Anima Mundi - Spring Knocks on the Door of Men

Na de tip van Alicia om met ijsjes en reggae, (dat laatste is niet zo aan mij besteed) de hitte door te komen, nu weer terug naar het genre waar het hier om draait, de symfo.
In een flinke doos vol met lp’s met vinyl uit voornamelijk de jaren 60 en 70 van de vorige eeuw die ik een paar maanden geleden op de vliering heb gevonden en naar beneden heb gesleept, vond ik daarin het titelloze album van Emerson Lake & Palmer uit 1970.
Ik denk dat deze iconische plaat bij velen wel bekend is, of in ieder geval zeker de laatste track daarop, Lucky Man, dat in vele hitparades heeft gestaan.
Naast het mooie Lucky Man staan er n.m.m nog een paar buitengewoon fraaie nummers op.
Een daarvan wil ik hier inzetten, mede als eerbetoon aan Keith Emerson en Greg Lake die in 2016 ons zijn ontvallen.
Een composities geschreven door Greg Lake met prachtig toetsenspel van Keith Emerson.




Emerson Lake & Palmer - Take A Pebble

De mooie stem van Greg Lake, het keyboardspel van grootmeester Keith Emerson en laten we vooral Carl Palmer niet vergeten, het blijft voor mij de meest heerlijke symfo (naast Yes) om naar te luisteren. Soms intens mooi en een andere keer weer helemaal 'knots en knetter', ELP blijft favoriet. Het debuut is echter pas later aangeschaft, ook al kende ik natuurlijk de hit Lucky Man van de radio. Mijn echte kennismaking kwam pas met Pictures at an Exhibition en wel op mijn allereerste draaitafeltje. Tot en met Brain Salad Surgery was dit een topper voor mij. Voor anderen is dit wellicht tot Works Volume 1. Op een enkel nummertje na, kun je de daarop volgende werkjes misschien maar beter vergeten.

Mijn allereerste liefde is toch wel Yes (naast Genesis en Pink Floyd, maar laatstgenoemde
hoort dan waarschijnlijk weer in een ander laatje thuis). Awaken vind ik een van de allermooiste Yes liedjes en deze uitvoering is wellicht niet de meest bekende, maar uitgevoerd door Jon samen met het orkest Todmobile is het wel een van de allermooiste versies die ik tot nu toe gehoord heb!

Dit is ook een geweldig mooi deel uit het nummer The Great Gates of Delirium:

Ha, dat optreden... Met Hein van den Broek als zanger omdat de echte zanger zijn reispapieren niet tijdig op orde had. En het erge was dat de invalzanger stukken beter was dan de echte...

Anyway, ik zie in mijn eigen overzicht dat ik deze band inmiddels toch alweer tien keer gezien heb. Dit nummer spelen ze helaas eigenlijk niet meer, al kan ik natuurlijk altijd hopen dat het in september weer op de setlist staat . Ga jij eigenlijk nog, Papartis?

Ik ben soms hier de berichten aan het volgen maar een te weinig kenner van de vele richtingen die de Prog heeft. Tel daarbij het feit op dat ik in mijn zomercyclus zit van het luisteren naar andersoortige muziek (Neil Young, Jony Mitchell, Duke, Three Sides Live, Mark Hollis, Broeder Dieleman, Anaïs Mitchell en DC. Dogrell) dan is er soms te weinig tijd om mij te kunnen oriënteren op al deze richtingen.

Maar ik heb een heerlijke (onderwijs) vakantie ! En ik blijf hier lezen, een beetje op ‘pauze-stand’.

Groeten vanuit Walcheren ! Jeroen

Het lijkt me leuk om ze weer eens te zien. In Alphen aan den Rijn toch? Park Theater?

Het lijntje symfo staat nog open dus doe ik er nog gauw eentje bij.
Van een zomercyclus, waar meneer het over heeft, heb ik gelukkig geen last en ik ga dan ook niet vreemd!
Een mooie gelegenheid om nog eens een oudje in te brengen.
Een paar jaar geleden heb ik ‘m al eens genomineerd voor de Progladder, veel punten heeft het nummer toen niet gehaald.
Het is de Ierse band Fruupp uit Belfast met Garden Lady uit 1974, van hun album Seven Secrets en voor de gelegenheid deze keer echt van vinyl!
Wat ik er verder nog van weet is dat ze in voorprogramma’s hebben gespeeld voor bands zoals Queen, Genesis en King Crimson.



Fruupp - Garden Lady

Even tijd om de geplaatste muziekjes eens te beluisteren.

Rain - The Silver Apples of the Moon: toen ik het jaartal zag, vermoedde ik dat dit een recensie-exemplaar van de plaatser van dienst uit onze indertijd gezamenlijke activiteit was, maar nee, aan dit album zijn geen postzegels verspild. Het liedje heeft zijn momenten, maar op het eerste gehoor niet heel veel. Eén album, vier stemmen, aan obscuriteit in elk geval geen gebrek bij deze band.

Citizen Cain - Serpents in Camouflage: ik weet niet hoe representatief dit nummer voor de band is, maar dit liedje is - al was het maar vanwege de ontzettend vintage toetsen in het intro - toch wel heel veel meer Symphonic Prog dan Neo-Prog. Het liedje heeft zijn momenten, al ben ik toch altijd wel flink allergisch voor dit soort zangers die net te veel als een schorre Peter Gabriel (proberen te) klinken.

IZZ - 42: een band waar ik af en toe naar luister en dan is de conclusie doorgaans dat het toch wel prettige muziek is. Dit is ook weer een fijn energiek nummer - ik geloof wel dat Yes er soms minder dik bovenop ligt.

En toen kwam er een blokje nummers die gewoon in de Prog Top 300 staan (en nee, die heb ik niet voor de gelegenheid herbeluisterd). Voor Anima Mundi - Spring Knocks on the Door of Men heb ik niet helemaal de liefde ontwikkeld zoals sommigen hier dat wel hebben, maar het nummer mag er best wezen. Van Yes zijn met Awaken en The Gates of Delirium wel twee van hun allerbeste nummers (überhaupt twee van de beste jaren '70 nummers) geplaatst, het is haast wachten tot iemand het completeert door Close to the Edge nog even te noemen. Dat Emerson, Lake & Palmer zowat elk jaar vruchteloos genomineerd wordt, blijf ik in een Prog Top 300 toch een tamelijk verbazingwekkend fenomeen vinden. Take a Pebble is een klassieker, al zou ik dan zelf eerder voor Tarkus als hun ultieme epic gaan. Of natuurlijk voor Abaddon's Bolero, mijn twee cent in de vruchteloze ELP-nominaties.

Fruupp - Garden Lady: (Noord?)Ierse band die ik ook wel een warm hart toedraag, voornamelijk met dank aan hun debuutalbum Future Legends. Luisterend naar dit nummer zie ik mannen met baarden in geitenwollen sokken. Muzikaal geen verkeerd beeld.

Nou, dan plaats ik zelf ook nog maar een recente favoriet... of nouja, inmiddels ook alweer iets minder recent. Bijna 17 minuten instrumentaal, maar 't is gelukkig onderhoudend zat. Kennelijk tot nog toe ook vergeten te nomineren...

Wat wordt het volgende sub genre van de Prog Rock?

Ik plaats een dezer dagen een nieuwe, moet even tijd vinden om er een stukje bij te schrijven.

Dan zal ik ook een reminder sturen dat ik van een aantal mensen nog op een Crossover Prog en een Neoprog lijstje wacht. Eenieder die die reminder voor wil zijn: dat mag . Op zeker moment wil ik toch ook wel beginnen met het presenteren van het eerste gezamenlijke lijstje.

Nu er nog tijd is, nog even een filmpje uit de Sympho Prog. Citizen Cain werd al aangehaald, dit is een clip van Stewart Bell solo. Hij heeft al 2 albums gemaakt over een jongen die last heeft van lucide dromen. Het gaat hierbij om het bewust zijn van dat je droomt en dat je daarmee je dromen kunt beïnvloeden. Het concept sprak me direct aan, maar de muziek helaas niet. Het eerste album miste te veel dynamiek en verrassing. Het tweede album was duidelijk een stap vooruit. Ook vind ik het weer een mooi voorbeeld hoe je met progmuziek op een mooie wijze verhalen kunt vertellen en concepten naar voren weet te brengen. O ja en mocht het je echt aanspreken en bestellen, is het ook een mooi voorbeeld, hoe vormgeving iets toe kan voegen aan de muziek.

Laat ik er ook nog eentje aan toevoegen.
Uit de tijd dat ik met een ‘John Lennon brilletje’ op rondliep en met haren tot op mijn schouders. 1968 dus.
Goeie herinneringen heb ik aan het nummer America van The Nice (bewerking van Leonard Bernsteins America), met de al eerder genoemde toetsenist Keith Emerson.
Heerlijke mix van symfo, jazz en klassieke muziek.
Leuk om deze oude versie, waarin de bandleden zich helemaal uitleven, nog eens te zien en te horen.
Ook voor mij was dit toen een ideale plaat om eens lekker te ‘headbangen’, al ga ik dit met het kleine beetje haar wat ik nu nog heb niet meer doen.




The Nice - America

Heavy Prog

Heavy Prog is, naast het al eerder behandelde Crossover Prog een van de drie subgenres die uit de aloude vergaarbak Art Rock komen. Het is muziek die (doorgaans) op en top prog is, met stevigheid als beeldbepalend element, zonder dat het echt metal wordt (dat komt nog).

Ook hier vinden we oudjes, waar een vrij eenduidige lijn te trekken is van de hardrockpioniers (wat we toen nog heavy metal noemden, maar nu niet meer, volgt u het nog?) als High Tide, Rush en Uriah Heep en moderne grootheden waarvan de evolutionaire lijn de ene keer wat duidelijker is dan de andere (Anekdoten, Haken en Porcupine Tree).

De Prog Top 300 kent 30 Heavy Prog nummers. En tja, twee bands nemen er daar 24 van voor hun rekening.

Nu in de Prog Top 300
Anekdoten
Haken
Karnivool
Porcupine Tree
Rush
Sylvium

Ooit in de Prog Top 300
Black Bonzo
Demians
Uriah Heep

Ooit bijna in de Prog Top 300
Arcane
Bigelf
Birth Control
Carpe Nota
DeeExpus
Ephrat
Everon
Explorers Club
Fields
Glasswork
Headspace
High Tide
Irish Coffee
Jane
Playgrounded
Sky Architect
The Mars Volta
Twenty Sixty Six And Then

Terugbladeren
Crossover Prog
Neo-Prog
Symphonic Prog

Daarmee mogen er ook lijstjes Symphonic Prog ingediend worden (Papartis heeft dat overigens al gedaan).

Verder wacht ik nog op de volgende lijstjes:

Crossover Prog
50tracks
Bonk
chevy93
Finidi
meneer
Brunniepoo heeft aangegeven geen Crossover Prog lijstje in te dienen. Hij mag uiteraard nog van gedachten veranderen.

Neoprog
50tracks
Alicia
Bonk
Brunniepoo
chevy93
Finidi
meneer

Overigens mag ieder ander ook een lijstje indienen, maar ik heb me nu even beperkt tot de mensen die al in dit topic gereageerd hebben.

Laat ik het bal maar openen. Over High Tide heb ik verder niet zo veel inhoudelijks te melden. Gewoon een fijne (en misschien na bijna een halve eeuw een tikkeltje gedateerde) bak herrie... of nouja, dat geldt voor veel van hun nummers. Deze is eigenlijk best tam. Lekkere wah-wah gitaar ook. Mooi!

Een band die verder geen introductie behoeft, maar die ik toch graag wil noemen is Porcupine Tree.
Een van hun betere albums vind ik altijd nog het uit 1993 afkomstige Up the Downstair.
Vreemd vind ik het dat het afsluitende Fadeaway nooit voor de Progladder is genomineerd.
Het prachtige nummer geeft met zijn zweverige soundscapes een sfeer weer die bij mij door merg en mijn beide benen gaan. Wat ik bij het nummer nu erg mis is de schitterende clip die ik in het begin wel eens heb gezien en toen gelinkt was aan die track.
Ongeveer een klein jaartje geleden heb ik een bericht gepost op dit forum en ook op het PW Forum dat ongeveer zo luidde:

Is er iemand die mij kan helpen....?
Het gaat om het nummer Fadeaway van Porcupine Tree (van het album Up the Downstair uit 1993).
Mijn vraag gaat over een speciale clip daarvan.
Daar heb ik - en dat is weer al een lange tijd geleden - eens een schitterend clip van gezien op YouTube.
Dat filmpje gaf een sfeerbeeld weer van het festival Burning Man (dacht ik), in de USA. Ergens 'in the middle of nowhere'. (een woestijn of zoiets).
Weet iemand of die clip nog op YouTube staat of elders vindbaar is?
Ik ben erg benieuwd...

Misschien ooit nog eens die buitengewoon mooie clip, maar voor nu slechts de albumhoes.




Porcupine Tree - Fadeaway

Laat ik ook een oudje toevoegen (1993)
Altered State - Dos
Het album waar dit nummer van af komt heeft een score van 4.36 op Progarchives.

Mijn bijdrage komt uit Italië. Een land waar natuurlijk veel mooie Prog gemaakt wordt, maar wat nou niet direct bekend staat om de zwaardere (heavy zoals u wil) prog, heb ik het idee.
Karmamoi maakte in 2017 een album geïnspireerd op het verhaal van twee Syrische broers, die gevlucht voor de oorlog in het veilig gewaande Londen de vreselijke Grenfell brand meemaken, waarbij één van hen komt te overlijden. Geen lichte kost, zowel qua thematiek als muziek. Maar hoe heftig ook, het levert wel mooie muziek op.

Gisteren las ik in de krant dat patiënten die voor, tijdens of na een operatie een koptelefoon met muziek op krijgen, minder zware verslavende pijnmedicatie nodig hebben dan mensen die geopereerd worden zonder dat ze muziek horen. Dat concludeert het Erasmus MC in Rotterdam dat daar onderzoek naar deed.
Het verhaal gaat verder dat er in Nederland zo´n 1,3 miljoen gebruikers zijn van zware pijnstillers, enz. enz.
Gelukkig heb ik op dit moment niets van doen met een operatie, maar als dagelijkse gebruiker van medicijnen kwam ik op het volgende idee.
Ik ga i.p.v. mijn tabletje vanavond eens de koptelefoon pakken en dit heerlijke muzikale medicijntje gebruiken.




DEEEXPUS - PTtee (2009)

Jacoto na een minuut of 5 krijg je een stevig stuk muziek met hardrock (metal) invloeden , laat nu net in dat artikel staan dat het met die muziek niet werkt

Je leest waarschijnlijk een andere krant dan ik.

Ik neem aan hetzelfde onderzoek.

Met muziek tijdens operatie minder pijnstillers nodig, maar heavy metal werkt niet | NOS

Nou, dan zitten we gelukkig nu nog veilig.

Mooi gevonden Rudi S, dat bericht.
Deze uitgebreide versie van dat onderzoek ken ik niet.
In mijn krant was louter een kort persbericht opgenomen, zonder dat op heavy metal werd ingegaan.
Neemt niet weg, dat ik dit een discutabele stelling vind, waarom zou heavy metal niet geschikt zou zijn voor bepaalde patiënten?
Voor mij zou het geen straf zijn. Ik zou er bijvoorbeeld niet aan moeten denken dat in mijn koptelefoon op de operatietafel Echoes van Pink Floyd klinkt.

Ach waarom niet, kan wel een hele operatie mee.
Nee One van Metallica is pas echt mis

The Mars Volta behoeft op MusicMeter niet echt een introductie (het onderliggende album staat zelfs in de Top 250). In de Prog Ladder gaat het een stuk moeizamer. Daarom nog maar weer een keertje terug naar die fantastische debuutsingle die hier te lande nota bene nog op Kink FM gedraaid werd. Is dat heavy of is dat heavy?

Het is weer een flinke vergaarbak in het digitale Progarchief wat betreft de stevige jongens uit de Proghoek.

Dat Uriah Heep uberhaubt op de site moet staan is ook maar de vraag, alhoewel Prog Related misschien. Maar goed ze staan er en dan kunnen we er beter maar ook van genieten.

Return To Fantasy is een lp uit 1975 en op dit album doet opperprogman John Wetton mee, sterker nog hij is ten tijde van dit album zelfs de vaste bassist. Zou het toeval zijn dat het titelnummer wat mij betreft een erg hoog proggehalte heeft? De rest van de plaat is wat vlakjes maar dat kan je van het titelnummer moeilijk zeggen. Echt waanzinnig!

Uriah Heep - Return to Fantasy. - YouTube