7.2

Als je alle nummers van zijn "normale" studio albums telt kom je ongeveer op 200. De helft van Human Touch kan zo de vuilnisbak in, The Ghost of Tom Joad en Devils & Dust hebben ook een aantal slaapverwekkende tracks, Verder nog een paar afvallers van Greetings, The River, Tunnel of Love, Lucky Town, The Rising en Working on a Dream en er is ruimte zat voor wat minder bekend werk (en non-album-/live-singles).

5

Het orgel begint op den duur wat te irriteren: 6

Ik hoor hier weinig in wat me weet te bekoren.

5,0

5,5

4

Als dit probeersel leidde tot het prachtige Candy’s Room heeft het een functie gehad. Maar wat het in deze lijst doet is ook mij een raadsel: 4

5,7

Ik vind het wel mooi om de ontwikkeling van een Bruce nummer te kunnen volgen, maar er was nog een lange weg te gaan van Candy's Boy naar Candy's Room.

6

Ik beoordeel Candy's Boy zoals het op The Promise staat. En dat vind ik eigenlijk wel een prima nummer. Orgel is oké, het nummer klinkt best fijn. Terecht dat het niet op Darkness terecht gekomen is, maar het is wel albumwaardig naar mijn mening.

6,8

6

Niks mis mee, maar ook geen topper. Naar boven afronden, zo haalde ik tenslotte ook de middelbare school, dus een 7

6.75

Ik hoor ook wel wat muzikale elementen die later tot uiting kwamen in Wreck on the Highway (orgel en zanglijnen, structuur) en The Price You Pay (oa. baslijntje en wat andere aspecten). Ook het eerste gedeelte van de orgelsolo van Danny tegen het einde bevat bekende parten: die zijn later gebruikt voor Factory als ik het zo hoor. Zeker de Factory in z'n liveversie tussen 1978-1981.

Aardige song zo. 6,5

Dito,
voor deze boy een 7.

186. Paradise By The “C”
Album: Live 1975-85

Dan nu tijd voor het vrolijke instrumentaaltje Paradise By The “C”, dat op de recente heruitgave van The River (hoewel, zo recent is die release ondertussen ook niet meer) nog in studioversie te beluisteren was, maar we allemaal al veel langer kenden als onderdeel van de imposante liveplaat Live 1975-85. Het is ook de liveversie die ik in het achterhoofd hield tijdens het samenstellen van deze lijst, ik ken het in deze versie veel beter, en sowieso hoor ik niet veel verschil tussen live en studio wat betreft dit nummer.

Anyway, in de flow van Live 1975-85 werkt Paradise natuurlijk veel beter dan los, en uiteraard is zo’n beetje heel die plaat indrukwekkender dan dit sympathiek tussendoortje, maar als ik eerlijk ben gaat ook dit liedje er steeds als zoete koek bij me in. Die levenslustige, gezellig-met-mijn-maten-muziek-spelen-sound van The E Street Band op haar best is gewoon niet te versmaden.




Jullie Bossmeter top 200 tot nu toe. Candy's Boy kreeg van jullie exact hetzelfde gemiddelde als Goin' Cali, maar de stem minder zorgt voor een plaats lager.

1. Lonesome Day (7,761363636) (22 stemmen)
2. The Wrestler (7,704) (25 stemmen)
3. Lucky Town (7,444827586) (29 stemmen)
4. Working On The Highway (7,403571429) (28 stemmen)
5. Waitin’ On A Sunny Day (7,151851852) (27 stemmen)
6. Book Of Dreams (6,977777778) (27 stemmen)
7. Rockaway The Days (6,885416667) (24 stemmen)
8. Sad Eyes (6,72173913) (23 stemmen)
9. Bishop Danced (6,388095238) (21 stemmen)
10. Buffalo Gals (6,322727273) (22 stemmen)

11. The Long Goodbye (6,290384615) (26 stemmen)
12. Living On The Edge Of The World (6,226) (25 stemmen)
13. Goin’ Cali (5.95) (24 stemmen)
14. Candy’s Boy (5.95) (23 stemmen)

6,5

7,5

Ja, altijd leuk deze

7,5

6,5

7.1

8. voor de versie op de live box.

Ik mis Bruce, 6.

5

Heerlijk instrumentaal tussendoortje inderdaad wat mij niet snel verveelt. Paradise By The "C". Kan een titel toepasselijker zijn dan dit kleine eerbetoon aan The Big Man?

6.8

Aanstekelijk vrolijk nummer! 7.3

6-

Mooi vrolijk instrumentaaltje! Altijd een zwak voor gehad. De melodielijn blijft makkelijk in je kop hangen en voor je het weet zit je het de ganse dag te neuriën, fluiten of zingen. Inderdaad bekend mee geraakt via de Live '75-'85 box. Mooi nummer voor The Big Man, dan wel 'C'. Ik geef een 7,8.