Ramada Inn 7,2
Cortez the Killer 8,3
Like an Inca 8,1
Inca Queen 8,5
Hitchhiker akoestisch (1976) 7,8
Hitchhiker elektrisch (2010) 8,0
Walk With Me 7,3
Act of Love 7,4
Mr. Soul (Buffalo Springfield) 7,8
Mr. Soul (Trans) 8,1 (al die super lage cijfers )
Love to Burn 7,3
Computer Age 8,2 (ah, nou klopt het weer , ook hier geeft haast een ieder een onvoldoende/lage score)

Lijkt me overall een fijn album, dat Trans.
De vocoder: 9,0

4,5

6

De 8,3 van Poeha en een 8,5 van mijzelf redden Computer Age van de onvoldoende. Na 17 stemmen komen we uit op een 5,89. Een nieuwe hekkensluiter dus. Eens kijken wat jullie van de volgende song maken

De sessies voor Trans met Crazy Horse volgden op de opnames voor het album Re-ac-tor. De opnames voor dit album waren enigszins gecompromitteerd, als gevolg van de intensieve therapie voor zoon Ben Young. Het programma duurde 18 maanden en nam 14 uur per dag in beslag, waarbij er altijd minimaal 1 ouder aanwezig moest zijn. Door strikte herhaling moest Ben geleerd worden normaal te functioneren.

Dit sijpelde door in Neil’s muziek; waar hij normaal gewoon was om rond middernacht op te nemen, had hij nu maar 4 uurtjes per dag de tijd; tussen 2 en 6 uur ’s middags. Het was voor Neil en the Horse lastig om een goede groove te pakken te krijgen, vandaar ook de vele handclaps, tamboerijnen, metalen pijpen die tegen elkaar aangeslagen worden. Re-ac-tor zou het begin betekenen van een neerwaartse spiraaal voor Crazy Horse, waar pas in 1990 een eind aan zou komen. Ondanks dat staan er nog best behoorlijke nummers op het album; Southern Pacific, Surfer Joe and Moe the Sleaze en Shots (ook al is de live versie uit 78 tijdens de Boarding House concerten beter).

Het nummer waar de eentonigheid echt tot uiting komt is het 9:14 durende T-bone. De tekst is makkelijk te onthouden: Got Mashed Potatoes / Ain’t Got No T-Bone. Ter plekke ‘geschreven’ en opgenomen als laatste nummer op de plaat. Tja, ik was nooit echt creatief, aldus Young. Het album was een ondoordringbaar geheel; mininmalistische hoes met achterop een tekst van Anonieme Alcoholisten: ‘Deus dona mihi serenitatem accipere res quae non possum mutare fortitudinem mutare res quae possum atque sapientiam differentiam cognoscere’.

Het nummer zou slechts 2 keer live gespeeld worden, in 1990 in The Catalyst. Deze live versie zal uiteindelijk te horen zijn op Way Down in the Rust Bucket.





Info Card op neilyoungarchives.com

6

Net ietsje te lang misschien.

6

4

Ik had net per ongeluk op de play knop van de spotify link gedrukt, die is maar 30 seconden en staat op repeat. Het duurde een paar minuten voor ik doorhad wat er aan de hand was

6... beter te doen als de vorige ronde. Moet ik nog iets zeggen over de lengte van het nummer

Kan iemand die man een fatsoenlijk stuk vlees geven?

6,2

Laten we het op Performance Art houden, gezien de inspiratie.

3

5,8

6

Gezien de waarderingen kan het wel weer eens een goed nummer zijn

Het komt in ieder geval uit de jaren 80

5.5

Je geduld wordt wel op de proef gesteld deze week, vanaf dit weekend of uiterlijk maandag weer wat aangename verrassingen.

In de loop der jaren is het me wat tegen gaan staan. Ik skip hem ook meestal naarmate ik ouder aan het worden ben.
5,5

harm1985 Nee hoor is absoluut geen beproeving. deze horen er ook bij. De beste artiesten lopen op het randje en dan kun je er ook over heen vallen om vervolgens weer te kunnen vlammen. En met je verhalen erbij komen songs tot leven die ik niet of nauwelijks nog draai. Dus ga vooral zo door.

6,5

4

De nieuwe hekkensluiter een 5 van mij

T-Bone is één van de nummers waar je het voor doet als fan. Zo'n aangename verrassing tijdens een live concert, tussen die tientallen nummers die je al zo goed kent. Een nummer waar je als artiest maar zelden toe wordt verleid om deze live te spelen. Dat maakt Way Down in the Rust Bucket zo'n speciaal concert. Maar we moeten natuurlijk niet overdrijven, van mij krijgt het nummer een 7. Na 14 stemmen komt het uit op een 5,46; de eerste onvoldoende dus.

Uiteindelijk zou de aandoening van Ben Young inspireren tot het oprichten van de Bridge School, ten bate waarvan tussen 1986 en 2017 jaarlijks een benefietconcert gegeven werd (met uitzondering van 1987). Neil Young trad daar steevast op; vaste prik in zijn setlist aldaar is jaren lang het trio Sugar Mountain / I Am a Child / Comes a Time geweest, in die volgorde. Het nummer Comes a Time zou uiteindelijk het vaakst gespeeld worden, liefst 31 keer. Het nummer wordt sinds 1978 zonder uitzondering op akoestische gitaar gespeeld, de eerste keer dat Neil het nummer echter live ten gehore bracht was in 1977 met The Ducks, op elektrische gitaar. Deze versie zullen we hopelijk horen als er opnames van deze tour uitkomen als onderdeel van The Bootleg Series.

Comes a Time kwam uiteindelijk op het gelijknamige album terecht, zijn meest succesvolle sinds Harvest. Opgenomen met the Gone With the Wind Orchestra en Nicolette Larson op harmonie, eind 1977. Hun stemmen gingen perfect samen, en ook op het liefdesfront leek er zich wat te ontplooien, maar net zo snel als het ontstond was het weer over. Changeable Charlie zou Larson hem later noemen. Uiteindelijk zou Larson met Russ Kunkel (drummer o.a. van CSN) trouwen. In 1997 overleed ze aan en hersenoedeem. Op haar laatste album zou ze een cover opnemen van Barefoot Floors, een Homegrown outtake, die pas zeer recent op zijn website is verschenen, op Vol. II ontbreekt het helaas.

De eerste Neil Young cover die ze opnam was Lotta Love. Neil had zelf al een versie met Crazy Horse opgenomen in 1976 (die uiteindelijk ook op Comes a Time zou komen), Larson’s debuutalbum, Nicolette, kwam echter vóór Comes a Time uit. Neil had het nummer aan haar gegeven nadat ze een keer op de ranch langs kwam en ze toevallig een tape met dat nummer op de grond vond. Neil had het nummer op een boot geschreven, nadat zijn crew 3 maanden achtereen Fleetwood Mac hadden gedraaid. Neil had in deze periode zoveel goede nummers geschreven dat hij er makkelijk ééntje kon missen. Uiteindelijk kwam Larson’s versie tot nummer 8 in de Billboard top 100.

We stemmen dus op twee nummers: Comes a Time en Lotta Love.





Info Card op neilyoungarchives.com





Info Card op neilyoungarchives.com

In de bonus, als eerbetoon, de versie Lotta Love van Nicolette Larson:

Aangezien ik later ben ingestroomd ,door dat ik helaas geen uitnodiging heb gekregen wil ik toch de voorgaande tracks voorzien van een cijfer. Ik snap dat het misschien niet mogelijk is om mijn cijfer mee te laten dingen in de eindstand , maar ik vind het vooral zelf leuk om te doen en een bijdrage te leveren aan dit topic , waarvoor ik Harm zeer dankbaar ben voor de mooie en verassende verhalen achter de songs. Ikzelf ben een groot liefhebber van ome Neil , en een hoop verhalen en achtergrond waren mij al bekend , maar zo nu en dan leer ik weer bij en zie dingen in perspectief.

Ik begin vanaf het begin en werk tot het punt waar ik instroomde.

After Berlin (8,5) Wat een killer song en wat jammer dat hij nooit een album heeft gehaald.
Hey Hey , My, My (8,2) Een anthem
Sleeps With Angels (7,2) Wat vreemde song , maar het gelijknamige album is ook een omgevallen vuilnisbak met een hoop liflafjes.
Standing In The Light Of Love (7.2) Aardig nummer , niks meer , niks minder .
Get Gone (7) Live een prima track , venijnige riff
Heart Of Gold (7,7) Ik heb hem waarschijnlijk te vaak gehoord , niks mis mee , maar ik hoor niet de klassieker die anderen erin horen.
Don't Be Denied (9) Pijn , Misere , Ellende , Dit nummer heeft het allemaal
Southern Man (8.6) Hemelse gitaren , gewoon lekker
Transformer Man (electrisch) (7,5) Ja, ik hou hiervan .
Transformer Man (acoustisch)(7,0) Het blijft overeind , volledig gestript , goed liedje dus
Like A Hurricane (unplugged) (8) Het pomporgel is een goede vondst van Neil.
This Note's For You (7) Gewoon goed en een geinige clip
I Got A Problem (6,2) Mwoah , het kan er mee door .Niet bijzonder
Rockin' In The Free World (8,9) Weer een anthem . Lekker log en stevig.
No Hidden Path (8) Misschien iets te lang, maar zeker geen verkeerde song.
Grey Riders (9.2) Wat een fijne verassing was dit , toen ik A Treasure kocht, en nog steeds.
Helpless (8) Vintage Young , hemeltergend mooi gezongen
Revolution Blues (10) Voor mij 1 van de ultieme songs, hier komt alles samen .
Long May You Run (8,5) Fijn lief liedje met mooie lyrics
Nowaday Clancy Can't Even Sing (7) Vroeg liedje, maar je hoort al de potentie.
Only Love Can Break Your Heart (7.8 ) Fijn nummer , klagerig gezongen.
Trasher (9) Prachtige tekst en mooie sereen nummer
Hippie Dream (8) Vreemd nummer , maar op een of andere manier intrigeert het
American Dream (5) Irritant nummer , waar geen haan naar had gekraaid als het niet de opener van de comeback cd zou zijn geweest van CSNY
Cocaine Eyes (8,2) Lekkere logge track
Ohio (9) Ultieme protest song met heerlijk gitaargeweld
Old Man (8) Mooie nostalgische song
A Man Needs A Maid (8) Over de top , met dat orkest , maar het werkt
Harvest (8) De eerste klanken maken het al legendarisch
Motion Pictures (9.2) Zo fijn, afkomstig van my all time number one album
Vacancy (7,7) Sterk nummer van een prima vergeten album
Amber Jean (7) Lekker country nummer , voor dochterlief
Allready One (8,2) Ik ben een sucker voor dit soort zoete meuk
Ramada Inn (8,0) Lekker , maar misschien toch iets te lang
Cortez The Killer (9,5) Heerlijke opbouw , prachtige gitaren , mooie zang

Zo ik ben bij (voor mezelf)
Laat de rest maar komen

Wordt gewoon verwerkt hoor Twinpeaks! Je bent alleen Four Strong Winds nog vergeten

T-bone: 5
Comes a time: 8
Lotta Love: 8,2

De versie van Nicolette is ook mooi, maar mijn favoriete cover van het nummer van Dinosaur sr. is deze:




Nelis was er zelf ook zeer positief over.

Comes A Time: 9
Lotta Love: 8,5

Comes A Time: 10
Lotta Love: 9.5

Das nog wel een persoonlijk favootje .
Four Strong Winds -(9.6) De melancholie ten top . (Of hoe je je een song eigen maakt)