Speurend naar de namen die onder Heavy Prog vermeld staan zag ik tot mijn verbazing de naam Kaleidoreal staan.
Daar was ik erg mee in mijn nopjes omdat deze Zweedse band met hun debuut A Life Wasted mijn jaarplaat over 2018 is geworden.
Is die muziek dan zo bijzonder? Ja…, is mijn antwoord.
Het album kenmerkt zich door zeer prettig in het gehoor liggende songs. Het is een reis door verschillende stemmingen en genres, verteld met krachtige teksten en verpakt met moderne proginvloeden van gitaar tot toetsen. Samen met de drie andere liedjes zijn alle tracks kwalitatief dik in orde.
En wie na de openingstrack A Life Wasted geïnteresseerd is geraakt, geen nood, als afsluiter staat nog een deel 2. En dat is zeker geen verspilde tijd!




Kaleidoreal - A Life Wasted Part 1 (2018) SWE

Porcupine Tree - Fadeaway: Allereerst: dit is weer even een kijkje in Progarchives' rubriceerkeuken. Heavy Prog, dat waren ze pas sinds In Absentia of voor mijn part sinds Lightbulb Sun... maar dat wordt kennelijk (nu) hun relevantste periode bevonden. Enfin, om mij heen werd ook nog wel eens vooral hoog opgegeven over oudje Up the Downstair (het album), dit niet altijd tot mijn volledige begrip. Maar toegegeven, zo in isolatie (en na lang niet horen) is dit toch best een fraai liedje, zeker een stuk beter dan de mindere goden op de recentste albums.

Altered State - If the World...: waarbij Papartis terecht naar de Progarchives-score verwijst, want er is geen MuMe-vermelding en dus ook geen -score om naar te verwijzen. Deze If the World... is wel een beetje een kind van zijn tijd, of wellicht was het in 1993 ook al een paar jaar gedateerd. Toch stiekem best een prettig liedje, ik maak in elk geval even een kleine mental note.

Karmamoi - Mother's Dirge: oeh deze is ook wel mooi. Waarbij aangetekend dat ik bij de zangeres nog een beetje gemengde gevoelens heb.

DeeExpus - PTtee: ja, die kende ik wel, ik was nota bene nog de eerste die iets bij het album schreef. Maar nu dus in de liveversie. Of de titel nu bedoeld is als verwijzing naar de ook toen al erg populaire band die eerder in dit overzichtje al voorbijkwam en waarnaar de referenties er op het album soms ook vrij dik bovenop liggen... Aardig nummer hoor, al moet ik zeggen dat de cd niet heel vaak meer uit zijn doosje komt.

Uriah Heep - Return to Fantasy: Uriah Heep is inderdaad net niet de meest voor de hand liggende entry hier (en of we de concullega's van Deep Purple nou op een logischer plek ingedeeld vinden, daar kunnen we het straks nog over hebben), al kan ik er op grond van nummers als July Morning en het helaas weer uit de lijst gevallen Salisbury nog een eind in meegaan. Verder zit ik niet zo diep in de band. Wel zag ik graag genoteerd dat hun album van vorig jaar (Living the Dream) verrassend sterk was. Enfin, Return to Fantasy, die had ik echt heel lang niet meer gehoord. Bij herbeluistering wel ontzettend herkenbaar orgelwerk. Nummer is verder toch ook wel beter dan ik me herinnerde. Misschien een mooi excuus om ooit weer eens in de band te duiken.

Kaleidoreal - A Life Wasted Part 1: deze was geheel aan mij voorbijgegaan. Volgens de enige respondent op Youtube: "Well, what to say, I can safely say it's waaaaaaaaay better than any Marillion crap !!!". Laten we het erop houden dat ik die mening niet meteen deel.

In een berichtenreeks waar vooral de nadruk ligt op onontdekte pareltjes behoeft Heavy Prog band Rush eigenlijk geen aandacht. Maar ja, je bent de beste band allertijden of je bent het niet... dus vooruit dan maar. Van de weeromstuit dan maar een liedje waar eigenlijk niks heavy aan is, maar dat toch wel een beetje voor relatief onbekend/ondergewaardeerd pareltje door kan gaan. Of hoe je uit één terugkerend basthema een meesterwerkje bouwt.

Lezend over het basthema hierboven…
Een paar weken geleden was ik bij mijn neef op bezoek die inmiddels de 50 is gepasseerd en ergens onder de rook van Rotterdam woont.
Vroeger in zijn jeugdjaren, toen hij in een plaatselijk bandje speelde was muziek altijd een van zijn grote hobbies en een veelbesproken onderwerp als ik hem zag.
Wat ik ook nog weet is dat hij een echte fan was van Rush.
Toen ik de vorige week weer eens bij hem op bezoek was zag ik in de kamer een basgitaar staan.
Aha, weer aan de gitaar, zei ik? Ja, en ik speel zelfs ook weer in een bandje op deze basgitaar.
Een tijdje geleden heb ik Book of Bass van Geddy Lee aangeschaft. Ik had het besteld en kon het op een bepaalde dag in een Amsterdamse boekwinkel afhalen. En wat bleek…, toen ik daarvoor de trap op naar een bovenkamertje moest stond ik ineens oog in oog met Geddy Lee, die de boeken signeerde.

Zonder de band tekort te doen, maar om nou, zoals In bovenstaand bericht staat Rush de beste band allertijden te noemen?? Laten we het erop houden, dat ik die mening niet meteen deel.
Toch van mijn kant een liedje dat mij altijd heel erg heeft aangesproken. The Pass uit 1989.




Rush - The Pass (1989)

Toch zijn er op deze wereld nogal wat mensen die Rush de allerbeste band allertijden vinden.
Ook andere bands vallen deze eer te beurt Door andere , zal wel een smaak dingetje zijn

Ik vroeg me al af waar Dream Theater gebleven was, maar blijkbaar valt die dan weer onder het label 'prog metal', tja... Heavy Prog is geen genre die ik in mijn digitale muziekcollectie terugvind en zo te zien bestaat deze vrijwel volledig uit Rush, Porcupine Tree, The Mars Volta, Haken en Anekdoten. De laatste naam die ik nog op PA in de gauwigheid tegenkwam, was Uriah Heep. Een band die bij mij onder de Hard Rock geposteerd is, maar evengoed hier op z'n plek is. Mijn favoriet is al eerder gememoreerd:




Het zou ook zomaar kunnen dat het mijn nominatie is die (klaarblijkelijk) uit de lijst gevallen is.

Touché

The Pass is zeker erg fraai en tekstueel immer relevant. Wat mij betreft alleen wel zo ongeveer het nummer dat het meest te lijden heeft onder de productie van Rupert Hine, die de albums Presto en Roll the Bones hun zo, laten we zeggen, unieke sound in het Rush-repertoire gaf.

Er zit mijns inziens toch nog wel behoorlijk licht tussen Heavy Prog en Prog Metal. Al wordt het plaatje wel wat gecompliceerd doordat de betekenis van Heavy Metal sinds het munten van de term in de late jaren '60 nogal verzwaard is. Om toch nog even bij Rush te blijven: sommige van hun steviger nummers t/m pakweg Moving Pictures zijn redelijk on par met wat in de jaren '70 heavy metal genoemd werd (Led Zeppelin en co), maar qua zwaarte is het daarna door de Metallica's en Slayers van deze wereld toch wel ingehaald.

Voorts wil ik niet te veel op de zaken vooruitlopen, maar voor de liefhebbers staan er nog drie metalnuances op het programma.Neen, hij is als Progarchives-Klassieker ingestroomd - en ook weer uitgestroomd dus. Mooie gelegenheid om het nummer nog eens in zijn volle 16 minuten durende glorie te herbeluisteren. Toch wel een ontzettend vet nummer hoor. En al had de rest van het Uriah Heep-repertoire allemaal als Status Quo geklonken, alleen al op grond van de terugkerende thema's in dit werkje is het progticket wat mij betreft met vlag en wimpel binnen.

Anekdoten werd ook nog even genoemd. Nu staan Gravity en Shooting Star daarvan alweer enkele jaren in de Top 300, dus die behoeven sowieso geen krans. We horen daar ook een betrekkelijk gestroomlijnde Anekdoten. Op en top heavy zijn ze dan weer in dit oudje:

Zei iemand daar King Crimsonesque?

"Behoorlijk licht" nog wel (kudo's voor de woordspeling). Voor mij zit een Porcupine Tree 'gewoon' naast Dream Theater, behalve dan dat eerstgenoemde beduidend beter is. Maar goed, een Rush is idd wel beduidend anders klinkend.

Overigens staat Rush bij mij gecategoriseerd onder de 'prog related' (en Led Zeppelin onder de Hard Rock), maar zoals gezegd is er bij mij dan ook geen categorie 'Heavy Prog'. Om het rijtje dan maar compleet te maken: Porcupine Tree en Dream Theater staan onder de 'Moderne Prog', een categorie die meer ingegeven is door leeftijd dan door de sound. En mede ontstaan is, doordat ik significant meer oudere prog heb dan nieuwere.

Wellicht een mooi onderscheid: zodra ik met heavy prog niet zoveel kan, is het waarschijnlijk metal geworden.

Vooral tussen de Tech/Extreme Prog Metal staat het e.e.a. wat ik simpelweg niet trek.

Ja, ik schud ze uit de mouw, soms zelfs onbewust.Ben wel benieuwd welk deel van het Porcupine Tree repertoire je redelijk vergelijkbaar vindt met welk deel van het Dream Theater repertoire.Ik neem aan dat je een Airbag of een Pendragon daar niet onder geschaard hebt? Ik heb zelf mijn muziek niet gecategoriseerd, maar als ik een bakje Moderne Prog zou aanmaken zouden daar namen als Archive, Pure Reason Revolution en eventueel Gazpacho en Marillion-met-Hogarth in passen. Tja, die zaten in deze context dus (op de laatste na) in Crossover Prog.Zonder daar afbreuk aan te doen... een gevoelsmatig verschil voor mij is dat bij metal (hetzij prog, hetzij niet) de textuur met zijn zware riffs het startpunt van de muziek is, terwijl bij wat we hier (kennelijk) Heavy Prog noemen de zwaarte meer een bijproduct is. En nee, dan is Porcupine Tree niet het meest illustratieve voorbeeld.

Ik vond een DT album als Scènes from a Memory wel raakvlakken hebben met Pink Floyd, iets waar Porcupine Tree ook altijd van " beschuldigd " is.
Deadwing en Fear of a Blank planet rockt ook wel in de Dream Theater progmetal vijver.

Dit dus: Met wat goede wil zou je In Absentia er ook onder kunnen scharen. Hoewel Dream Theater wat meer op het virtuoze zit en Porcupine Tree betere songwriterkwaliteiten herbergt.

Airbag staat onder Neo-Prog (evenals Marillion). Pendragon vind ik niet boeiend genoeg om op te nemen in de (digitale) collectie. Wat wél onder moderne prog staat: Dream Theater, Gazpacho, Karnivool, Porcupine Tree en Steven Wilson.

Archive staat dan weer onder de triphop. Buiten dat sommige van hun nummers uitgesponnen zijn, vind ik het niet echt prog. De lauwe ontvangst op progarchives van die band doet mij ook wel vermoeden dat het progressieve gehalte nog wel meevalt.

Klinkt aannemelijk. Het zou ook verklaren waarom Porcupine Tree mij wel ligt. Geen riffs omwille van de hardheid zelf.

Nou zijn de meeste proggers zo progressief als de pest dus Archive is dan gewoon moderne Electronische nepmuziek.

Experimental / Post Metal

We blijven nog even in de hoek waar de spierballen rollen. Naast post-punk, post-rock en post-grunge hebben we kennelijk ook post-metal. Mijn interpretatie bij die andere is doorgaans dat met de ingrediënten van de muziekstijl na de post- muziek gemaakt wordt die geen punk, rock, resp. grunge meer is. Zo zullen we post-metal dan ook maar lezen. En experimental, ach, dat klinkt altijd interessant. Hoe het ook zij, zoals eerder deze week al kortstondig gemeld: drie metalstromingen op Progarchives zijn ook het gevolg van een ooit gemaakte opsplitsing.

Anders dan bij de eerdere subgenres, is Experimental/Post Metal in zijn geheel een moderne gelegenheid. En eerlijk gezegd valt het me ditmaal niet echt mee er een rode draad in de ontdekken. Akkoord, Tool is best experimenteel en Alcest is best post... en Anathema, Green Carnation en The Gathering lijken vooral gemeen te hebben dat ze ooit als death metal begonnen en vervolgens besloten dat dat niet het eindpunt was.

De Prog Top 300 kent toch nog 22 Experimental/Post Metal nummers. Daarmee hebben we inmiddels ruim driekwart gerubriceerd.

Nu in de Prog Top 300
Alcest
Anathema
Antimatter
Devin Townsend
Green Carnation
The Gathering

Ooit in de Prog Top 300
Agalloch
Dead Soul Tribe
OSI
Tool

Ooit bijna in de Prog Top 300
*shels
Ambeon
Baroness
Indukti
Maudlin of the Well
Neurosis
Orphaned Land
Sigh
Soen
Sólstafir
The Morningside
Unexpect

Terugbladeren
Crossover Prog
Neo-Prog
Symphonic Prog
Heavy Prog

Daarmee mogen er ook lijstjes Heavy Prog ingediend worden.

Verder wacht ik nog op de volgende lijstjes:

Crossover Prog
50tracks
Bonk
chevy93
Finidi
meneer
Rudi S
Brunniepoo heeft aangegeven geen Crossover Prog lijstje in te dienen. Hij mag uiteraard nog van gedachten veranderen.

Neoprog
50tracks
Bonk
chevy93
Finidi
meneer
Rudi S

Symphonic Prog
50tracks
Alicia
Bonk
chevy93
Finidi
meneer
Rudi S

Overigens mag ieder ander ook een lijstje indienen, maar ik heb me nu even beperkt tot de mensen die al in dit topic gereageerd hebben.

Ik ben niet meteen met deadlines aan de slag gegaan, maar wilde misschien toch op niet al te lange termijn maar eens beginnen met het bekend maken van de eerste gezamenlijke toplijst. Misschien kunnen (met name) de mensen die nog bij de Crossover Prog getagd staan een indicatie geven of ik nog een lijstje kan verwachten en zo ja, hoeveel tijd daar ongeveer voor nodig is?

Heavy Prog is al niet zo mijn ding (ook omdat ik het weer een 'genre' van niks vind), maar met Experimental / Post Metal kan ik zo mogelijk nog minder.

Tool zal ongetwijfeld echt heel erg goed zijn, maar ondanks meerdere pogingen heeft het mij tot nog toe niet veel gedaan. Solstafir vind ik dan weer best boeiende muziek. En verder zie ik wat namen die me in meer of mindere mate wel boeien, maar die ik vooral niets experimenteels of 'posts' vind hebben.

Ik kan wel een lijstje inleveren met Waking Hour van The Gathering als nummers 1 van de experimental / post metal top 10 (en daarna nog negen nummers die niets met het subgenre hebben, maar wel met de daaronder geschaarde bands), maar volgens mij is niemand daarbij gebaat...

Ik vind het leuk om wat te mijmeren over de genres an sich, maar een toplijst aan te leveren. Met name omdat ik van de betreffende genres niet genoeg kennis heb. In meest letterlijke zin: de hoeveelheid prog die ik ken, is al met al te beperkt om toplijsten voor subgenres op te stellen.

Ik kan zo een Top 10 maken (Top 20 met 20 verschillende bands zal lastiger worden...) maar wat Wouter zegt onderschrijf ik wel. De nummers van mijn waarschijnlijke Top 3 The Gathering (bv Home), Anathema (meerdere opties) en het al even dromerige Alcest die daarvoor in aanmerking komen hebben niets met ook maar iets heavy's te maken.

Ook ik merk dat ik het 'even' in elkaar draaien van een lijstje toch wel wat complexer vind, dan ik dacht. Ik wil geen muziek tekort doen, vind de afwegingen ingewikkeld welk nummer je dan van een bepaalde artiest neemt, etc. Het kost dus meer tijd dan gedacht (en daar heb ik niet zo veel van momenteel) Maar goed, ik had toegezegd, dus dat kom ik ook na. Daarbij komt ook weer dat ik het heel leuk vind hier wat muziek met elkaar te delen, maar de meeste indelingen vaak arbitrair vind en soms ook niet snap. Maar goed, zal me dit weekend in ieder geval over de Crossover Prog buigen. Eerder lukt me helaas niet.

Ook bij dit genre ontgaat mij de logica enigszins, als ik zie wat er allemaal onder geschaard wordt. Maar dat geeft niets, want het is toch leuk om er nog even wat meer of minder onbekende hoogtepunten uit te lichten. Deze Belgische band (Steak Number Eight) zou ik niet direct onder de prog scharen, maar kan me er wel iets bij voorstellen. Vast niet ieders kopje thee, maar ik kan er op zijn tijd erg van genieten. Lang niet alles is even goed, maar dit nummer is wat mij betreft zeker de moeite waard. Voor de liefhebbers zal ik maar zeggen

Experimental / Post Metal is dus nu aan de beurt.
Het mijmeren over genres zoals ik hierboven ergens lees, is aan mij niet besteed.
Het maakt me niet uit welk label eraan hangt, want de meeste bands ken ik toch niet.
Ik ga voor de lijstjes en zoals al is opgemerkt er gaat behoorlijk wat tijd inzitten en dan heb ik het enkel nog maar over muziek die ik ken.

Vanaf vandaag ben ik een tijdje off-line, daarna maak ik de ontbrekende lijstjes verder klaar.
Voor nu één van mijn favoriete bands uit Duitsland, netjes door PA gerubriceerd onder Experimental / Post Metal, met een naar mijn smaak geweldig nummer.
Enkel al het zien van de titel doet mijn adrenaline sneller stromen.




Dark Suns - The Euphoric Sense (2005)

Laat ik nog maar eentje toevoegen. Ik verwacht ook niet direct dat dit het meest geliefde subgenre zal zijn. Het blijft natuurlijk een grote schande dat Tool niet eens meer deel uitmaakt van de Prog Top 300! Een ultieme progband, in de zin van vernieuwend, maar blijkbaar valt het lang niet bij iedereen in de smaak. Dat kan, maar ze horen natuurlijk absoluut minimaal eenmaal erin te staan. Ook een aantal oude nominaties zie ik in het lijstje voorbijkomen. Zo vind ik Sólstafir één van de mooiste ontdekkingen van de afgelopen jaren (vooral dankzij een heerlijk concert in Vera), maar die nominatie ging vrij kansloos onderuit. Ook Soen zie ik als een erg fijne nieuwe progloot.

Nu maar een nummer van een Noorse band, die weer eens wat andersoortige muziek maakt dan de reguliere prog. Eerlijk gezegd (anders dan bijvoorbeeld Tool, Soen, Orphaned Land en Solstafír) is dit geen muziek die ik al te vaak moet opzetten. Maar ik breng ze hier toch even onder de aandacht, omdat het weer eens wat anders dan anders is. Of je het kan waarderen, is natuurlijk aan een ieder zelf, maar ik word er wel door geïntrigeerd. Het doet, ook door de bijzondere zang, soms wat vervreemdend aan, maar het heeft verrassende lijnen. Niet elke compositie doet me evenveel, maar dit nummer (Phantom Oil Slick) (vanaf 35:50) geeft wat mij betreft wel aan dat ze bijzondere en goede muziek kunnen maken.

Ik ga maandag op vakantie dus heel veel zal ik ook niet aan de Experimental / Post Metal toevoegen. Ik lees wel wat bedenkingen bij bands die hier genoemd worden en (gedeeltelijk) geen metal zouden zijn. Wellicht is dat ook net de crux van post-metal. Enfin, ik zou nu mijn favoriete ondergewaardeerde nummer van Anathema kunnen plaatsen, maar laat ik eens met deze beginnen (en ja, ik heb deze een paar jaar geleden al eens vruchteloos genomineerd):

Nou vooruit, eentje nog. Green Carnation volgde een beetje hetzelfde stramien als onder meer Anathema en The Gathering (en Opeth, maar die horen dan kennelijk weer in een ander laatje): van betrekkelijk traditionele death metal via ambitieuze progmetal (de uurlange suite waar hun aanwezigheid in de Prog Top 300 inmiddels toe gereduceerd is) tot familievriendelijke muziek (een volledig akoestisch album). Met hun uit 2005 stammende album The Quiet Offspring (wat dan weer betrekkelijk conventionele progmetal bevat) begon ik indertijd bij Progwereld mijn recensentencarrière. Het titelstuk en Pile of Doubt zijn twee prijsnummers daarvan. Dit is een andere:

De band heeft overigens zojuist hun eerste nieuwe album in 14 jaar aangekondigd. Fijn dat ze daarmee even gewacht hebben tot deze Experimentel / Post Metal special bezig was.

Your wish is my command..

Tool dus:




Kwam afgelopen week uit.

't Is een beetje stil geworden hier. Ik moet binnenkort even tijd vrijmaken om het volgende subgenre te introduceren. Mañana mañana...Ik heb A Fine Day to Exit (het nummer) overwogen, maar dit oudje doet het onbegrepen subgenre der Experimental / Post Metal wellicht nog iets meer recht.

Na deze inderdaad zeer sterke track van Anathema kan ik het niet laten om toch nog een track van de toch wel zeer unieke artiest Devin Tomwsend te delen. Zijn muziek gaat zeer geregeld alle kanten op, dan weer zeer ingetogen, dan weer compleet over-the-top. Dit nummer met bijbehorende (belachelijke maar geweldige) clip valt in de laatste categorie en komt van het zeer sterke laatste album Empath. Maar ook als het over-the-top gaat, dan zit het zeer goed en knap in elkaar. Ik blijf genieten van deze geweldige bijzondere entertainer, waarbij het ook een feest is om hem live te aanschouwen, al is het maar om de humor en vele verhalen.

Na de twee laatste bijdragen die hierboven staan, (zeker die van Anathema, die nieuw voor me is) kan deze er ook nog wel bij.
Het gaat om de Post-Metal band Falloch.
Niet alleen hun muziek, maar ook hun naam heeft raakvlakken met het Franse Agalloch, (die ook niet vies zijn van een portie sfeervolle muziek).
De Schotse band Falloch vind ik een goeie representant voor het genre waar we nu mee te maken hebben. Het is muziek waar de droevigheid vanaf straalt en daardoor uitermate geschikt voor de komende herfstmaanden met laaghangende nevels of voor weemoedige gemoedstoestanden.
Wie me niet gelooft moet Where We Believe maar eens een proberen.




Falloch - Where We Believe (2011)

Casartelli, heeft het nog zin om energie te steken in lijstjes nu de belangstelling daarvoor toch wel tegenvalt?