Mooi en muzikaal nog eens top uitgevoerd.

8.2

8,5

7

7,0

7,8

6

7

Cherry Pink and Apple Blossem White staat op 74.

71 Edith Piaff - Padam Padam (1955) 7,200 (22 stemmen)
72 Earl Bostic and His Orchestra - Flamingo (1951) 7,177 (15 stemmen)
73 The Four Knights - I Get So Lonely (When I Dream About You) (1953) 7,170 (20 stemmen)
74 Perez Prado - Cherry Pink and Apple Blossom White (1955) 7,150 (12 stemmen)
75 Moondog - Surf Session (1956) 7,143 (21 stemmen)
76 Perry Como - Papa Loves Mambo (1954) 7,139 (18 stemmen)
77 Jackie Wilson - Reet Petite (1957) 7,138 (30 stemmen)
78 Doris Day - Que Sera, Sera (Whatever Will Be, Will Be) (1956) 7,105 (20 stemmen)
79 Conway Twitty - It's Only Make Believe (1958) 7,103 (19 stemmen)

Guaglione staat 62e.
En zo scoort Perez Prado met zijn jongen (Guaglione) beduidend hoger dan Cherry Pink.

Zelfs bij mensen waar je het niet bij verwacht.

Dat pokkenweer scheelt bij wibro meer dan een half punt.

Als er meer mensen zijn die de hoogte van hun cijfer laten beïnvloeden door drank, het weer en/of schaars geklede vrouwen (of jongens).
Een ieder mag in dat geval bij mij altijd later zijn cijfer alsnog 1 keer aanpassen.

Ik blijf nog even in twee kleuren hangen van "pink and white" gaan we naar "black and white".

In 1952 was Winifred Atwell een grootheid. Ze scoorde voor die tijd gigantische verkoopcijfers (30.000 platen per week) met haar pianomuziek. Ze had haar handen laten verzekeren voor een kwart miljoen dollar.

Haar hits waren veelal gebaseerd op prehistorische hits.
"Let's have a party" uit 1953 en "Let's have another party" uit 1954 waren een soort "Stars on 78" met hits als "Somebody stole my gal" (1924), "I Wonder Where My Baby Is Tonight" (1926) en "The Sheik of Araby" (1921).

Ze zullen allemaal wel voorbij komen in het "nieuwe" prehistorische topic.
Voor wie daarvan houdt: Pre-Historic Meter: De Jaren 1916 t/m 1949.

De prehistorie begint daar in 1916. Dus zal deze prachtige opname van Albert Benzler uit 1911 ontbreken uit de glorietijd van de ragtime.

Winifred heeft met haar uitvoering van dat nummer haar eerste echt grote hit begin 1952.

Het is lastige muziek om goed na te spelen. Deze jongen doet een bijzonder aardige Winifred-immitatie, echter hij blijft wel steeds naar de toetsen kijken.
Het sterke van Winifred was in haar beste jaren dat ze naast die toetsenacrobatiek ook nog regelmatig het publiek in keek.
En knipoogte.




Winifred Atwell - Black and White rag (1951)

Morgenavond ben ik er niet (vanwege pianoles) dus deze week zit ik even in de cyclus zondag, woensdag, vrijdag.
Volgende week zit ik weer op maandag, woensdag, vrijdag.

Maar iedereen die nog niet heeft kunnen stemmen op Perez mag dat uiteraard nog doen.
Ik neem sowieso alle stemmen nog mee, dus stemmen op Dave Brubeck bijvoorbeeld ook.

Ik had niet verwacht dat deze muziek ook nog in de jaren 50 gemaakt werd. Maar ik blijf het heerlijke muziek vinden.

8

Is dit nummer de reden dat je morgen pianoles hebt, Marzipaintree?

6,5

8

Muziek die volstaat bij een slapstick film.
Ontzettend knap pianowerk.

7.8

8,1

7,5

7,5

In dat geval: een 8,0 voor Take Five (en wanneer komt Blue Rondo?)

6

6

6

Professor Longhair 6,5 (zonder gefluit een 7)
Kalin Twins 6,8
Perez Prado 5,5
Winifred Atwell 6,5

7,5

Winnifred op 80.

76 Perry Como - Papa Loves Mambo (1954) 7,139 (18 stemmen)
77 Jackie Wilson - Reet Petite (1957) 7,138 (30 stemmen)
78 Doris Day - Que Sera, Sera (Whatever Will Be, Will Be) (1956) 7,105 (20 stemmen)
79 Conway Twitty - It's Only Make Believe (1958) 7,103 (19 stemmen)
80 Winnifred Attwell - Black and white rag (1951) 7,082 (11 stemmen)
81 Dorus - twee motten (1957) 7,076 (17 stemmen)
82 Charles Mingus - Better Git It On Your Soul (1959) 7,076 (21 stemmen)
83 The Platters - Smoke Gets In Your Eyes (1958) 7,071 (21 stemmen)
84 Pat Hare - I'm gonna murder my baby (1954) 7,053 (15 stemmen)
85 Sidney Bechet - Petite fleur (1952) 7,047 (19 stemmen)

Het was in ieder geval voorlopig mijn allerlaatste pianoles.
Ik sluit niet uit dat dit nummer de reden is (van het stoppen).
Zelfs de eerste toon van deze rag kan ik nog steeds niet foutloos uitvoeren.
Drie voorslag nootjes die je geneigd bent te spelen als een glissando. Heel lastig.

Ik vind het leuk dat je deze pianomuziek wel waarderen kan.

Daar had ik even bij moeten melden dat ik alle stemmen meeneem die nog niet eerder zijn uitgebracht.
De volgende keer na de keuze van vandaag: 16 maart. We zitten toch lekker in de pianomuziek met kleurtjes de laatste tijd.
Alhoewel er vanaf nu wel weer andere instrumenten bijkomen.

Deze week zit ik behoorlijk aan de kleurrijke eiwitshakies om mijn kerstpens alsnog kwijt te raken. Die zit ook in de weg bij het pianospelen.

Daarbij moest ik aan het volgende nummer denken.
De grote man van de glissando gaat nu voor zijn twee ronde.
Ik ben benieuwd of dit nummer zijn grote vuurballen kan evenaren. Die staan momenteel op nr. 7.
Deze "kleurrijke" beelden wil ik jullie niet onthouden.

Maar zo klonk hij meestal:



Jerry Lee Lewis - Whole Lot Of Shakin' Going On (1957)

Nummer 125 inmiddels. Volgende keer publiceer ik de hele top 125 en gaan we ook weer kijken hoe hoog de gemiddelde persoonlijke voorkeuren liggen.