Ik heb dat nooit helemaal begrepen, die hokjes met 'hard-bop', 'freejazz'. Ik luister een tijdje met veel plezier naar het Esbjorn Svensson Trio; een klassieke trio-line-up met veel melodie en dynamiek a la Pat Metheny, maar ook Radiohead en Bach zitten erin verwerkt...staat het bij Amazon onder "post-bop"! Daar kom je als welwillende jazz-leek toch nooit uit?!? Hoe heeft zo'n vrije muzieksoort trouwens zo ingewikkeld en puristisch kunnen worden?

Verder een goede bijdrage Fredpit!
Wat dat betreft is/blijft jazz een ongrijpbare stroming en het is goed om kennis te nemen van alle nieuwigheden of ook oudere opnames om leuke geluiden te ontdekken. Zo hoorde ik laatst het leuke 'No Problem' van Chet Baker. Erg leuke 'cool'-jazz (schijnt)!



hier kun je een stukje beluisteren..
fragment 'No Problem'

Je hebt toch ook speed metal, heavy metal, black metal, white metal, death metal, trash metal, nu metal.... En als het om rock gaat heb je prog rock, hardrock, punk rock, folkrock, stoner rock, garagerock, glam rock enzovoort enzovoort... Verschillende soorten muziek verschillende benamingen...

Valt nog wel mee...Mijn ervaring is dat jazzliefhebbers alles meepikken en weinig doen met de door critici en "kenners" gestelde grenzen.

Maar ja, sommige lui houden nu eenmaal van orde..en die verzinnen dan bij iedere nieuwe toon weer een subgenre.

Wat je zegt,..vrijheid is essentieël voor de ontwikkeling van jazz.(en muziek in het algemeen) Dat moet je niet in hokjes stoppen.

Jazz is overigens, mede doordat het minder imago gevoelig is als pop/rock vooral een individuele keuze. Zelf zoeken dus.Dat wil overigens niet zeggen dat je niet aan de hand van tips verder kunt komen.

@ Osiris Apis: Cannonball Adderley Quintet - Mercy, Mercy, Mercy, is naar mijn idee een prima voorbeeld van energieke hardbob.

Ik heb zojuist iets goed gelezen over jazzmuziek, in het boek "Schiet niet op de pianist" van Bernlef;

"Daarmee manifesteerde zich de belangrijkste drijfveer van de jazz, haar libido: een letterlijk grendeloze nieuwsgierigheid en een mentaliteit bij haar beoefenaars die niets als vaststaand of vanzelfsprekend beschouwt. Definities verliezen het in de jazz gelukkig keer op keer van de muzikale werkelijkheid van het moment, van wat de Ierse dichter Seamus Heany eens in een gedicht 'the music of what happens' noemde en waarin al het voorgaande meeklinkt."

ik kwam deze top 250 lijst van jazzTRACKS tegen. Het geeft wel een aardig overzicht van bekendere liedjes die allemaal aan jazz linken.

De z.g. "niet jazz liefhebber" kan hier eens bepalen of het toch niet eens tijd zal worden zich eens wat in jazz te gaan verdiepen

Natuurlijk is deze lijst discutabel, maar persoonlijk denk ik dat het een prima overzicht is van de bekendere jazzliedjes.

jazz 250

Wist niet dat Papa Was A Rolling Stone(en nog een aantal andere nummers) wordt(worden) gezien als Jazz. Lijkt me een interessante lijst. Zal zeker tijd voor vrij maken. Leuk dat Norah Jones er (3x) in staat

Ik dacht dat je een grapje maakte. Tot ik je top 10 zag...

Van dit soort lijsten krijg ik acute maagkrampen, wat een gedrocht van een ding. Tsja, wat wil je ook met die lui van Arrow, wat een ontzettende kleurloze droogkloten moeten daar toch rondlopen.

Mijn volgende rotatielijst gaat bestaan uit 5 Jazz-Cd's, ik ben laatste tijd begonnen met echt Jazz te luisteren maar heb er niet altijd tijd voor. John Coltrane en Miles Davis ken ik een heel klein beetje nu.wou ik kwijt ivm Jazz

Eazyfan, ik zou me in mijn zoektocht niet baseren op dat Arrowlijstje...
Moby jazz? Robbie Williams jazz? Je kunt jazz heel breed bekijken maar om dit alles als jazz te gaan beschouwen...

Om na mijn getergde post ook nog een beetje constructief uit de hoek te komen: lijstjes zijn altijd subjectief en zwaar discutabel, hoe goed sommige ook mogen zijn. Dat neemt niet weg dat een beginner ze kan gebruiken om een quick-scan te maken van een bepaald genre, om gewoon eens de namen in je op te nemen, meerdere lijstjes te bekijken en te zien welke vaak bovenin staan, etc. Dan krijg je vanzelf wel wat meer aanknopingspunten om op eigen benen te staan. Want dat is toch wel de bedoeling, zo snel mogelijk zelf dingen ontdekken en niet domweg 1 lijstje afwerken.

Een lijstje die vaak langs komt is de volgende:
"The 100 Albums That Shook The World" van Jazzwise.

Nog steeds genoeg op aan te merken, maar in ieder geval een meer representatief lijstje dan dat Arrow-monster.

Maar welk lijstje je ook bekijkt, je zult altijd wel dezelfde namen aantreffen; Miles Davis, John Coltrane, Sonny Rollins, Charles Mingus, Thelonious Monk, Ornette Coleman, etc, etc. Pik er gewoon wat albums van uit, lees wat recensies en luister vooral zelf wat je ervan vindt. Op die manier gaat het balletje vanzelf rollen.

Een leuke manier om dat te doen is via de lijstjes op Rate Your Music, een vergelijkbare site als MuMe. Bijvoorbeeld: je hebt Saxophone
Colossus van Sonny Rollins gehoord en die vind je helemaal te gek. Je zoekt ‘m op op Rate Your Music ( hier ) en kijkt vervolgens onderaan in welke lijstjes dit album voor komt. Daar pak je wat lijstjes uit die je qua omschrijving aanspreken, bijvoorbeeld Jazz: My Top 30 of All Time van Orecchio_Assoluto en daar ga je vervolgens mee verder. Op die manier ben je niet afhankelijk van 1 iemand en kun je al heel snel ontdekken wat je eigen smaak is.

Behalve als je zo wispelturig bent als ik...ik had allang A Love Supreme aan moeten schaffen, maar ik ben de enige jazz-fan ter wereld die de sax als solo-instrument (of het nou Brecker is, Coltrane, Shorter of Garbarek) niet echt zie zitten. Het voordeel is wel dat ik een hoop jazz-platen links kan laten liggen.

Ach...de kenner

De arrow lijst is een SINGLE lijst....

Ik heb regelmatig Arrow aanstaan, als achtergrond prima te doen. veel onbekender werk dat natuurlijk wel voor een breder publiek toegankelijk moet zijn, anders kunnen ze de tent wel sluiten. In de avonduren ook wel wat 'avond uurlijker' muziek.

Zoals ik reeds melde is het een prima lijst om eens te kijken voor de "niet jazzkenner" of het niet eens tijd zal worden je eens wat meer in jazz te verdiepen.

Helaas heb jij ze met je negatieve elitaire geschreeuw al weer weg gestuurd.

Als een niet-jazzkenner om een introductie tot het genre vraagt dan vind ik niet dat je hem moet pamperen met slappe hap als Jamie Cullum en Norah Jones. Laat staan dat je hem ook nog eens muziek voorschotelt dat in geen velden of wegen als jazz bestempeld kan worden! Ik neem mensen liever wat meer serieus en probeer ze juist de parels van het genre te tonen. Niet zozeer mijn eigen parels (laat hem dat toch vooral zelf gaan ontdekken), maar juist de albums die over het algemeen door wel-jazzkenners als beste worden gewaardeerd. Mijn persoonlijke ervaring is dat dit vrijwel altijd goed uitpakt.

Als een niet-viskenner jou vraagt om hem een introductie te geven van visgerechten dan stuur je 'm toch zeker ook niet naar de McDonald’s voor een McFish? Mag ik toch hopen althans.

lezen bubba !! waar staat dat ik het zie als een introductie ?


zo jong, en dan al zo in hokjes denken



Voor de derde maal...het is een SINGLELIJST vandaar dat er geen Saxophone Colossus, A Love Supreme en Black Saint etc instaan.
Het overige zal ik maar niet op ingaan...



Als een niet jazzkenner met een voorkeur voor aan jazz linkende muziek mij vraagt om een introductie tot dat wat jij als "echte jazz" ziet, dan zal ik ze met alle plezier een aantal makkelijk te verteren jazzalbums aanbevelen (bv Saxophone Colossus)

Nogmaals: Mocht je tussen de volgende liedjes in deze jazz lijst een aantal favorieten zien staan, en je verder nog nooit in jazz verdiept hebben...dan wordt het mischien eens tijd,

jazz single 250

Gij heiden!

Je geeft het zelf al aan maar toch effe mekkeren:

- Papa was a rolling stone?
- Beetje jammer dat Jamie Cullum, Sade, Norah Jones en Michael Bublé boven Coltrane gaan.

Verder had ik graag dat deze kritiek niet serieus wordt beantwoord, want ik snap ook wel dat zo'n lijst er zo uit komt te zien.

Ik weet het, het is diep triest. De sopraansax vind ik wel meevallen (maar dan weer niet die van Branford Marsalis op Sting-albums) en Lester Young doet mooie dingen maar het houdt snel op. Ik vind het meer een instrument voor 'hookjes' (Maceo Parker!) dan voor uitgesponnen solo's...

Je komt al snel uit bij de aloude 'wat is jazz"-discussie die elk jaar uitbreekt als de North Sea-programmering bekend wordt. Het was al in de jaren '60 zo toen bandjes als de Who en de Stones in jazz-clubs opdoken onder het mom dat ze traditionele Amerikaanse Jazz zouden spelen. Vervolgens werden de gitaren ingeplugd en na een keiharde drie minuten "Dust My Broom" de club uitgetrapt. Langharig tuig.

Dus: een oude discussie. Arrow FM heeft luisteraars nodig en zijn niet perse gediend bij een integrale uitzending van Bitches Brew of een marathon-bloemlezing van John Zorn. Dus dan krijg je Norah Jones en Michael Bublé, Sly Stone en Marvin Gaye..

Ik heb in de discussie over het North Sea Jazz-festival aangehaald dat ik het best vind dat Sly Stone er optreedt, BB King stond er ook al op. Ik hoor een link tussen funk, soul, blues, jazz, rap... Jamie Cullum beschouw ik als een jazz-zanger... Ik heb het specifiek over Moby en Robbie Williams, ik hoor nergens de link tussen die twee en jazz...

Momenteel wordt ik geboeid door jazz met elektronische elementen (of beats) erin verwerkt, zoals St. Germain of Marc Moulin... Kan iemand me nog meer van dit soort muziek aanraden?

Nils Petter Molvær - ER

maar das wel iets jazzier

nee, ik zou dat juist willen afraden....

The Cinematic Orchestra - Every Day of Man with a movie camera.

Skalpel - Skalpel

Nostalgia 77 - The Garden

Skalpel met samples van obscure poolse jazz.

Iets traditioneler (of juist vernieuwender?)is E.S.T./Esbjörn Svensson Trio, niet zozeer electronica zoals sambles maar meer elektronische filters/effecten gebruikt op piano, drums of staande bas. Soms klinken ze traditioneel, soms erg rock-achtig (als bassist Berglund de effectpedalen openzet en de strijkstok hanteert) of juist dance-geluiden als de drummer de schuiven openzet.
Of anders Bugge Wesseltoft.

Tied & Tickled Trio

En

Nuyorican Soul - Nuyorican Soul (1997)

Binnenkort op de site (staat bij mijn toevoegingen)

Nou, ik gooi het er maar gelijk uit: Deze knul hier is overstag gegaan! Gister heb ik in Amsterdam (Concerto en Fame) eens lekker wezen shoppen en heb ik maar eens een paar jazz/fusion-krakers meegenomen, al dan niet met de hulp van een lieftallige verkoopster in Concerto:

Miles Davis Quintet - Cookin'
John Coltrane - Blue Train
Dave Brubeck Quartet - Time Out
Weather Report - 8 A.M.
Mahavishnu Orchestra - The Inner Mounting Flame
Al DiMeola - Anthology

Naar het zich aanluistert zeer zeker een lekker lijstje!
De 1ste 3 zijn traditionele jazz, maar heerlijk genietbare late-uurtjes-muziek, De andere 3 zijn dus fusion en daar moet je iets meer 'werk' voor doen (dat kan bij mij helemaal geen kwaad!).
Mahavishnu Orchestra doet me bij vlagen denken aan King Crimson. Grappig ook om te weten dat Jan Hammer erin zat en ook Al DiMeola begeleidt heeft! Normaal associeerde ik Hamertje Tiktik alleen met knalroze colberts en kroketten-thema's, nu blijkt meneer aardig aan de weg getimmert te hebben!

Dat lijkt me wel een héle vage lijst...
'Er komt een blazer in voor, dus is het jazz!'...

(ietwat in geknipt..)

Goeie aanschafjes! Ik vroeg me ineens af wat de goeie benaming is voor deze stroming; ik ben opgegroeid met "Jazzrock". Dat lijkt me ook de beste beschrijving voor het spel van McLaughlin, Cobham of Pastorius.
"Fusion" kwam volgens mij daarna langs. De muziek werd wat mainstream, synths waren in opmars. Ook jongens als Al di Meola hebben een tijdje in die hoek rondgehangen; Soaring Through a Dream is zo'n album. Dieptepunt (vond ik) is dat er nogal gesmeten werd met de Synclavier-gitaarsynthesizer met dank aan Pat Metheny. Zelfs rocker John McLaughlin heeft een tijdje onherkenbaar gedroedeld met zo'n instrument. Uit 'fusion' kwam ook die Miami Vice-klanken van Jan Hammer voort.
En je had ook nog 'Cross-over", voor (denk ik) soul-jazz-mannen als Earl Klugh en George Benson, the Crusaders....