album as he revels in the variety and challenge of this music. The rhythm section is cohesive, even telepathic, and incidentally, brilliantly recorded.
[/quote]

Zag Douglas in het Bimhuis dit jaar. Erg saai qua performance, maar erg goed qua muziek. Deze plaat heeft misschien een paar luisterbeurten nodig, maar dan is-ie ook wel lekker. Lekker as can be. Vrienden van Bill Frisell zullen zich al helemaal geen buil vallen...

Sorry dat ik niet gereageerd of iemand uitgekozen heb. Gister ben ik de hele dag niet hier geweest aangezien ik op Arrow Rock Festival was, en de twee dagen daarvoor moest ik werken etc. Kortom, ik ben het door de drukte een beetje vergeten. Ik zal nu Klaezman een pm sturen