Ach ja, iets met de klok en de klepel. Dat was natuurlijk waar ik de melodie van kende. Candlelight gebruikte de versie van Mantovani (heb ik opgezocht). Ik vind het mooi hoor.

Die staat er toch wel heel ver vanaf:

´t Is geen Coltrane, maar vooruit. 7

Dit is ook een hele gave uitvoering: Greensleeves met lammetjes.

6

6,5

Niet al te bijzonder.

7

6

Voor mij is Greensleeves één van de nummers die de bootleg Citizen Kane, Junior Blues de moeite waard maakt, dit concert, dat Neil gaf op 16 mei 1974 wordt in september officieel uitgegeven als onderdeel van de Official Bootleg Series. Van mij krijgt het ook een dikke 9. Ondanks een voortvarend begin (zoals altijd) komt Greensleeves uit op een 7.23 na 15 stemmen.

Achteraf bezien was Greensleeves een voorteken van wat zou komen, tussen juni 1974 en januari 1975 schreef Neil Young een enorme berg nummers geïnspireerd door de breuk met Carrie. De meeste van deze nummers waren zo persoonlijk dat ze zo’n 45 jaar in het archief bleven; in 2020 kregen we dan eindelijk Homegrown en via Archives Vol. II the Old Homestead. Live werd echter in de loop der jaren wel mondjesmaat één en ander gedeeld met het publiek. Love/Art Blues, Homefires en Hawaiian Sunrise werden gespeeld met CSNY, nummers zoals Deep Forbidden Lake en Love is a Rose kwamen op Decade.

Andere nummers bleven echter langer op de plank liggen, zo ook Bad News Comes to Town. Op Archives Vol. II nog solo akoestisch met een lengte van krap 3 minuten, live werd dit nummer in 1988 met behulp van de Bluenotes uitgebouwd tot een meeslepend blues nummer van liefst 8 minuten. De intro van het nummer was al te horen in de videoclip van This Note’s for You. Het was de bedoeling dat het nummer eind jaren 80 een dubbel live album Bluenote Café zou komen, maar Neil bedacht zich op het laatste moment. In 2015 kreeg hij berouw en kwam het alsnog uit. Tot die tijd hadden we het moeten doen met bootlegs.

Het nummer wordt in Shakey omschreven als een miniatuurversie van een Sergio Leone Western; angst en spijt zingen rond in zijn hoofd, maar de held van het verhaal (Young) kan natuurlijk zijn gezicht niet verliezen:

Bad news is fighting mad,
Cause he went and lost the biggest prize he ever had
But a prize fighter can’t be sad
And he smiles under golden lights
And laughs, taking big life bites again.

We stemmen vandaag op de Bluenotes versie én de solo versie van Archives Vol. II





Info Card op neilyoungarchives.com





Info card op neilyoungarchives.com

Blue note 7.75
Archives 7

Blue note: 6,5
Archives: 7

Blue note: 7,2
Archives: 7,3

Blue Note versie 8.1
Archies versie 7.5

Blue Note: 7
Archives: 8

Blue Note: 6,5
Archives: 7

Blue Note versie: 7
Archives versie: 8

Separate Ways: 8,1
When I Hold You In My Arms: 7,4
I've Been Waiting For You: 7,6
Stringman: 7,8
Midnight On The Bay: 8,3
Looking Forward: 7,3
Slowpoke: 7,9
From Hank To Hendrix: 8,9

Bluenotes: 7
Archives: 6

Greensleeves: 7
Bluenotes: 6,5
Archives: 6

Bad News Comes to Town:
Bluenotes: 7,5 Beetje langdradig.
Solo: 7,9 De achterliggende emotie komt iets beter over, maar de buitencategorie wordt voor mij niet gehaald.

Bluenotes: 6
Archives: 6,5

Greensleeves: 7 tja die traditional vind ik vaak instrumentaal mooier.

Bad news
Bluenotes: 8,5 ik hou wel van een beetje zwalkende NY
Archives: 8

Ik ga mee met Rudi S, van mij krijgt de Bluenotes versie een 8,5 en de Solo versie uit 1974 een 8. Daarmee staat de Bluenotes versie op een 7.22 gemiddeld na 13 stemmen en de solo versie op 7.25. En dan te bedenken dat ik in eerste instantie alleen op de Bluenotes versie wilde laten stemmen. Gevolg is wel dat de twee nummers nu vlak na elkaar komen. Dat lukt normaliter alleen in de top 2000! Misschien dat nagekomen stemmen daar nog verandering in gaan brengen...

Bad News as niet het enige nummer dat hij nieuw leven in blies met The Bluenotes. Zo zouden Ain’t it the Truth en Find Another Shoulder al uit zijn Squires tijd stammen. Hello Lonely Woman en High Heeled Sneakers nam hij als eens op met jeugdvriend Comrie Smith, in oktober 1965. De nummers zijn bij Smith thuis opgenomen op diens twee-sporen reel-to-reel recorder. Neil had zijn Dylan-kit mee: een mondharmonica in een houder om zijn nek. Het zou nog tot 1971 duren voor hij het in een concert zou gebruiken. Smith heeft de tape jaren in zijn bezit gehad, wat ervan over was (of wat goed genoeg werd bevonden) is uiteindelijk op Archives Vol. I beland. De harmonica solo is trouwens wel drastisch ingekort van 4 minuten naar de uiteindelijke versie.

In 1987, na de Winnipeg Bands reunion, stuurde Ken Koblun wat oude nummers op die the Squires ook wel eens speelden, de versie met tape met Comrie was ondertussen in de vergetelheid geraakt. Het zou niet lang duren of Crazy Horse werd versterkt met een blazerssectie, in eerste instantie alleen Ben Keith en Larry Cragg. Vanaf november werden de heren aangevuld met enkele spelers van de East L.A. Horns, Steve Lawrence, Claude Calliet, John Fumo en Tom Bray, allen bevriend met Billy Talbot. De door Koblun opgestuurde nummers behoorden tot de eerste nummers die The Bluenotes zouden spelen. ‘Swaggering, stupid and lascivious, but the most enjoyable of the period’.





Info Card op neilyoungarchives.com

We stemmen vandaag maar op één versie van Hello Lonely Woman, maar ik wilde de versie met Comrie Smith jullie niet onthouden:

Bad News Comes to Town - Bluenotes: 7
Bad News Comes to Town - Archives: 7,5

Hello Lonely Woman: 7,5

Bad News Comes to Town - Bluenotes: Fraai, maar gaat net iets te lang door. 7,2
Bad News Comes to Town - Archives: Solo-akoestisch, Young weet de emotie mooi te vatten hier. 7,8

Hello Lonely Woman: Leuk nummer, klinkt heel tof in deze live-setting met The Bluenotes. 7,5

Hello Lonely Woman: 6

Hello lonely Woman niet zijn sterkste 5.3
Beetje standaard

Bad news comes to town:
Archives 6,2
Blue notes 6

Hello lonely woman: 6

Lage cijfers voor een nummer van een live album dat ruim 4* gemiddeld krijgt: Neil Young - Bluenote Café (2015)

Dat komt natuurlijk omdat jij iedereen hier mee laat doen