Bad News Comes to Town - Bluenotes: 7
Bad News Comes to Town - Archives: 7

Hello Lonely Woman: Ik heb sowieso al weinig met de Bluenotes-opnames, en dit vind ik al helemaal een flauw nummer eerlijk gezegd.

5

Mijn eerste onvoldoende geloof ik?

6

Hello lonely woman 6.5

5,8

Hello Lonely Woman: 6,5

Hm, ik begrijp hier helemaal niks van.
Misschien komt het dat dit wat afwijkt van de meer bekendere Neil Young stijl, mooie akoestische liedjes versus hardere gitaarrock, maar ik vind het in ieder geval een heerlijk relaxt nummer en Neil lijkt er nog plezier in te hebben ook.
8,5

Ik vind dit naast zijn periode met The International Harvesters zijn meest geslaagde uitstapje. Live staat het als een huis en klinkt het als een klok. In de studio was het wat flets, maar live zeker niet. Bluenote Café is één van zijn beste live releases wat mij betreft.

Hello Lonely Woman: 6 (Neil Young met blazers vind ik geen fijne comb.)
De 1965 versie zou van mij een 8 krijgen

Hello Lonely Woman: 5

Tekstueel misschien niet zijn meest hoogstaande nummer, maar in de live uitvoering toch wel heel erg leuk. Zoals gezegd is Bluenote Café één van mijn favorieten, een album waar ik rijkhalzend naar uitkeek. van mij krijgt het een 8. Vraag me toch af hoe goed de 1965 versie het had gedaan, misschien dat ik later nog een herkansingsronde doe voor bepaalde nummers. Enfin, 13 stemmen voor Hello Lonely Woman brengt het op een 6.32. Nipt boven Doghouse maar ruim onder This Note's for You.

De ‘Crazy Horse’ versie van The Bluenotes was geen lang leven beschoren; na de clubtour van 1987 konden Talbot, die Young nota bene had voorgesteld aan de East L.A. Horns, en Molina het veld ruimen voor Rick Rosas en Chad Cromwell, Sampedro mocht wel blijven. Slechts twee nummers uit deze periode redden het album Bluenote Café; Don’t Take Your Love Away From me en Welcome to the Big Room.

Don’t Take Your Love Away from Me is één van de twee nummers die Neil Young had willen opnemen in 1983 om het album Everybody’s Rocking wat meer substantie te geven. Geffen verbood het. Live werd het nummer wel vast onderdeel van de setlist. Daarmee was het één van de weinige ‘oude’ nummers in de setlist van The Bluenotes dat al eens eerder verschenen, in dit geval laserdisc/VHS; het nummer stond immers al op Solo Trans. De overige 20 nummers waren allemaal ‘nieuw’. De versie van Solo Trans zou jaren later, in 1993, op Lucky Thirteen terecht komen. Alhoewel deze uitvoering zeker niet slecht was, gaat mijn voorkeur uit naar de Bluenotes versie (mede vanwege het Hammond Orgel van Frank Sampedro).





Info Card op neilyoungarchives.com

In de bonus, de versie met The Shockin' Pinks:



PS: voorlopig is dit het laatste Bluenotes nummer

Don't Take Your Love Away From Me 7.8

Don't Take Your Love Away From Me: 7,5

Hello lonely woman: 6
Don't Take Your Love Away From Me: 8

7.5

Lekker nummer weer, Bluenote Café toch maar 'ns checken.

8,5

7,5

Ja, dat klopt. Al is de Trans Versie van Mr. Soul (5.5) ook op het randje.

Dit is niet helemaal hoe ik Neil Young graag hoor.

6

Don't Take Your Love Away From Me: 7,3

7.2

Don't Take Your Love Away From Me: 7,5

Don't Take Your Love Away From Me: 7

Don't Take Your Love Away From Me: Ik durf het bijna niet meer te zeggen, maar: erg leuk nummer!
8

Midnight on the Bay 7,4
Looking Forward 8,0
Slowpoke 8,6
From Hank to Hendrix 9,2
Greensleeves 7,2
Bad News Comes to Town (Bluenotes) 7,0
(Archives) 7,3
Hello Lonely Woman 6,8
Don't Take Your Love Away From Me 8,3

Mijn compas is toch nog niet helemaal stuk, zelfs bij niet-liefhebbers van de Bluenotes scoort Don't Take Your Love Away from me nog best hoog. Ikzelf vind het één van de betere nummers van Bluenote Café, daarom waardeer ik het ook met een 9. daarmee staat het na 14 stemmen op een 7.61, het best scorende Bluenotes nummer tot nu toe!

Pas in de zomer van 1988 vonden oude nummers van Young, zij het mondjesmaat, hun weg terug in de setlist. De opzet van de concerten werd ook licht gewijzigd, aan het einde van de eerste set werd een akoestisch blokje ingebouwd, met naast nieuwe nummers als Sixty to Zero en Days that Used to Be ook After the Gold Rush en op 23 augustus ook My My, Hey Hey. De andere ‘oudjes’ bewaarde hij voor de toegift; naast vele spectaculaire, soms wel 20 minuten durende versies van Tonight’s the Night ook nog On the Way Home.

Het nummer is afkomstig van het album Last Time Around, terwijl Young toen eigenlijk al geen onderdeel meer uitmaakte van Buffalo Springfield. Nadat hij de band al even kort heeft verlaten in 1967 (waardoor hij Monterey Pop miste en vervangen werd door David Corsby) en in die periode onder andere Expecting to Fly opneemt heeft Young er in 1968 definitief genoeg van. Op slechts 5 van de 12 nummers speelt hij mee; I am a Child is feitelijk al een solo-nummer, op bas speelt ene Gary Marker, op drums is het enige andere Springfield lid te horen, Dewey Martin.

De zang op On the Way Home neemt Richie Furay voor zijn rekening. Bij de intro horen we al enkele blazers (wellicht vormde dit de inspiratie voor de Bluenotes versie), de info card op Neil’s site vertelt echter niet wie dit zijn. Neil zingt het nummer zelf al regelmatig solo, de eerste keer dat een groot publiek het hoort is op 4 Way Street, het is zowat het eerste nummer op het album zelfs, na de korte coda van Suite; Judy Blue Eyes wordt Neil Young geïntroduceerd als het vierde lid van de groep. Op 4 Way Street (en later Live at Massey Hall) laat Young horen dat hij het nummer zelf ook niet onverdienstelijk kan zingen. De harmonieën van Crosby & Nash en gitaarspel van Stephen Stills maken het nummer af. Can you feel it no-hoooow, can you?





Info card op neilyoungarchives.com

In de bonus de Springfield versie én de versie met de Bluenotes:

On The Way Home 9.5

9

On The Way Home: 9.5

8,8

Lekker!