'Homegrown': inderdaad een nummer dat baat heeft bij CH-gruizigheid, verder in de kern een vrij saai en halfbakken nummer. 6,7

Homegrown is kennelijk toch geen 'good thing'?

This Old House 7
Homegrown 7,3

Ik volg je helemaal. Ik heb Homegrown ook hoger ingeschat!

This Old House 7,5
Homegrown 7

Het is zoals het is. Ikzelf vind het een lekkere rocker, die zeker op Way Down in the Rust Bucket zeer goed uit de verf komt. Ik geef Homegrown derhalve een 8, waarmee het na 17 stemmen op een 6.77 staat. Magertjes.

Met Homegrown is een mooi bruggetje geslagen naar het volgende nummer. Naast Like a Hurricane en Homegrown nam Neil Young met Crazy Horse eind 1975 ook nog White Line op. Dit nummer had hij al eens eerder opgenomen in 1974, in Engeland met Robbie Robertson van The Band toen de heren daar waren voor een concert in Wembley (Young uiteraard met CSNY). Het nummer zou in 2020 pas worden uitgebracht op het album Homegrown. Ook met de 1975-versie was Neil kennelijk niet zo tevreden, het staat immers niet op Archives Vol. II, dus in 1990 ondernam hij een nieuwe poging, deze versie kwam uiteindelijk op Ragged Glory terecht.

Het aantal keren dat Neil dit nummer live gespeeld heeft zijn op de vingers van één hand te tellen; een paar keer solo akoestisch in 1976 (één uitvoering staat ook op Songs for Judy), een enkele keer met Crazy Horse datzelfde jaar, één keer solo in 1999, drie keer met Promise of the Real in 2015 en voor het laatst solo in 2019. Jammer, want het is één van de betere nummers van Ragged Glory. Het kwam eigenlijk min of meer per ongeluk op het album. Nadat The Horse moeite had om de nieuwe nummers te leren (dingen als Love to Burn en Love and Only Love) speelden ze wat ‘oudjes’ om op te warmen, naast White Line ook nog Country Home.

We stemmen vandaag op twee versies, de Crazy Horse versie én de versie met Robbie Robertson:





Info Card op neilyoungarchives.com





Info Card op neilyoungarchives.com

Overigens ben ik het volstrekt oneens met Neil, met de White Line (toen nog River of Pride genaamd) uit 1975 is helemaal niks mis.

White Line (Crazy Horse ) 9.4
Ogenschijnlijk simpel country deuntje , maar voor mij de ultieme car song.
Als ik op lange afstanden deze niet heb gedraaid ,mist er iets.

White Line (Acoustic) 9
Ook prachtig
Blijft op een prettige manier in je hoofd zitten.

River Of Pride 1975 is weinig mis mee , maar de Ragged Glory versie zit zo in mijn systeem dat ik deze toch ietwat te sloom acht.

Hij is inderdaad nét wat langzamer. Maar deze opname is van een bootleg, kan dus zomaar zijn dat de tape een fractie te langzaam liep.

White Line een van mijn favorietjes van Ragged Glory
9
Met Robbie Robertson 8.5

Ragged - 8.5
Robbie - 9

White Line met Crazy Horse - 6,5
White Line met Robbie - 6

Ragged Glory : 9
Robbie Robertson : 8

Het probleem is dat wij (ik) toch een beetje zijn opgevoed met RG versie en dan blijft voor mij die tokkelende " Comes a time versie" toch een stukje minder spannend.
De 1975 versie zou kwa cijfer precies tussen deze 2 zitten.

White Line met Crazy Horse - 7,5
White Line met Robbie - 7,2

Crazy Horse: 7,8
Robbie Robertson: 7,3

White Line met Crazy Horse: 7 (het saaie gehak van Ralph stoort mij mateloos)
White Line met Robbie: 8,5

Crazy Horse: 6,2
Robbie Robertson: 6,5

White Line met Crazy Horse - 7,5
White Line met Robbie Robertson: 7,9

Homegrown:

De versie op American Stars 'n Bars vind ik de minste van de drie die hier gepost werden; nogal rommelig, zonder die Youngiaanse charme. De versie van Way Down in the Rust Bucket maakt me trouwens wel benieuwd naar dat live-album.

6

White Line:

De Ragged Glory-versie krijgt van mij een 8,5. Lekker rockend, beetje vuig; kort maar krachtig, zowel qua spel als lyrics.
De Homegrown-versie is dan weer ingetogen, met mooi mondharmonicaspel en een prachtige bijdrage van Robbie Robertson. Jawel, ik vind deze het meest geslaagd; komt harder binnen zo, dus een 9.

White Line met Crazy Horse - 8,5
White Line met Robbie Robertson: 8,5

White Line met Crazy Horse - 7
White Line met Robbie - 6

Voor beide versies van 'White Line' een 8,5. Inderdaad een bedrieglijk eenvoudig nummer, dat herhaaldelijk en in verschillende versies blijft boeien.

Homegrown - 6
White Line met Crazy Horse - 8
White Line met Robbie - 8

Ragged Glory : 9,2
Robbie Robertson : 7,8

White Line Crazy Horse : 6
White Line Robbie: 7,8

De Crazy Horse versie wint het voorlopig met een neuslengte, na 18 stemmen, inclusief een 9 van mij staat het op een 7.95 gemiddeld. De versie met Robbie Robertson krijgt een 9.1 van mij, voor een gemiddelde van 7.92.

Naast White Line was ook een ander nummer uit 1975 een vergelijkbaar lot beschoren: Sedan Delivery. Dit nummer werd opgenomen op 22 mei 1975 in Point Dume, tijdens de Zuma Sessies. De verwachting was dat het zijn opwachting zou maken in Archives Vol. II, maar niets bleek minder waar. Volgens Neil was het ‘niet goed genoeg’, wel deed hij de belofte het toe te voegen als outtake bij Zuma. Een bootleg van deze versie zwerft al jaren rond en heeft nog een ietwat afwijkende tekst. Over wel of niet goed genoeg doe ik geen uitspraken, ja het is minder goed dan de Rust Never Sleeps versie (veel langzamer gespeeld vooral) maar had niet per se misstaan op Dume in Archives Vol. II.

De Sedan Delivery die we inmiddels zo goed kennen staat dus op Rust Never Sleeps en is opgenomen op 15 Oktober 1978 in St. Paul. In de studio zijn later wat overdubs toegevoegd. De versie die op Live Rust staat (en onderdeel uitmaakt van de concertfilm Rust Never Sleeps: A Concert Fantasy) op 22 oktober 1978 in Cow Palace, Daly City. Alhoewel het wel gespeeld werd tijdens het ‘warm-up’ concert voor de Smell the Horse Tour, werd het in 1991 niet gespeeld. Pas in vanaf 1996 vond het weer zijn vaste plek in de setlist tijdens Crazy Horse concerten; ook in 1997, 2001, 2003, 2004 en 2013 werd het gespeeld, 173 keer in totaal. Sterker nog, buiten Crazy Horse heeft Neil dit nummer met geen enkele andere band gespeeld, zelfs niet solo.





Info Card op neilyoungarchives.com

En in de bonus, de 1975 studio-versie:

Blijft een fijn nummer: 8

Nog live gehoord op de Broken Arrow Tour in Ahoy (3 juli 1996).

7

5.5

Lekker up-tempo nummer: 8,5

Blijft ook een leuke concertfilm met die gekke wezentjes van Star Wars.