Sugar Mountain: dit nummer is mij erg dierbaar, hoe simpel het ook is. 9,5

9,2

Eén van de vele klassiers in Young's oeuvre, dat hij al rond 1965 schreef, op Archives Vol. I staat een demo van December dat jaar, hij was daar amper 20 jaar! Van mij krijgt Sugar Mountain een 9.7, waarmee het na 17 stemmen op een 8.55 staat. Ik verwacht dat er dit weekend nog wat stemmen bijkomen.

Sugar Mountain was als eerste te horen als B-kant van de single The Loner. The Loner is afkomstig van Neil’s debuutalbum. Warner had in dat jaar het onzalige idee om hun LP’s, die in stereo waren vervaardigd ook voor mono-apparatuur geschikt te maken middels het Haeco-CSG proces. CSG stond voor Compatible Stereo Generator. De twee stereo kanalen zouden middels het proces als het ware moeten samenvouwen tot een mono signaal, zonder dat er iets in de mix verloren zou gaan.

Normaliter werden er aparte mixen gemaakt voor de mono uitgave omdat anders een phenomeen zou plaats vinden dat center channel buildup heet, ofwel, het signaal dat in beide kanalen te horen was, zoals zang en bas zou dan versterkt worden tot wel 6 dB. Het sorteerde echter niet het juiste effect, een jaar lang werden platen op deze manier verpest, de vocalen en baslijn van Neil’s debuutalbum kwamen totaal niet tot zijn recht.

Dus besloot Neil om zijn soloplaat in 1969 opnieuw uit te brengen, hierbij besloot hij direct een aantal nummer opnieuw te mixen. The Loner bleef overigens ongemoeid. Op The Loner spelen Jim Messina en George Grantham bas en drums. Dat Neil het in deze tijd nog niet zo nauw nam met credits blijkt wel uit het feit dat de heren hier pas later credits voor kregen, in de liner notes van een ander album. De violist en cellist die meespeelden op The Loner zijn onbekend gebleven.

Het karakteristieke gitaargeluid van Young op The Loner (en ook I’ve Been Waiting for You) werd op en heel bijzondere manier bereikt. In plaats van de gitaar aan te sluiten op een versterker werd het aangesloten op een Lesliespeaker, die op zijn beurt weer in het mengpaneel werd geplugd.

Het nummer vond direct zijn weg naar het live repertoire van Young, zo staat het onder andere op Live at Canterbury House, Archives Vol. II (live met The Stray Gators) en Live Rust. Die laatste versie is het meest bekend geworden. Ook na 1978 speelde hij het nummer vaak met Crazy Horse, maar ook in 2008 met The Electric Band (onder andere in de RAI) speelde hij het.





Info Card op neilyoungarchives.com

In de bonus vandaag een live versie uit 1978 (van Live Rust) én eentje uit 1970 (omdat het weekend is):

9.5

9

8,6

Sugar Mountain 8,9

8.5

The Loner: 9

9

8,8

Sweet joni 7
Sugar Mountain 6
The Loner 7

Mooi nummer van Young's debuut. De Live Rust-versie is erg energiek.

8,5

8.5

The Loner: 8.2
Sugar Mountain: 8.7

Sugar Mountain 9.5 Machtig mooi nummer . Simpel , maar doeltreffend.
The Loner : 9.2 : Met terugwerkende kracht mijn kennismaking met Neil . Mijn pa had dit op de bandrecorder staan, maar toen ik nog een klein Peakje was , schonk ik er nooit zoveel aandacht aan. (U weet wel , de smurfen en zo ) Later bij terug beluistering van die grote spoelen kwam er een glimlach van herkenning rond mijn toet .

8,2

8

7

The Loner: 7

8

8,4

8,6

The Loner een 8

Bijwerktijd:
Goin' Back 8,6
Hey Hey, My My (Out of the Blue) 9,2 (ik blijf de elektrische versie net wat beter vinden)
Tonight's the Night (studio) 9,5
Tonight's the Night (live) 9,0
Sweet Joni 6,4
Sugar Mountain 9,3
The Loner 8,8

Ik dacht dat ik gisteren iets gepost had, maar zie het er niet tusssen staan. Daarom nogmaals

Sugar Mountain: 7,5

The Loner: 7,5
De versie van Live Rust is stukken beter dan de studioversie.

The Loner: 9

Alhoewel ik zelf licht de voorkeur geef aan de live rust versie kan ik niet om de unieke sound van de studio versie heen. Van mij krijgt The Loner een 9.5. Na 23 stemen staat het op een 8.47 gemiddeld, vlak achter Sugar Mountain.

Vandaag alweer liedje nummer 100!

Ook in 1970 speelde Young The Loner vaak tijdens concerten met Crazy Horse, soms tijdens de akoestische set, soms tijdens de elektrische set. Een bootleg van het concert van 25 Februari 1970 circuleert al jaren, maar Neil vond deze performance blijkbaar niet goed genoeg om op te nemen op Archives Vol. I.

Een ander nummer van dat concert, It Might Have Been, haalde het wel. Ik kende het nummer vooral van zijn optreden bij Austin City Limits in 1984, waar hij het aankondigt door de eerste regels te dicteren. Tot zijn grote verbazing kende iemand uit het publiek het nummer al: die meneer moet vaker bijn mijn concerten zijn geweest, opmerkelijk, want na 1970 was deze tour de eerste keer dat hij het nummer weer speelde.

Op de versie van 1970 vertelt Neil dat hij dit nummer voor het eerst hoorde bij een feest van kerk, het was één van zijn favoriete nummers. Hij wist niet wie het geschreven had, maar als het uit zou worden gebracht op plaat zou hij daar wel achter komen, dacht hij, als ze de royalties wilden bespreken. Inmiddels weten we dat Ronnie Green en Harriet Kane het nummer hebben geschreven en dat Joe London het in 1959 al eens had uitgebracht op single. Het nummer werd vooral gespeeld in 1984 en een paar keer in 1985, daarna verdween het weer uit zijn repertoire. De definitieve versie van dit nummer staat wat mij betreft op 'A Treasure'.





Info Card op neilyoungarchives.com

Ter vergelijking, de versie van Joe London:



En ik wil jullie de Crazy Horse versie ook niet onthouden:

It Might Have Been :Verrassende keuze hier in de lijst. Ogenschijnlijk een niemendalletje , maar het past Young prima.7.7

7,3

Beetje een onopvallend liedje, maar best mooi als je aandachtig luistert.

7