8 (Unplugged versie)

6

Ik ben nooit aan Trans begonnen. Kennelijk afgeschrikt door de lauwe reacties.
Ik vind nu ik de originele Transformer Man luister en ook geïnformeerd over de gedachtengang, er een lading is die wel wat doet met mij. De unplugged versie is mij al langer bekend en die is sowieso al best mooi.

7.6

Wtf is dit?

3 voor de studioversie
5 voor de Unplugged

Pak dan een 4. Nee, dit vind ik niet veel.

4

8

Geen meesterwerk, maar gewoon een prima album. Neil Young goes Kraftwerk, hij klonk zelden zo bij de tijd (1981) als op dit album.

6.5

Ik ben niet vies van electro. Ik heb alleen de link nooit zo goed kunnen leggen met Neil Young. Maar ga 'm zeker beluisteren. Thanks voor de info.

De enige fout die Neil maakte is door de akoestische nummers erop te zetten. Trans nam hij op aan het einde van zijn Warner tijdperk. De eerste Geffen sessies waren op Hawaii, voor het album Island in the Sun, wat Geffen niet goed genoeg vond, maar in plaats van er nog wat aan te werken kwakte hij het op één plaat met de Trans nummers. Dit had gewoon een video EP moeten worden. Punt.

Maar als we meneer Young mogen geloven komt die er alsnog aan, in 2021.

bikkel2: doe me een lol en luister dan alleen de elektronische tracks, dus:
Sample & Hold
Mr. Soul
Computer Cowboy
We R In Control
Computer Age
Transformer Man

In die volgorde.

M'n 3 favorieten van dit album zijn Sample and Hold, Computer Age (ook nog gecoverd door Sonic Youth) en Transformer Man, dus ik ben het absoluut met je eens hier.

Transformer Man: heel eerlijk gezegd vind ik het verhaal erachter boeiender dan het liedje zelf, maar wellicht valt het kwartje ooit nog. 7

7,5 (gemiddeld)

Ook ik ga middelen en kom uit op een 6

Het verhaal zet dit wel in perspectief. Ik hoor nu voor het eerst de studioversie van Transformer Man. En dat brengt iets nuance in mijn oordeel. Ik ken de unplugged versie, dus ik herken wel wat in de elektronische brei. Ik kan er alleen niet van genieten.

Ik ga niet middelen, want die unplugged versie is bonus. Het gaat dus om de studioversie. De unplugged versie vind ik trouwens ook niet echt geweldig.

Met alle nuance die ik erin kan brengen, vind ik de studioversie gewoon ruk: 3,8.

Het album Transformer Man heb ik altijd links laten liggen. En ik denk ook niet dat daar verandering in gaat komen.

Ik heb even overwogen om de unplugged versie apart mee te nemen, maar dan kun je bij Neil Young aan de gang blijven, te meer omdat het nummer maar twee keer 'unplugged' is gespeeld. Ik heb dan ook slechts bij een paar nummers een alternatieve versie in de lijst opgenomen, als de transformatie groot genoeg is.

6

7

Oké, de uitleg van harm1985 verklaart het een en ander, want voorheen had ik nooit iets van deze move begrepen.
Maar los daarvan vind ik het nog steeds een irritant nummer.

4.5

7

Wat een verschrikkelijk nummer

3

6

6,8

6

Noot vooraf: De 10 van GrafGantz voor Southern Man zorgt er voor dat het verschil tussen dat nummer en Heart of Gold verkleind is tot 0,01 punt. Nog steeds in het nadeel voor Southern Man.

Zoals verwacht ziaat Transformer Man verdeeldheid, ook een 9 van mijn kant kan het nummer niet redden. Voorlopig komen we uit op een 6,51, maar het staat daarmee nog net niet op de laatste plaats. Ik denk dat de Unplugged uitvoering wat goodwil heeft gekweekt.

Wat MTV Unplugged betreft:

Een goed verstaander hoort dat de drummer tijdens MTV Unplugged wordt aangekondigd als Oscar Butterworth. Dit is echter niemand minder dan Kenny Buttrey, juist de drummer die ontslagen was tijdens de Time Fades Away Tour. Op zich een logische keuze, hij drumde immers ook op het album Harvest Moon uit 1992. Ook de andere Stray Gators als Ben Keith en Tim Drummond maakten hun opwachting op dit album en waren van de partij tijdens Unplugged. Jack Nitzsche werd vervangen door Spooner Oldham, die we onder andere kennen van Old Ways, A Treasure en Comes a Time.

Met deze versie van the Stray Gators speelde hij slechts vier concerten; Bridge School in November 1991, Farm Aid in Maart 1992 en twee keer voor MTV Unplugged. Neil koos er namelijk voor om in 1992, net zoals in 1971, met zijn nieuwe materiaal solo op tournee te gaan en zo het publiek kennis te laten maken met de nummers van Harvest Moon. In tegenstelling tot 1971 kon het publiek het niet waarderen, die wilden de greatest hits, of op zijn minst materiaal van Ragged Glory. Zoals Neil Young later zei, die tour was vooral goed voor mijzelf. Tja, het publiek en hun verwachtingen, het blijft lastig. F*ck the Audience, aldus Young in 1997.

In ieder geval, de eerste poging tot een Unplugged concert, op 16 December 1992 was blijkbaar zo teleurstellend verlopen voor Young dat hij de kosten voor zijn rekening nam en het project liet schrappen. Maar liefst 8 nummers van Harvest Moon werden gespeeld die avond, sommige nummers werden zelfs een tweede keer gespeeld om zo tot een goede take te komen. Het mocht niet baten.

Op 7 februari 1993 ondernam hij een nieuwe poging. De setlist werd omgegooid en Nils Lofgren werd aan de band toegevoegd. Tijdens de oefensessie liep het al gauw spaak, de band bleef fouten maken en dingen van de dag ervoor bleken vergeten. Toen Tim Drummon en Elliot Roberts (Neil’s Manager) vlak voor de uitzending ook nog een schreeuwende ruzie kregen om geld (het leek 1973 wel) was er niet veel sfeer meer over. Voor Buttrey genoeg reden om nooit meer met Neil Young te willen werken of überhaupt wat van hem te wille horen. Iets met een ezel en een steen…

En dat terwijl hij er nog zo’n zin had vooraf, één van de nummers die hij wilde spelen; voor I’ve been Waiting for You had hij zelfs een extra couplet geschreven. Het is er niet van gekomen. Zoals ik al eerder bij het album zelf zei is Unplugged een beetje een overbodige release; Neil Young wisselt sowieso al akoestische concerten af met elektrische (vaak zelfs binnen één optreden) en de nummers die hij speelde tijdens Unplugged waren al onderdeel van zijn akoestische repertoir. Uitzonderingen hierop zijn het eerder genoemde Transformer Man en Sample & Hold maar ook Like a Hurricane. Doorgaans gespeeld met Crazy Horse op elektrische gitaar werd het publiek net als tijdens zijn solo tour in 1992 een versie op pomp orgel voorgeschoteld. De versie die op CD stond is uiteindelijk nog iets ingekort ten opzichte van het TV optreden.

Let op, we stemmen hier op de Unplugged versie van dit nummer, de Crazy Horse versie komt later nog aan bod.




Like a Hurricane - Unplugged op Spotify

Info Card op neilyoungarchives.com

Als bonus de iets langere versie van de TV uitzending.

8.5 mooie uitvoering

6je

Ben niet zo weg van deze uitvoering, maar het blijft natuurlijk wel een magistraal nummer.

7

Ik ben een liefhebber van deze registratie. Young is acoustisch mij net zo lief als elektrisch.
Het harmonium geeft het een bijzondere vibe.
Sowieso een fantastische song.

9.0

8

Transformer Man nog een 7

Like A Hurricane Unplugged: 7 (Geen geweldige versie maar nog zeer degelijk)