7

Wow deze had ik dus echt niet meer gehoord sinds 2004.

Terwijl kabinet en parlement in Kumbaya uitbarsten, zitten wij hier even stevig te polariseren...

Ik gaf een 2 niet om de boel hier dwars te zitten
Mijn stem is oprecht,ik vind dit absoluut niks voorstellen en heel slecht
Je kan het ook omdraaien...wtf die hoge cijfers
Hoe kun je hier nu een voldoende voor geven

Tsja, in alle eerlijkheid en niet denigrerend bedoeld, maar als ik jouw stemmenlijst bekijk - geldt tevens voor de andere zware onvoldoendes hier - dan ben je afgehaakt bij elke muzikale ontwikkeling van na pak 'm beet 1970. Dat is prima natuurlijk, over smaak valt niet te twisten, maar ik vind het altijd jammer als dat gepaard gaat met een blatante afkeer van alles wat elektronisch is.

Om een kader te schetsen; de muziek die jij luistert heeft een duidelijke patroon: de ritmesectie (indien aanwezig) vormt de basis, de variatie komt van de gitaar (of soms de toetsen) en de zang varieert soms - maar is vaak ook redelijk monotoon. In de dance is de ritmesectie sowieso veel belangrijker, maar worden vaak samples als 'instrumenten' gebruikt.

In Drop the Pressure wordt er weliswaar gebruik gemaakt van een vrij repetitieve melodie - die overigens retecatchy is, maar dat terzijde - maar de echte variatie zit hem in het gebruik van de vocal sample, die echt behoorlijk vernuftig in het nummer wordt gemixt. Al met al maakt dat het een in mijn ogen een bijzonder nummer, waarvan ik niet snel een vergelijkbaar exemplaar zou kunnen opnoemen. Daar komt ook bij dat het voor mij een soundtrack van de zomer van '04 is, wat voor mij een erg mooie zomer (die van mijn eindexamen) was. Zoals Graf al zegt, niks menselijks is mij vreemd. Echter, de score van 9,5 zou ook zeker blijven staan zonder de zware onvoldoendes hier.

Jij zegt het, ik dacht het

Niet overdrijven mensen, Achtung Baby krijgt een 5.0 van Teus. Dus helemaal elektrofoob is ie niet.

Titmeister
Ik kan je niet helemaal ongelijk geven ik herken er deels wat in
Maar overdrijven is ook een vak... 1970 ...maak daar maar ongv jaren 90 van
Het is nu eenmaal mijn smaak, ben idd niet anti~elektro maar dan hoor ik liever iets in de stijl van bv Kraftwerk
Ik heb niks met bv samples ,e.d ,tjaa leuke technische verklaringen heb je over Drop the Pressure ,maar het gaat simpel weg over...wat is het resultaat? Hoe klinkt het ? ..dus...ieder zijn ding ik ben van mening dat ongv na de eeuwwisseling de muziekontwikkeling op een fantasieloos dood spoor zit
Wat ik dus niet bedoel dat er vandaag de dag geen mooie muziek meer word gemaakt!

En ik ben ook niet zo'n persoon van...vroeger was alles beter

Ik lees hier toch wel een zekere mate van contradictie in, met uw welnemen. Ik vroeg me overigens af wat voor recente muziek je dan wel kunt smaken, maar het enige 2019 album dat je hebt bestemd is CCR Live @ Woodstock, dus daar kwam ik ook niet veel verder mee

Laten we het maar houden op smaken verschillen en meer van dat soort platitudes

:?

Dat is regelrechte (aantoonbaar bv stemmenlijst) onzin, dit had jij toch ook eerst kunnen controleren.
maar jij maakt een grapje, toch

Ik had wrs moeten zeggen de meesten ipv allen; het blijven hangen in de 20e eeuw gaat inderdaad voor jou niet op. Kan ik niet anders dan het houden op een vlaag van (tijdelijke) verstandsverbijstering

7,4

Wel een toepasselijke albumtitel van Mylo m.b.t. de discussie hier.

Overigens was ik n.a.v. dit topic aan het checken of Destroy Rock & Roll eindelijk op Spotify stond (helaas nog steeds niet het geval), maar toen kwam ik erachter dat Mylo vorig jaar nog een edit van een nummer van Louis La Roche heeft uitgebracht... Heel anders dan Drop the Pressure, veel minder elektro en veel meer disco (beetje Tensnake-achtig - met een sample van Pacific State!). Voor de liefhebbers:

Kijk nu zit jij wel goed

5

2

Destroy Rock & Roll heet het album. Ik zou zeggen: destroy Mylo!

Had ik al gezegd dat ik stemmen onder de vijf niet meetel?

Dankbaar dat ik 1 van de ghostwriters van jordidj1 ben, laten we Mylo voor het is. Dat het nog maar lang onrustig mag blijven.

32. Then Jerico - The Motive (1987)
[1987, #hp30, #aw3]




We zakken af naar de kelder van de Top 40 met 1 van mijn meest geliefde Top 40 hits uit mijn ook al zo beminde jaren 80.

Then Jericho laat zich het best omschrijven als een mix tussen Duran Duran, Simple Minds en U2. In 1987 was ik dol op hun single The Motive en de eerste twee albums van de band staan bij mij nog steeds in de kast. Uiteindelijk zou het bij die twee albums blijven al voorspelde ik ze destijds een grote toekomst in de rock 'n roll. Wellicht was hun wijdse geluid net niet origineel genoeg, te veel U2 light? Wellicht waren ze te laat. Eind jaren 80 nam rock 'n roll een hardere afslag met Guns 'n Roses en begin jaren 90 sloegen we een totaal nieuwe weg in met grunge.
Hoe dan ook, The Motive vind ik nog steeds een prima nummer en heb ik enkele jaren terug tevergeefs genomineerd voor de MuMeLadder.

6

8,4 idd een erg goed nummer

Klinkt inderdaad als U2 light met een snuifje Duran Duran, te weinig eigenheid om hoge toppen te scheren en de (eigentijdse) productie werkt ook niet mee.

5,5

Leuk om weer eens te horen.

7,5

6,5 wel aardig maar ik hoor er idd te weinig een eigen geluid in, ik krijg er vooral heel erg een Simple Minds-vibe bij

ik ook. 4

Mylo (nu pas kunnen beluisteren): 5 (dacht dat ik het beter vond).

Then Jerico: fantastisch, hier kan ik wel een 9 aan kwijt, wat een opbouwende spanning, wat een euforie!

Mwah. Ik ben zeker geen 80s-hater, maar dit haalt het toch niet bij het geluid van de grotere (reeds genoemde) bands.

5,5

Mylo: 8,5
Then Jerico: 6,5

6.7

8

Heerlijke 80s sound met een killer refrein.