Naar aanleiding van de discussie hier toch tot de conclusie gekomen dat Looking Forward niet in mijn collectie mag ontbreken, dus gisteren voor 6.85 (inclusief verzending) via Discogs aangeschaft. Voornaamste reden zijn natuurlijk de nummers van Neil Young. 1999 was een ijzersterk jaar, eenieder die de DVD Silver & Gold nog niet gezien heeft kan ik van harte aanraden er naar op zoek te gaan. Slowpoke is mijn favoriet, van mij krijgt het een dikke 9.5, waarmee het na 15 stemmen op een 7.89 staat. Looking Forward krijgt een 8.7, waarmee het op een 7.55 uitkomt.

Slowpoke werd voor het eerst gespeeld tijdens de HORDE tour 11 juli 1997. HORDE was een acroniem voor Horizons of Rock Developing Everywhere. Naast Neil Young & Crazy Horse nam een keur aan artiesten deel aan deze tour die tussen 1992 en 1998 elke zomer werd gehouden. In 1997 namen naast Neil Young & Crazy Horse ook Ben Folds Five, Morphine en Big Head Todd & the Monsters deel. Bij voorgaand edities waren ook Dave Matthews Band, Gov’t Mule, Phish, Beck, King Crimson, Smashing Pumpkins en Wilco aanwezig.

Tijdens dit 29 concerten durende rondtrekkende festival speelde Neil Young 52 verschillende nummers, sommige slechts één keer (Love to Burn) maar From Hank To Hendrix bijvoorbeeld bij bijna alle concerten (27x). Dit nummer speelde hij niet tijdens de korte akoestische set, maar hij ‘onderbrak’ zijn elektrische set met Crazy Horse ervoor, iets wat hij in 2001 ook zou doen. Het frappante is dat hij, buiten twee gevallen in 1993 het nummer niet meer live gespeeld had sinds 1992 en uitgerekend tijdens een concerttour met Crazy Horse komt hij er mee op de proppen.

From Hank to Hendrix is uiteraard afkomstig van het in 1992 uitgebrachte album Harvest Moon. Alhoewel hij enkele sublieme vondsten in de tekst heeft verwerkt kreeg het refrein juist kritiek dat het wat afgezaagd was (titelnummer Harvest Moon had last van hetzelfde euvel volgens sommige recensenten). De tekst zelf heeft mij altijd wat verward, het lijkt wel alsof hij zingt over een huwelijkscrisis, maar dan toch niet de zijne? Nou hoeft een artiest niet altijd over zichzelf te zingen, maar tot op zekere hoogte zullen teksten altijd autobiografisch zijn, dat maakt het wat echter (en als ik Willy Deville mag geloven, makkelijker te onthouden). Tijdens wat meer recente uitvoeringen zing Neil overigens over ‘new closeness’ in plaats van ‘distance between us’.





Info Card op neilyoungarchives.com

In de bonus een live versie uit 1992 (van het befaamde Centerstage optreden):

zo ben ik er weer, volgens mij:

All Along the Watchtower 8
Sittin' On The Dock Of The Bay 7
Separate Ways 7,5
When I Hold You In My Arms 7
I've been waiting for you 6,5
Stringman 8,8
Midnight on the Bay 7
Looking Forward 7,5
Slowpoke 8,5
From Hank to Hendrix 8

From Hank To Hendrix 8.2

7.5

Looking Forward: 7
Slowpoke: 8

Twee mooie nummers van een LP met CSN die ik nog niet ken. Vooral Slowpoke maakt indruk, echt een sterke song!

From Hank to Hendrix: 10

Persoonlijke favoriet, net als het gehele album. Kan ik, bij wijze van spreken, elke dag wel draaien, zonder het ooit moe te worden.

9

From Hank To Hendrix: 8,8

From Hank To Hendrix: 10!!!

Een erg mooi nummer. Dat album Harvest Moon zag ik altijd als een wat minder en slap album. Niets is minder waar, heerlijk album en een dito nummer.

8,3

6,9

Oei, dit vind ik niet zo bijzonder.

From Hank To Hendrix: 7

Schitterend! 9,3!

8,5

9,5

From Hank To Hendrix: 7

From Hank To Hendrix: 7,7

Looking Forward: 7.5
Slowpoke: 8.5
From Hank to Hendrix: 7.2

8

Eén van de beste nummers van Harvest Moon en net iets beter dan het titelnummer, van mij krijgt From Hank to Hendrix een 9.4, waarmee het na 17 stemmen op een 8.34 gemiddeld staat.

De eerste keer dat Young het nummer From Hank to Hendrix speelde was ook de laatste keer dat hij een ander nummer speelde. Nou moet ik er wel eerlijk bij vertellen dat hij Greensleeves überhaupt voor zover bekend maar twee keer live heeft gespeeld. Het opmerkelijke van dit optreden tijdens het 5e Bridge School Benefit Concert in 1991 is dat hij als begeleidingsband The Stray Gators had, maar in tegenstelling tot op het album Harvest Moon speelde niet Spooner Oldham maar Jack Nitschze piano. Deze versie van Greensleeves is overigens instrumentaal, op de versie die op het kerstalbum van Ben Keith terecht zou komen, Christmas at the Ranch, deelt Young de vocalen met een koor.

De eerste keer dat het nummer live gespeeld werd was tijdens het befaamde concert in The Bottom Line 1974. Nog steeds de ‘go to bootleg’ als het gaat om de nummers van On the Beach. Volgens het boek Shakey zou het nummer overigens minimaal één keer eerder hebben gespeeld, op 27 april 1974, in Chuck’s Steak House in Hawaii. De website Sugar Mountain noch Pete Long’s boek Ghosts on the Road kunnen daar uitsluitsel over geven.

Hoe dan ook, de studioversie van het nummer, opgenomen op 8 mei 1974 klinkt minstens even oprecht als de live versie van een week later. Niet gek, want gezien de recente gebeurtenissen uit zijn leven had hij het zomaar zelf geschreven kunnen hebben; sterker nog, de originele tekst spreekt over een persoon die gekwetst is door zijn geliefde, Young draait de rollen om (tussen haakjes de Young versie):

Alas, my love, you do me wrong (Alas, my love I do you wrong)
To cast me off discourteously (By treating you so discourteously)
For I have loved you well and long (But I have loved you, oh so long)
Delighting in your company
Greensleeves was all my joy
Greensleeves was my delight (Greensleeves was my desire)
Greensleeves was my heart of gold
And who but my lady Greensleeves

Neil zingt overigens een ingekorte versie; hij eindigt met de volgende variatie op het refrein, waar het ‘origineel’ liefst acht coupletten kent:

Greensleeves was all she wore
As they stood beneath the ocean’s roar (dit gaat ongetwijfeld over de ruzie op Hawaii)
Greensleeves was my desire
And who but my lady Greensleeves





Info Card op neilyoungarchives.com

In de bonus, de live versie van Bottom Line 1974 (die weer dichter bij de 'originele' tekst zit):

Midnight on the Bay 7
Looking Forward 8,2
Slowpoke 7,2
From Hank to Hendrix 9
Greensleeves 8

Greensleeves 8.2

Greensleeves 8

8

Mooi hoor, doet me aan Sympathy denken. Had best wat langer mogen duren.

Greensleeves: 8

8

Ik vind dit een foutje van Neil. Het doet mij te veel denken aan het radioprogramma Candlelight, van Jan van Veen. De ouwetjes onder ons herinneren het zich vast wel. Daarom: 5

6,8

Op het kerstalbum van Ben Keith, waarop Young ook meedoet, staat nog deze versie:

Volgens mij heeft Neil nooit naar Candelight geluisterd dus daar komt de inspiratie niet vandaan
Maar bij het vanmiddag beluisteren van dit nr dacht ik echt niet aan Jan v Veen maar ...alweer een versie van de overbekende paar eeuwen oude Engelse (of Schots?) folksong
Ik was wel verbaasd over de combi Greensleeves ~ Neil Young
Maar het kan dus heel goed

Greensleeves: 7