Harvest put me in the middle of the road, traveling there soon became a bore, so I headed for the ditch. Bij zijn reis naar the ditch werd hij een handje geholpen door de dood van Danny Whitten, gitarist van Crazy Horse en Bruce Berry, een roadie.

Voordat Whitten zich samen met Billy Talbot en Ralph Molina bij Neil Young voegde om Neil Young & Crazy Horse te vormen zat hij samen met beide heren en o.a. Bobby Notkoff in The Rockets. Nog daarvóór vormde hij met Talbot en Molina de doo-wop groep Danny & The Memories. Een scopitone video van het lied Land of a 1000 dances zwerft nog rond op YouTube.

Danny Whitten had last van Reumatoïde artritis, zeer waarschijnlijk verergerd door het vele uren in de kou staan toen hij in het leger zat. Hij kon zich nog regelmatig kwaad maken om de officier die hem daartoe verplichtte. Om de pijn te verzachten gebruikte hij heroïne, waar hij langzaam maar zeker meer aan verslaafd raakte. Na initieële opname sessies voor After the Gold Rush, begin 1970, waar Whitten naast gitaar voornamelijk zang voor zijn rekening nam had Neil even genoeg van Crazy Horse en het druggebruik van Whitten. In deze periode schreef hij ook het nummer The Needle and the Damage Done.

Ondertussen hadden de heren Crazy Horse, aangevuld door Nils Lofgren en Jack Nitzche, een platencontract gescoord om hun eerste album op te nemen, met daarop onder andere Downtown (ook te horen op Live at Fillmore East en Tonight’s the Night) en I Don’t Want to Talk About it (later een wereldhit voor Rod Stewart). Maar ook nu kreeg druggebruik de overhand en opnieuw werd hem te verstaan gegeven dat hij kon vertrekken.

Een laatste kans kreeg hij van Neil Young, die in voorbereiding op een tournee ter promotie van Harvest een gitarist zocht. Al snel bleek het totaal zinloos. Hij kon amper zijn gitaar vasthouden en was zo high dat hij simpelweg STOND te slapen. Na de laatste verwoede poging gaf Neil Young aan Danny $50 en een ticket naar huis. Eenmaal geland en bij een vriend aangekomen nam hij een fatale overdosis, slechts 29 jaar oud. Al zijn bezittingen pasten in een enkele kartonnen doos.

De dag erna schreef Neil Young Don’t be Denied. Amper 1,5 maand later begon een 90 dagen durende tour met 65 concerten door de VS, vastgelegd op het album Time Fades Away. Een document van verdriet, tegenzin en veel te veel tequila.




Don't Be Denied op Spotify

Info Card op neilyoungarchives.com

8

8

Goed verhaal er weer bij!

8,5

8

7

Prachtig nummer, je hoort de pijn, nijd en verdriet in de stem van Young.

9

7

8

7

Don't Be Denied: 7,7

7,7

7.8

Heart Of Gold: 9
Don't Be Denied: 7 (het is niet best gezongen...)

Het rammelt, Neil klinkt naar de klote, maar het is echt.

8.3

7,5 (mooie toelichting!)

8,5

Meesterlijk!

9,5

Don't be Denied: 8

7.9

9,5

Aangevraagd te spelen bij het ziggo concert 2016 via instagram aan Lucas Nelson.

Of dit de trigger was weet ik niet maar ik was zeer aangenaam verrast dat ie ‘m speelde.

Één van z’n betere. (De hele LP). Gelukkig heb ik ‘m nu op cd.

Alhoewel Neil zelf een hekel had/heeft aan het album, niet eens zozeer vanwege de muziek, of de kwaliteit van de opname, maar meer vanwege de slechte herinnering aan de tour, werd dit album jaren beschouwd als The Holy Grail. Immers het was al jaren out of print. In 1995 zou er een HDCD versie uitkomen van 'The Lost Six', naast Time Fades Away ook Journey Through the Past, On The Beach, Stars 'n' Bars, Hawks and Doves en Re-act-tor, maar om een of andere reden trok Neil de keutel in. Pas in 2003 kwamen vier van de zes albums op CD uit, maar TFA en JTTP bleven in het archief. Het duurde tot 2016 voor TFA eindelijk een remaster kreeg; maar in plaats van losse verkoop, zat het in een verzamelbox, die inmiddels ook weer out of print is. Gelukkig is het nog wel op zijn website te beluisteren. Ik moet het al jaren doen met een gelekte versie van de HDCD uit 1995, dat terwijl het één van mijn favoriete Neil Young albums is. Ik heb het album dan ook 5* gegeven. Don't be Denied is mijn favoriete track van het album. Daarom verdient het ook niet minder dan een 10.

Daarmee komt Don't be Denied voorlopig uit op een 8,11; goed voor een 3e plek.

Zoals gezegd heeft Neil Young aan de Time Fades Away tour slechte herinneringen. Hij was niet per se de leukste persoon op die tour, zeker niet toen Jose Cuervo het zesde bandlid werd op 11 februari. Het begon al toen de drummer Kenny Buttrey een astronomisch bedrag eiste voor de deelname aan de tour, ter compensatie van het gemiste werk als sessiemuzikant. Toen daarna de rest van de band werd opgestookt om een vergelijkbaar bedrag te eisen was de toon gezet.

Halverwege de tour werd Buttrey aan de kant gezet na veelvuldig bekritiseren door Neil. Voornaamste klacht was dat hij niet hard genoeg drumde. Maar ja, hij was een sessiemuzikant, hij hoefde ook nooit hard te drummen. Na verschillende keren andere drumsticks te hebben geprobeerd (steeds maar groter en dikker) zei de verkoper tegen hem; jongen als je ze nog dikker wil dan zit de schors er nog om. Op een dag voelde hij spetters op zijn gezicht. Hij keek naar zijn snare drum en zag hoe het bloed van zijn handen, via zijn sticks erop liep en daar een plasje had gevormd, waar hij dus op sloeg. Zijn vervanger was Johnny Barbata, die Neil nog kende van zijn tour met CSNY in 1970 en te horen is op 4 Way Street.

Het hielp niet veel, tegen het eind van de tour begaf Young zijn stem het en moesten er concerten geschrapt worden. Ter compensatie werden David Crosby en Graham Nash uitgenoedigd. Net wat we nodig hebben; nog twee gitaren en zangers erbij, verzuchtte Joel Bernstein, fotograaf en archivist van Young. Crosby zocht ruzie met Nitzsche en het publiek werd steeds ongeduriger omdat de nadruk meer en meer op de nieuwe nummers lag en minder op Harvest.

Op 31 maart, in Oakland, tijdens de toegift, startte de band Southern Man in. Het publiek, blij dat ze eindelijk iets herkenbaars hoorden, bestormde het podium. Een wat te fanatieke politieagent sloeg hierbij een fan tegen de vlakte. Toen had Neil er genoeg van, hij stopte met spelen en liep het podium af om niet meer terug te keren. Terwijl de roadies de instrumenten opruimden werden ze bekogeld met bierflessen.

Southern Man is afkomstig van het album After the Gold Rush, dat dit jaar zijn 50e verjaardag viert. Op dit album speelden leden van CSNY en Crazy Horse mee. En een 18-jarige muzikant genaamd Nils Lofgren. Neil had voor Nils een mooie uitdaging tijdens de opnamesessies: hij moest piano spelen. Niet dat hij dat kon, maar dat maakte niet uit. Accordeon speelde hij wel, dus hij emuleerde die sound op de piano; dat leidde tot een jam met Ralph Molina, de drummer van Crazy Horse. Toen hij dit later liet horen aan Neil zei deze: perfect, we hebben de solo van Southern Man te pakken.

Het nummer kreeg zijn live debuut tijdens de korte tour met CSNY in 1970. Het nummer werd steeds langer uitgesponnen, de 13:45 durende versie van Chicago op 6 juli kwam uiteindelijk terecht op het album 4 Way Street, zonder de piano van Lofgren, maar met de drums van Barbata. Nog een klein weetje: op de LP-versie van After the Gold Rush is de solo ongeveer 15 seconden langer dan de versie waar we inmiddels vertrouwd mee zijn geraakt (en die ook op de remaster van 2009 staat). Als we Neil mogen geloven komt deze versie ook ooit op zijn website.

Met Crazy Horse heeft hij dit nummer zelden gespeeld; voornaamste reden is dat toen Frank Sampedro zich bij Crazy Horse voegde, hij voornamelijk bekend was met Everybody Knows This is Nowhere en daarna de focus op nieuw materiaal lag, na 1976 kwam het alleen maar in 1997 nog een peer keer op de setlist voor.




Southern Man op Spotify

Info Card op neilyoungarchives.com

Als bonus ook nog de versie op 4 Way Street (van 6/7/1970) én de kortere versie op Journey Through (van 5/6/1970) the Past. Beiden hebben hun eigen charme.

9

8,5

9

8,2

8

8,7

Even bijwerken...

Get Gone 6,2
Heart of Gold 9,3
Don't Be Denied 8,4
Southern Man 8,7