jordidj1 schreef:
Oké, klaar nu. Hele rits berichten over stemgedrag en de ruzie die daaruit ontstond verwijderd. Nu weer over naar de orde van de dag!

Poeha schreef:
Je kunt dat ook te snel verwijderen he Nu heb ik dat allemaal niet meegekregen

Masimo schreef:
Korte samenvatting: users B en C wilden niet meer samen spelen met user A vanwege beoogd vals spel, user D vond dat user A de regels niet had overtreden, en user E wilde vooral spelletjes spelen met schoonmoeders (of iets in die trant?). Mam wil nu dat we zonder morren het spelletje afmaken.

Edgar18 schreef:
Dit nummer is overigens geen favoriet van het schrijversgilde, vandaar iets minder lovende stukjes dan bij de meeste andere songs.

Johnny Marr schreef:
Wow, wat staat Nothing Is Safe laag zeg, en ik ben de enige die 'm op 1 had, verrassend

MVW schreef:

Caterina op 12 is schokkender

Edgar18 schreef:
Dit nummer is overigens geen favoriet van het schrijversgilde, vandaar iets minder lovende stukjes dan bij de meeste andere songs.

Johnny Marr schreef:
Valt nog wel mee toch? Geniaal nummer trouwens

Dance Lover schreef:
Mooi nummer ( 7,5 ) maar rechtvaardigt zijn 6 minuten niet, daarvoor is hij te eentonig.

stoepkrijt schreef:
Als ik me niet vergis krijgen we de nummers 2, 3, 6 en 10 van de harde kern nog. Wie zou die nummer 10 zijn? Harmony Hall of toch California? Die andere twee verwacht ik niet.

aerobag schreef:
Ik zat Not laatst nog te luisteren en toen dacht ik, weet je wat dit nummer nóg beter zou maken? 30 seconden minder gitaarsolo, het pakkende refrein er weer in laten kicken en samen naar een gitaar climax toe werken. Was het helemaal een wereldhit. Geen dank Adrianne Lenker, je mag me PM'en hoor.

Titmeister schreef:

Goede suggestie, ik schaar me bij jou en (embed): prima nummer, maar een beetje last van het War on Drugs-syndroom: te lang doorebbende gitaren. Mijn nummer 11 (maar gelijk in beoordeling met de nummer 12, die nu echt wel eens mag komen...)

Black Country, New Road is één van de andere bands die de gitaarmuziek in de komende tien jaar gaan vernieuwen, en dat kan ik al zeggen op basis van twee uitgebrachte nummers. Dachten we dat na het veertiende Arcade Fire-aftreksel de combinatie klassieke instrumenten en rockmuziek wel weer een beetje uitgespeeld was, komt deze band hier even aan met een negen minuten durend angstig epos dat bol staat van elementen uit deze zeitgeist. De eerste reden waarom dit wat mij betreft het nummer van het jaar is, is de vlijmscherpe tekst, die wegleest als een roman: een reeks cynische observaties van hoe de relatie van Isaac, toevallig ook de naam van de zanger van de band, geïnfiltreerd wordt door het klasseprobleem van de Britse maatschappij. Als het nummer compleet is omgeslagen (en daar kom ik zo nog op terug), slaat de tekst om in een omschrijving van hoe het titelkarakter zichzelf deze positie aan de bovenkant van de sociale hiërarchie probeert aan te meten, om te eindigen met een aantal furieuze sneren naar de Britse bovenklasse ("I'm more than adequate/Leave my daddy's job out of this/Leave your Sertraline in the cabinet/And fuck me like you mean it this time, Isaac"). Wat mij betreft een rij ongelooflijk relevante observaties en uithalen in een jaar waarin de kwestie van klasse weer een grotere rol is gaan spelen in de politiek.

Een misantropische tekst als deze kan alleen maar vergezeld worden door een misantropische uitvoering, en godverdomme, ja, dat is het ook hoor. De verontwaardigde woede waarin de hierboven geciteerde tekst wordt uitgevoerd door de desbetreffende Isaac getuigd van een grenzeloze donkerheid, en zo ook de mix van angst en cynisme (ja, dat kan) in zijn stem in het chaotische middenstuk. Maar goed, dit zou allemaal niet mogelijk gemaakt zijn zonder de grandioze compositie, en daar hadden we het dus nog niet over gehad. Die is, eh, ja, grandioos. Het nummer is opgesplitst in een vrij rustig beginstuk en een tweede deel waar alle remmen losgaan; als een Berlijnse muur scheidt het middenstuk deze twee gedeeltes, in een kakofonische, vertragende minuut die spat van de dissonantie. Die minuut zou al een van de tofste stukjes muziek zijn van de afgelopen paar jaar, als we niet daarna een nóg genialere tweede helft op ons aan het wachten waren. Hoe de hele band langzaam alarmbelletje na alarmbelletje toevoegt, om bij het tweede "Leave Kanye out of this!"-gedeelte echt hélemaal uit zijn dak te gaan - ik kan niet uitdrukken hoe ongelooflijk vet ik dit vind. Sunglasses is mijn nummer van het jaar, en staat nu al vrij hoog in mijn lijst van favoriete nummers aller tijden.

Sunglasses is, met gepaste afstand, mijn absolute nummer 1 van 2019 en heeft zichzelf al omhooggewerkt tot een van mijn favoriete liedjes van de afgelopen jaren. De eerste tonen van dat spannende post-punky gitaarloopje pakken mij direct. De melodieuze saxofoon die er dan inkickt, vervolgd door memorabele, humoristische en stekende teksten... en hoe gepassioneerd de leadzanger ze ook brengt. De opvallendste referenties passeren de revue. Van Nutribullets, tot Amerikaanse zanger Richard Hell, van de Fonz tot Scott Walker. Volgens de zanger Isaac Wood beschrijft hij een “series of events, loosely connected, all yet to happen”. In mijn ogen een soort verwijzing naar de sleur des levens waar je niemand onderuit komt. Die chaotische composities die op ons losgelaten worden zijn ijzersterk, om vervolgens weer terug te vallen op het dringende gitaarloopje die vervolgens door magnifieke blazers begeleid worden tot een machtige climax. Ik vind dit echt een modern meesterwerkje.
Erg benieuwd wat BNCR ons in de toekomst gaat brengen, they are more than adequate.

Opeens waren ze daar, in mijn Discover Weekly op Spotify anno maart 2019: Black Country, New Road met Athen's France. Nooit van gehoord, weinig over te vinden, maar wat een waanzinnige muziek. Ik dropte het nummer in het 'Maak kennis met... 2019'-topic, daar sloeg het gelijk aan, wat resulteerde in deelname in Song van het Jaar Maart 2019. Ook daar vloog het uit de startblokken, met misschien wel de beste score in een ladder afgelopen jaar. Het resulteerde in een ietwat teleurstellende 5e plek in de maandfinale - en een meer terechte 26e plek in de jaarfinale - maar duidelijk was: er was een nieuwe hypeband geboren.

Opvolgsingle Sunglasses sloeg niet gelijk aan bij mij - ik haalde zelfs het gemiddelde omlaag in het kennismakingstopic - maar beetje bij beetje groeide ie en inmiddels kan ik ruimschoots zeggen dat Sunglasses het beste nummer van 2019 is, en misschien wel een van de beste nummers van het afgelopen decennium.

Dat het niet gelijk aansloeg, was niet zo heel vreemd. In de 9 minuten durende manie van het nummer wordt je aan alle kanten om je oren geslagen met muzikale en tekstuele referenties, die niet in een paar luisterbeurten volledig geduid kunnen worden. Als je dan toch moet beginnen om het nummer te duiden, kan je niet om de rol van zanger Isaac Wood heen. De meest gelikete YouTube-comment bij dit nummer is niet voor niets van iemand die aangeeft dat ie zijn zangers het liefst hoort alsof ze door een megafoon naar een politie-onderhandelaar aan het schreeuwen. Een punchline waardig voor een nummer als Sunglasses, dat waarschijnlijk in zijn eentje de top 5 beste punchlines in de popmuziek van 2019 vult. Los van de teksten is de praatzang van Wood, vol met soms ingehouden, soms exploderende woede, een absoluut pluspunt van de muziek, die BCNC haar karakteristieke geluid geeft.

Maar de zang is mijns inziens absoluut niet het hoogtepunt op Sunglasses. Nee, de instrumentatie wint het ruimschoots. Het begint al met het intro; ingetogen en minimaal, als stilte voor de storm een voorbode voor de waanzin die nog gaat volgen. Dan is er die geniale, repetitieve riff, die in meerdere vormen en volumes terugkomt in het nummer. En uiteraard de saxofoon, die af en toe heerlijk overstuurt en het geheel een free jazz-vibe geeft. Het geheel komt samen in een geweldige climax aan het eind. Absoluut een uniek nummer van een unieke band. Laat dat debuutalbum maar komen!

Kanye en Ariana opnemen als referenties in je lyrics, snedige gitaarmuziek maken mét blazers, niet geven om de lengte van je nummers, om (ogenschijnlijk?) onverklaarbare redenen een weglatingsteken in Athen's plaatsen, een bandnaam met een komma hebben, tijdens het zingen zowel roepen als fluisteren als praten en voor al je posts op social media (en de videoclip van Sunglasses) random foto's gebruiken. Ja, deze band tickt veel boxes als het gaat over cool zijn. Ik weet alleen dat wanneer ik - hopelijk - deze zomer om 3u 's nachts licht beschonken over de festivalweide paradeer mijn zonnebril ophoud en van de daken schreeuw: I AM INVINCIBLE IN THESE SUNGLASSES!

Fietstocht des Oordeels - deel 7: Black Country, New Road - Sunglasses
Het stuk tussen Geldrop en Heeze dat nu op mijn pad komt is ook maar een saaie rechte provinciale weg met verbazingwekkend veel auto’s die allemaal lekker met de banden over het asfalt schrapen, zo’n vervelend suizend geraas achterlatend. Gelukkig passeert met Sunglasses een nummer dat de dynamiek erin kan houden en waarmee ik lekker even kan grommen en me boosmaken op het feit dat ik niet gewon een lekker rustig bospaadje had uitgekozen. Dit is me toch een regelrecht anthem gebeken, een nummer dat we gaan onthouden als het pronkstuk van een revival van vuige houtjetouwtjerock die stiekem toch wel verdomt ingenieus in elkaar steekt. Direct na het inrijden van Heeze pak ik de eerste rotonde links om het dorp nog weer sneller te verlaten. De weg naar de Heide is meer een klassiek landweggetje met aan de rechterkant een woonwijk en aan de linkerkant een paar boerderijen, glinsterend in het zonlicht. Een zonnebril zou trouwens geen overbodige luxe geweest zijn. Gelukkig heb ik nog een kjoele pet waarmee ik me toch een beetje onoverwinnelijk kan voelen. En dat ben ik ook want deel twee zet nu in en de boel wordt even flink op stelten gezet. Alles hier is citeerbaar, alles is meeblèrbaar. Sunglasses is net niet mijn nummer 1 hier maar eigenlijk is dit wel het nummer dat de titel Song van het Jaar het meeste toekomt. Alleen al omdat ie zo mooi past in het rijtje winnaars. Een decennium aan winnaars, geopend door Kanye. Fuck you Isaac, ik noem m lekker toch x.

Yes, we zijn aangekomen bij het koningskwartet van deze editie. Dit is een song vol heerlijke georganiseerde chaos. Een rustig begin wordt langzaam uitgebouwd tot een kakofonie van geluiden. Een pallet van muziekstijlen en instrumenten trekt voorbij in deze negen minuten durende song. Ook tekstueel zit dit nummer uitstekend in elkaar met referenties naar allerhande kunstenaars en gebeurtenissen uit het verleden. Als dit de toekomst van de rockmuziek is dan zitten we het komende decennium gebakken.

"She flies to Paris, France, I come down in her childhood bed.
She tries to fuck me, I pretend that I'm asleep instead.
She loves pop culture, she has 'thank u, next' stuck in her head..."

Als dit de eerste lyrics zijn die je als band op de wereld loslaat heb je mij in ieder geval al voor je gewonnen. Muzikaal was ik niet direct zo overtuigd al velen van jullie, maar de combinatie van de intense zang met de zwart-komische teksten was genoeg om me bij de les te houden. Beide singles zijn door het jaar heen bij me gegroeid en ik vind ze ook niet veel voor elkaar onderdoen.

Er zijn duidelijk invloeden te horen van andere acts, maar de band lijkt genoeg eigen smoel te hebben om daar bovenuit te stijgen. Als ze er in slagen een album te droppen dat in de buurt komt van de kwaliteit van deze 2 singles gaat die ongetwijfeld een kanshebber worden voor mijn jaarlijst.

Ik had ze heel graag live gezien volgende week op Motel Mozaique. Het zal een andere keer worden.

Het is post-punk, het is indie, het is van alles wat maar in ieder geval een wat experimentelere vorm van rock. Sunglasses valt grofweg uiteen in twee delen, maar ik heb eigenlijk geen voorkeur. Allebei hebben ze een boeiende opbouw richting een fijne, drukke climax. Het is een lekkere chaos, dit hele nummer, op een positieve manier.

Toch knap dat zo'n amateuristisch bandje zo een emotioneel, gevarieerd nummer kan produceren. Deze sloeg erin als een bom vorig jaar en dat laat nog steeds zijn sporen achter.

Ook ik ben een liefhebber van melodie in songs en bij Sunglasses hoor ik vooral moeilijkdoenerij voor gevorderden. Athens, France was nog in orde, maar dit nummer is - ondanks enkele geslaagde passages - bij momenten eerder storend dan plezierend.

Choconas schreef:
Dat laatste heb ik nou met Fantas, en die is meer dan 10 minuten lang!

Edgar18 schreef:
Deze sloeg erin als een bom vorig jaar en dat laat nog steeds zijn sporen achter.