Wat onze Nederlandse jaren 50 winnaars betreft schrijft Eurovisie songfestival journalist John Lucas op deze site:
1959: Scholten is a very charming performer with a lightness of touch that’s perfectly suited to the song – in which the singer responds to her lover questioning whether she truly loves him with “A little bit”. A very likeable, well deserved winner.

1957: The song is quite wordy and conversational-sounding, and she gives great face while performing it. Brokken looks fantastic and performs it excellently. The melody is a little hard to get a handle on even after multiple listens, but it’s a well-deserved winner.

Winnares Scholten staat momenteel 136e en winnares Brokken 144e. Geen hoge posities hier.

135 Billy Vaughn - Sail Along Silvery Moon (1957) 6,680 (15 stemmen)
136 Teddy Scholten - 'n Beetje (1959) 6,673 (22 stemmen)
137 Count Basie - April in Paris (1955) 6,700 (11 stemmen)
138 Gayla Peevey - I Want a Hippopotamus for Christmas (1953) 6,590 (20 stemmen)
139 Trapp Family Singers - Carol Of The Drum (1952) 6,589 (18 stemmen)
140 Les compagnons de la chanson - Si tu vas à Rio (1958) 6,522 (13 stemmen)
141 Skokiaan - African Dance Band Of The Cold Storage Commision Of Southern Rhodesia (1952) 6,518 (11 stemmen)
142 Vera Lynn - Auf Wiederseh`n Sweetheart (1952) 6,491 (11 stemmen)
143 Peggy Seeger - The First Time Ever I Saw Your Face (1959) 6,475 (20 stemmen)
144 Corrie Brokken - Net als toen (1957) 6,420 (10 stemmen)
145 The Teddy Bears - To Know Him Is To Love Him (1959) 6,392 (24 stemmen)

Misschien moeten we nu maar eens een "loser" gaan inzetten.

En dat is inderdaad een loser, hij won niet.

Hoewel, achteraf was hij wel een winnaar. Het nummer haalde met gemak de nr. 1 positie in de Verenigde Staten en is nog steeds het meest succesvolle Eurovisie songfestival nummer aller tijden overzee.

Maar waarom won hij het Eurovisie songfestival van 1958 niet?

Omdat hij de eerste was die avond? Meestal winnen nummers die tegen het einde van het programma geprogrammeerd stonden.
Geen sterk argument. Ding-a-dong was ook de eerste in 1975 zowel qua startplaats als eindplaats.
En het lukte de Italiaan in 1958 zelfs om het liedje twee keer te zingen, dus ook nog aan het eind. Hij kwam nog een keer aan bod omdat hij door technische problemen niet goed genoeg in alle landen te zien was geweest. Dus hij mocht het net als de winnaar twee keer uitvoeren.

Was de performance of uitstraling dan niet sterk? Modugno deed zijn best, was enthousiast en zwaaide flink met zijn armen.



Op mij kwam Modugno over als een aalgladde maffiabaas. Maar mijn mening wordt ook gevormd door deze fraaie uitvoering van Modugno uit de film L'onorata società di Riccardo Pazzaglia. En dus is ook dit argument niet zuiver.

Was hij op de plaat beter? Daar klinkt hij ingetogener.
Ook geen argument. De plaatopnames van Songfestivalliedjes zijn bijna altijd beter.

Ik weet eigenlijk niet waarom hij niet won. Uiteindelijk denk ik dat Italiaanse inzendingen vaak ondergewaardeerd worden. Vanwege die reden hebben ze wel eens een festival overgeslagen.

Maar de Engelsen waren in 1958 ook al aan hun brexit bezig. Ze vonden dat ze in 1957 veel te weinig waardering kregen.
Het was het succes van loser Modugno in de Britse hitparade die hun deed besluiten om in 1959 terug te keren en te beginnen aan de langste ononderbroken serie van deelnames van welk land ooit aan deze Europese wedstrijd.

Maar wat vinden jullie van Volare?
Je mag wat mij betreft zowel het nummer op de plaat als op het festival beoordelen. Maar dat wordt dan wel één cijfer.
Ik ben heel benieuwd.




Domenico Modugno - Nel Blu Dipinto di Blu (Volare) (1958)

9.6

Voor mij nog altijd het mooiste songfestival nummer aller tijden. Had natuurlijk gewoon moeten winnen in 1958.
Ik kijk trouwens al lange tijd geen songfestival meer. Ik kan het geduld er niet meer voor opbrengen om naar al die bagger - enkele uitzonderingen daargelaten - te luisteren. Het gaat ook te veel om het showelement.

7.8

7

Geef mij toch echt maar de versie van Dean Martin.
Voor Modugno wel nog een mooie:

7,5

En we voegen toe: als Noorwegen de publieksstem krijgt, wint Nederland

Een 7,0 nog voor Corrie en een 7,5 voor Domenico

8,4

Corry Brocken 6,5
Domenico Modugno 6

Er zijn er meer die er net zo over denken. Opvallend is dat Amsterdam van Maggie McNeal het best genoteerde Nederlandse nummer op die site is.
Misschien zet ik Johnny Jordaan toch nog op de shortlist.

Domenico verslaat bij ons tot nog toe duidelijk de Nederlandse winnaressen alhoewel hij door de stem van Kees-Jan terugvalt van 29 naar 50.
"It is all in the game".

41 Bo Diddley - Bo Diddley (1955) 7,664 (22 stemmen)
42 Elvis Presley - Mystery Train (1955) 7,659 (28 stemmen)
43 Big Mama Thornton - Hound Dog (1953) 7,655 (21 stemmen)
44 Billy Riley, The Little Green Men - Red Hot (1957) 7,650 (12 stemmen)
45 Louis Prima - Medley: Just a Gigolo / I Ain't Got Nobody (1956) 7,633 (21 stemmen)
46 Sam Cooke - You Send Me (1957) 7,630 (22 stemmen)
47 Cliff Richard - Dynamite (1959) 7,627 (11 stemmen)
48 Juliette Greco - Sous le ciel de Paris (1952) 7,626 (19 stemmen)
49 Link Wray - Rumble (1958) 7,626 (23 stemmen)
50 Domenico Modugno - Nel Blu Dipinto di Blu (Volare) (1958) 7,600 (8 stemmen)

En we hebben dit jaar weer een Nederlandse winnaar met het Eurovisiesong festival.

Het werd nog spannend. Elke positie anders dan de eerste is verlies.
Want als Duncan zingt over "I got addicted to a losing game" dan is niets zeker.

Maar als we verder luisteren blijkt Duncan over iets anders te zingen. "Loving you is a losing game". Een verloren liefde.

Laten we uit de jaren 50 eens een troostrijk liedje pakken.

Dat nummer weet onze huidige nr. 1 te verslaan in de Mojo top 100 aller tijden uit het jaar 2000. Daar staat "Johnny B Goode" op 51. Het gekozen nummer staat twee plaatsen hoger.
De hele top 100 staat hier. Inclusief allerlei feitjes.

Dat er al eerdere versies waren (klik).. En dat we er niet voor naar Oss hoeven te komen.




Tommy Edwards - It's all in the game (1958)

6,5

7,5

9,6

Gelijkwaardig aan het nummer van Modugno.

7,5

7,5

6.9

6

7,3

We horen vooral aan de verschillen tussen de versie van 1951 en 1958 hoe de muziek zich in de jaren 50 duidelijk ontwikkeld. Van een traditionele pop song in mono naar een doo wop arrangement in stereo. Die laatste hebben we beoordeeld.

Jammer dat Tommy al zo jong aan de gevolgen van alcoholisme overleed. Hij zat in een sinister lang rijtje van muzikanten die kwamen te overlijden tussen juli 1969 en juli 1971 met o.a. Brian Jones, Jimmi Hendrix, Janis Joplin en Jim Morrison.

In ons rijtje staat Tommy momenteel op 82.

81 Ray Charles - Mess Around (1953) 7,355 (21 stemmen)
82 Tommy Edwards - It's all in the game (1958) 7,350 (8 stemmen)
83 Bill Haley and His Comets - Rock Around The Clock (1954) 7,346 (26 stemmen)
84 Frankie Ford - Sea Cruise (1958) 7,329 (14 stemmen)
85 Ritchie Valens - La Bamba (1958) 7,321 (24 stemmen)
86 Were You There (When They Crucified My Lord) - The Soul Stirrers feat. Sam Cooke (1957) 7,311 (9 stemmen)
87 Hank Thompson - The Wild Side Of Life (1952) 7,309 (11 stemmen)
88 Nat King Cole - Unforgettable (1951) 7,292 (18 stemmen)
89 Kitty Wells - It Wasn't God Who Made Honky Tonk Angels (1952) 7,273 (11 stemmen)
90 Frank Sinatra - In The Wee Small Hours Of The Morning (1955) 7,267 (24 stemmen)

Het nu volgende nummer is gecoverd door Donny Edwards (geen directe familie van Tommy), Bill Haley, Elvis Presley, Buddy Holly, Sam Cooke, The Beatles, Chuck Berry, Carl Perkins en Shaky Shakin' Stevens.

Het origineel is ook heerlijk om live te zien en te horen:




Maar hoe mooi en fraai de live opname van dit nummer ook is.
Ik mis voor mij hier één van de mooiste erotische zinnen uit de geschiedenis van de muziek die (wel) op de plaat staat:
"you wear those dresses the sun comes shinin' through".




Joe Turner and his blues kings - Shake , Rattle and roll (1954)

Tommy Edwards 6
Joe Turner 7

8

7.4

8,4

6

8,2

8,5

7.7