6,5

7

Tja lastig , ik laat het bij een 9,5 maar eigenlijk gekoppeld aan het einde van de film zou het voor mij een 10 zijn.
Dat piano thema .

In de context van de film perfect, daarbuiten klinkt het wat overgeproduceerd. Mijn voorkeur gaat ook uit naar de live versie. Desalniettemin een hemeltergend mooi nummer. Vurig hoop ik dat er naast de Silver & Gold DVD ooit nog een CD uitkomt met materiaal van de solo tour van 1999. Als één van de zeldzame gevallen dat Young een nummer specifiek voor een soundtrack heeft geschreven is het ook meteen één van de weinige nummers die in mijn collectie ontbreekt. Ik heb uiteindelijk een 9.7 over voor het nummer, waardoor het ondanks een voortvarend begin, na 18 stemmen op een 7.78 uitkomt.

Wellicht onder de indruk van zijn werk voor Philadelphia, of zijn meest recente album met Pearl Jam, vroeg Jim Jarmush in 1995 of Neil Young de soundtrack wilde verzorgen voor diens meest recente film, Dead Man, een postmodernistische Western met Johnny Depp in de hoofdrol als William Blake. Een verkeerd begrepen project dat 9 miljoen kostte (tot dan toe Jarmush’s duurste film ooit) en maar 1 miljoen opleverde.

De soundtrack werd op een wat onorthodoxe wijze opgenomen en vastgelegd op beeld door Jarmush zelf: er staan overal schermen waarop de film zich afspeelt. Door de ruimte staan verder diverse gitaren en een pomp orgel, Neil loopt door de ruimte, onderwijl film kijkend en speelt ‘live’ de soundtrack, geïnspireerd door de beelden die hij ziet. Ter promotie van de soundtrack, die ongeveer een uur duurt, en waarop het spel van Young onderbroken wordt door dialoog uit de film en poëzie voorgelezen door Depp, werd een single naar radiostations gestuurd; Dead Man Theme. Deze single staat, geheel in de stijl van Neil Young, niet op de soundtrack zelf, noch op Spotify of zijn website.

Van de soundtrack vind ik Dead Man No. 5 het beste, voornamelijk omdat hij daar de tijd neemt om het leitmotiv wat verder te ontwikkelen. De opnamesessie staat overigens op Neil’s site; als we hem mogen geloven volgt de film binnenkort. Ik heb deze een paar keer gezien, maar een Blu-ray is vooralsnog lastig aan te komen. Als we Special Deluxe mogen geloven (Neil’s boek uit 2014) dan is het nummer gebaseerd op The Wyoming Burnout uit midden jaren 70. Het boek bij Archives Vol. II noemt dit nummer wel, maar het is helaas niet opgenomen op de dag dat het gespeeld zou zijn; 1 juli 1975.





Info Card op neilyoungarchives.com

Als bonus, de Dead Man Theme:

Een aangename iets te lange zit

8

Dit komt beter tot z'n recht met bewegend beeld erbij, denk ik. Fraai gitaarspel van Young, maar het gaat niet echt ergens heen, en duurt me ook iets te lang.

7

Philadelphia: 7,5 (8 voor de liveversie)
Guitar Solo No. 5: 7,5 (wat AOVV zegt)

7,5

Tsja. Ik hoor Neil niet. Weten we wel zeker dat het Neil is?

6

6.5

Die gitaar is toch onmiskenbaar Neil. Mocht je een abonnement hebben op Neil Young Archives, dan kun je de Making Of bekijken van deze soundtrack.

Guitar Solo No. 5: 5

6,5

Nee, heb ik niet. Maar het verhaal over de opnames vind ik interessanter dan het resultaat.

Journey Through the Past 8,3
Soldier 7,9
Computer Cowboy 4,5
We R in Control 4,0
Safety Card 6,6
Trans Am 6,8
Philadelphia 8,7

Die gitaarsolo doe ik later, nu bezoek!

Guitar Solo No.5 . 7.2
Niet iets wat heel makkelijk hap slik weg luistert.
Met bewegende beelden erbij spreekt het meer tot de verbeelding.
Het had ook wel iets compacter gemogen.

Fan van de film Dead Man en Jim Jarmusch, maar ik wist niet eens dat de soundtrack van Neil Young. Lastig om dit te beoordelen, het kabbelt een beetje door maar is toch wel aardig.

6,5

Een klein stukje staat op YouTube:

Die houden niet van Neil Young?

Ja, hopelijk komt de Dead Man Theme nog een keer uit in officiële vorm, die is echt perfect qua lengte, opbouw en feeling.

Geschikt voor in de bioscoop, niet zo voor de huiskamer.

6,5

6

Thuisbioscoop?

Guitar Solo No.5, film nooit gezien, en de plaat ken ik ook niet. Op de achtergrond niet verkeerd maar ik vermoed niet dat ik dit nog veel vaker ga draaien. 6,5

5

Guitar Solo No. 5: 5

Phila 7
Gitaar 5

Soldier 7,0
Computer Cowboy 7,2
We R in Control 7,4
Safeway Cart 6,8
Trans Am 6,3
Philadelphia 5,9 (die van Bruce is stukken beter, maar ook dat nummer is niet geweldig)

Guitar Solo No. 5

8,8 Heerlijk "stukje". Gary Moore had dit ook gecomponeerd kunnen hebben.

Ik vind de soundtrack erg sfeervol en beluister hem van tijd tot tijd, de spoken word stukjes dragen aan de ene kant bij aan de sfeer en de 'beluisterbaarheid', immers 45 minuten improvisatiewerk is misschien wat teveel van het goede, maar aan de andere kant werkt het beter met beeld. Het blijft wachten op de Dead Man Theme. Ik houd het op een 8 voor Guitar Solo No. 5; waarmee het na 18 stemmen op een 6.58 uitkomt.

In 1996 werden de rollen omgedraaid, Jarmush regisseerde een film gebaseerd op de tour door Europa en de VS met Crazy Horse. Beelden uit 1996 werden versneden met opnames uit 1976 (ten tijde van Odeon/Budokan) en 1987 (van de film Muddy Track, opgenomen tijdens de Europese tour van 1987). Tussen de bedrijven door doet Jarmush ook een poging om de band te interviewen, enigszins tot chagrijn van Frank Sampedro die opmerkte dat Jarmush in deze setting onmogelijk de essentie van de band kon vatten.

De tour die de film vast legde was ter promotie van het album Broken Arrow, het eerste album zonder David Briggs. De soundtrack, een compilatie van 2 CD’s waarop, uiteraard, andere opnames gebruikt werden dan in de film, was een beetje een halfslachtig geheel. Danger Bird, dat na 1990 pas voor de tweede keer live werd gespeeld tijdens deze tour en de nummers van Broken Arrow waren op zich wel interessant, maar ik zou het niet als een essentieel live album beschouwen. De andere nummers zijn elders (Live Rust en Weld) al veel beter gespeeld.

Interessant is echter de inclusie van When Your Lonely Heart breaks; 10 jaar daarvoor nog een grote bron van frustratie voor David Briggs. In de basis een geweldig nummer, maar nooit goed genoeg gespeeld om het echt te laten vlammen. Beter laat dan nooit moet de band hebben gedacht, want de versie die op het live album staat overtreft de 1987 versie ruimschoots.





Info Card op neilyoungarchives.com

Als bonus (en ter vergelijking) de Life-versie: