6.5

7

7

Met een 7,5 van mij komt Get Gone uit op een 6,51. Voorlopig de laatste plaats, nog onder Sleeps with Angels. Tijd om de inzet te verhogen.

Ben Keith speelde niet alleen mee op Everybody’s Rockin’. Sterker nog, naast Crazy Horse is Ben Keith de muzikant waarmee Neil Young het meeste heeft samengewerkt. Je bent sneller klaar als je de albums opnoemt waar hij niet op heeft gespeeld dan andersom. Op maar liefst 18 studio albums en 8 live albums speelde Ben Keith mee, tevens is hij te zien in de films Journey Through the Past, In Berlin, Solo Trans, Unplugged, Red Rocks Live, Greendale, Heart of Gold, Déjà Vu Live en Trunk Show. Je kunt dus wel stellen dat er met het overlijden van Ben Keith in 2010 een groot gat viel voor Neil Young. Zelf gaf hij aan sommige nummers uit zijn live repertoire te moeten schrappen omdat er gewoon niemand is die hem kan vervangen. Inmiddels lijkt dat met de komst van Promise of the Real een beetje achterhaald, maar toch.

Neil Young leerde ben Keith kennen in Nashville, waar hij was voor opnames van the Johnny Cash show, niet lang na de opnames van Live at Massey Hall. Het idee was om een live album uit te brengen met opnames van Cellar Door, Carnegie Hall en Massey Hall. Hij had inmiddels een stuk of tien nieuwe nummers in zijn repertoire zitten.

In Nashville kwam hij ene Elliot Mazer tegen, de eigenaar van Quadraphonic Studios. Mazer wist Neil te overtuigen deze studio te gebruiken om wat nummers op te nemen; hij zou dan ook voor sessiemuzikanten zorgen. Op bas: Tim Drummond, op drums Kenny Buttrey. Maar Neil wilde ook graag voor het eerst pedal steel guitar gebruiken; enter Ben Keith. Iemand die in zijn jeugd zoveel op gitaar had zitten tokkelen dat hij geopereerd moest worden en zo ‘gedwongen’ werd over te stappen op ‘Lap Steel’. Zijn sound is onder andere te horen op Patsy Cline’s ‘I Fall to Pieces’. Wat veel mensen echter niet weten is dat Ben Keith ook de debuutplaat van singer-songwriter Jewel, Pieces of Me, heeft geproduceerd, gedeeltelijk opgenomen op de Broken Arrow Ranch van Neil Young.

In ieder geval, nog voordat de heren goed en wel elkaar de hand konden schudden begonnen ze met spelen. Bad Fog Of Loneliness (te horen op Archives Vol. I) en Old Man waren het resultaat van de eerste sessie. Twee dagen later raakten ze de jackpot met Heart of Gold, het meeste bekende en geliefde nummer van Neil Young én zijn enige nummer 1 hit. James Taylor en Linda Ronstadt, die toevallig ook in de buurt waren verzorgden de harmonieën.




Heart of Gold op Spotify

Info Card op neilyoungarchives.com

Als bonus ook nog een live versie bij de BBC:

9.3 Ondanks dat het zijn bekendste nummer is blijft het een prachtsong.

8,7

8,5

10

9,5 Blijft keer op keer weer een mooi nummer.

9.5

9,2

8,7

8,8

Heart of Gold: 8

Pracht van een song, nog steeds.

9,5

9,5

9,5

Een parel !!...10+++

Een perfecte song!

10

8

8.5

Heart of Gold: 8,75

Heart Of Gold: 7.8

Mooie klassieker. Maar geen echte favoriet van mij.

Zo. Dat is heel nauwkeurig!

9.5

9,5

7,5

Komt vaak voorbij hier.

9

9

Ik vind het lastig om te beslissen welk cijfer dit nummer te geven. Het nummer is tijdloos, een onvervalste klassieker, waar hij zonder uitzondering elke zaal mee plat krijgt. Tegelijkertijd heeft hij naar mijn mening veel betere nummers gemaakt. Ik heb wellicht het geluk dat ik pas in 2003, op mijn 18e, fan ben geworden van Neil Young, toen was Harvest al 31 jaar uit. Ik had het nummer zelfs nog nooit eerder gehoord tot ik Harvest kocht. Ik heb er dus geen band mee, waar vele 60’ers en 70’ers die Neil juist leerden kennen door dit nummer dat wellicht wel hebben. Tegelijkertijd kan ik me voorstellen dat fans van het eerste uur het gevoel hadden dat, toen zijn muziek ineens bij het grote publiek aansloeg Neil Young een beetje van hen afgepakt werd. Gelukkig zette Neil dat snel recht. Uiteindelijk kom ik uit op een 9.

Daarmee komt Heart of Gold uit op een 9,01, waarmee het de koppositie van Hey Hey, My My overneemt.