Living in F.E.A.R.: 7,2
80 Days: 7,2
White Russian: 8,9

9,5

White Russian : 9,0

9

Beste nummer tot nu nog toe.

Even naar het origineel, de (officiële) live versie en de demo versie zitten luisteren. Heerlijk nummer. Ergens zo jaren 80 gebonden (die electrische piano ). Bijzonder de drie verschillen trouwens (demo = trager, live is scherp, snijdend en het origineel is ergens daartussen in).

En toch, ergens op 3/4e deel verliest het nummer wat mijn aandacht. Idd vanaf ‘We buy fresh bagles..”. Misschien een slokje White Russian teveel op..

Maar goed, had Fish toch wel een mooie overeenkomst met ‘The Dude’ die dit drankje achter elkaar dronk.. “But the Dude Abides !!”. “Careful man, there’s a beverage here…”

Fish met zowel zang als tekst op zijn sterkst. De band muzikaal ook. Maar het nummer (voor mij) net niet helemaal.

8.5

8,5

Heel sterk ja!

White Russian : 7

Mooi verhaal! Maar wat is syncopisch?

Net na of voor de tel een accent geven.

Dus bij een 6/8 maat zou het accent op de 1 en de 4 zitten.
Ik heb het nummer niet op mijn hooftelefoon nu, maar Ian speelt in de coupletten en refreinen heel geraffineerd om die accenten heen en legt ze ergens anders. Dat heet syncope.

Is het niet vernoemd naar ene Stewart ‘Cope’land ?

Bron: Stewart Copeland - Stewart Copeland - qaz.wiki - nl.qaz.wiki

Fact or Fiction ?

Interessante gedachte, maar nee.

Dan zou de basgitaar naar Colin Bass zijn genoemd en het beroemde Hammond orgel naar Jeffrey Hammond-Hammond

Klik het eens aan.

Genres: rots, knal, nieuwe golf...
Hahaha, vertaald?

7,8

8,5

Eighty Days (want met 80 Days vond ik alleen live-versies op Spotify ) 7,1
White Russian 8,7

Na een paar dagen afwezigheid even een inhaalslag.

Living in F E A R

De eerste bijdrage uit de 21e eeuw. Vrij diep in de 21e eeuw zelfs en dan begint zich toch te wreken dat vanaf Somewhere Else de albums rap minder in mijn systeem zitten, op de uitschieters na. Living in F E A R is niet een van die uitschieters. Zoals hier en daar al benoemd: te veel Hogarth. En zoals ook vaker sinds Somewhere Else: lelijke, doffe productie. Het album als geheel is wel meer dan de som der delen, maar dit deeltje eruitgelicht houdt niet echt over.

6,5

80 Days

De cijfers hadden zomaar omgekeerd kunnen zijn als Living in F E A R uit 1997 kwam en 80 Days uit 2016. Dat is echter niet het geval. This Strange Engine begint met vier nette popnummers (de vergelijking met Crowded House was niet nieuw en is hier begrijpelijkerwijs ook meerdere malen genoteerd), waar dit zeker niet de beste van is. Alsnog wel een fijne oorwurm.

7,3

White Russian

Clutching at Straws van de week nog gedraaid. Tja... "zo maken ze ze tegenwoordig niet meer"!

8,5

White Russian valt niet geheel verrassend goed in de smaak. 29 stemmers komen gemiddeld uit op een gemiddelde van 8,96

De nieuwe tussenstand:
1 White Russian (8,96/29 )
2 Easter (8,79/29 )
3 Tux On (7,61/31 )
4 The Bell in the Sea (7,02/31 )
5 Living in F E A R (6,93/32 )
6 80 Days (6,77/30 )
7 The Answering Machine (6,31/32 )

Tijd voor een tien minuten plus nummer: Interior Lulu




Interior Lulu - YouTube

Tja, Interior Lulu, you love it or you hate it. Hier hoor je de invloeden van Porcupine Tree erg terug. Het nummer is erg modern, want het gaat over internet en het gedrag op internet en jezelf afsluiten voor de rest van de wereld. marillion.com is lange tijd één van mijn favoriete Marillion-Hogarth-platen geweest, maar ik draai het eigenlijk nooit meer. 20 jaar geleden had ik deze een 10 gegeven, nu geef ik er minder om. Ook omdat ik dit type progrock een beetje moe ben. Het is zo slepend en somber.

Toch een 7,5

Misschien even off-topic. Maar zijn er hier nog meer mensen die de free version van Spotify hebben en waarbij deze Marillion meter afspeellijst aangevuld wordt met "tips/aanbevelingen" door Spotify zelf?
Kun je dat ook uitzetten of heb je dan beslist een abonnement nodig?

7

Van een lichtelijke Radiohead start naar een Yes Intermezzo overgaand in een Porcupine sfeerlaag maar toch wel Rillion als afsluiter. Die Wilson toch..

7

Dit nummer valt onder de epics en als ik de verschillende Marillion epics met elkaar vergelijk komt deze er niet heel gunstig uit. Misschien zelfs wel hun minste. Maar dan is t niet direct slecht maar dan kan het gewoon beter
6,6

Eens met vigil, 1 van de mindere lange nummers van Marillion van een CD die vooral in mijn kast staat maar er weinig uitkomt. Een 6.7 (Jawel, ik vind hem wel beter dan vigil )

Ik sluit me eveneens aan bij een combinatie van de opvatting van meneer en vigil, al geef ik wel een iets hoger cijfer: 7.5 (Tja, Wilson fan, he...)

Update na een 2e luistersessie: ik heb me in deze periode van Marillion nog niet echt verdiept en kende dit nummer nog niet en moet eerlijk zeggen: als iemand me het intro blind had laten horen, had ik het niet als Marillion nummer herkend. Ondanks dat ik inderdaad de link met Wilson hoor en ook wel waardeer, ben ik toch blij dat Marillion met hun latere albums wel weer hun typische "eigen sound" hebben opgepakt, waarmee ze mij destijds aan hun fanbase hebben kunnen toevoegen

Dank! Ik ken het principe, maar wist niet dat het zo heette. Weer wat geleerd.

(En Clownvis, ik had idd kunnen googlen, maar ik hoor het verhaal van Michiel liever! )

Interior Lulu: 7,0.

Meer een muzikale achtbaan dan een deugdelijk epic. Een vergelijkbare disclaimer als bij 80 Days: marillion.com heb ik indertijd veel gedraaid. Dat gaat alsnog bepaald niet bij alle nummers een nette score opleveren, maar voor deze wel.

7,0

Deze muzikale achtbaan, waar Casartelli over rept, redt dan nog enigszins het zouteloze geheel als album, waarvan Interior Lulu afkomstig is.

6,5

Interior Lulu: 7,0