8

7

7,5

Ordinary People: 6

Ordinary People: Mooi nummer wel, de Bluenotes-versie is inderdaad lang zat. 7,8

Voor jou een vraag, voor mij een weet

6,7

Ook al vind ik het nummer totaal niet passen op Chrome Dreams II, ik ben toch blij dat het er op staat, want wie weet hoe lang het anders had geduurd totdat we de studio versie te horen hadden gekregen, wist ik veel dat slechts een paar jaar later Bluenote café zou uitkomen... enfin, Ordinary People krijgt van mij een 8.9, waarmee het na 18 stemmen op een 7.62. Welkom nog shimahero, die zijn eerste stem heeft uitgebracht!

Zoals gezegd maakte Sixty to Zero zijn debuut gezamenlijk met Days that Used to Be en Ordinary People. Wat begon als een episch 19 minuten durend, 11 coupletten tellend nummer zou over de komende maanden muteren tot Crime in the City (Sixty to Zero Part One). Met 5 coupletten en een lengte van 8:45 nog altijd één van de langere nummers. Sixty to Zero is een Dylanesque nummer, dat door de herhalende melodie iets hypnotisch heeft, als ware het een soort Mantra, vergelijkbaar met Sad Eyed Lady of the Lowlands of Desolation Row (of bijvoorbeeld I Dream a Highway van Gillian Welch).

De studioversie van Crime in the City (Sixty to Zero Part One) is opgenomen op 29 juli 1988, drie dagen na Ordinary People. Ik acht de kans zeer groot dat de versie van het nummer dat we inmiddels zo goed kennen van het album Freedom een ingekorte versie is van de volledige versie.

Live is het nummer in zijn volledigheid slechts zes keer gespeeld, Neil besloot flink in het nummer te snoeien en vanaf 20 augustus een stevig ingekorte elektrische versie te spelen. De meeste bekende uitvoering van dit nummer met The Bluenotes staat op Bluenote Café en is opgenomen op 27 augustus in Jones Beach.

Maar nog was Neil niet klaar met het nummer, want de versie op Freedom (en later Weld) gebruikt weer andere coupletten dan de Bluenote Café versie. Om jullie de hele tekst te besparen (11 coupletten van 16 regels) heb ik het trachten schematisch weer te geven.

Sixty to Zero heeft 11 coupletten: A t/m K
Crime in the City van Bluenote Café heeft slechts 4 coupletten: C, E, I, K
Crime in the City van Freedom heeft 5 coupletten: F, G, I, J, K
Crime in the City van Weld heeft ook maar 4 coupletten: F, I, J, K

Je zou dus kunnen zeggen dat de versie op Freedom beter 'Sixty to Zero Part Two' had kunnen heten! Feitelijk zijn het gewoon drie (of vier, zo je wil) verschillende nummers die allen een melodielijn delen en een gedeelte van de tekst. Ik vind het echter ook wat ver gaan om op drie verschillende nummers te stemmen.

Derhalve stemmen we vandaag alleen op Sixty to Zero (in zijn volledigheid) én Crime in the City van Weld.

Het is nog even wachten op de studio versie van Sixty to Zero (die op Road of Plenty zou moeten verschijnen), dus voor vandaag een live opname.




En natuurlijk de Weld versie:




Info Card op neilyoungarchives.com

En een linkje naar de volledige tekst.

Wederom Less is More. Het repetitieve stoort minder dan bij Ordinary People , met name door wat spitsvondige teksten. Voor mij volstaat de Weld versie ,al kan ik de Freedom versie ook wel hebben. Deze is echter te lang om over de hele lijn te boeien. 8.2

En welk cijfer heb je over voor de Weld versie?

Het is inderdaad een hele zit, 11 kleine verhaaltjes, die afzonderlijk interessant zijn, maar helaas onderling weinig verband hebben, waar dat bij Ordinary People wel het geval was.

ow Stom! een 9.3

Ordinary People: 8,5

Sixty to Zero : 9,5 ondanks die niet al te beste opname.

Crime in the City van Weld: mag een 10.
Nog genoeg Neil tienen hier in de kast liggen.

Sixty to Zero: 7
Crime in the City: 8

Volgens mij heb ik dit topic stuk gemaakt met die lange versie van 60 to 0. En dan te bedenken dat Drifting Back 27 minuten duurt

Sixty to Zero...beetje erg lang maar idd Dylanachtig daar hou ik wel van... 8
Crime in the City....raakt me minder 7

Maar de Freedom versie zou van mij een 8.5 krijgen

Sixty to Zero: 9 (hoezo lang, we luisteren toch niet naar de hitparade?)
Crime in the City: 9,5 (machtig, maar wel wat aan de korte kant)

Sixty to Zero: pas
Crime in the City: 7

Sixty to zero... 1 nummer per dag vind ik eigenlijk prima, als er dan ook nog een nummer van een dergelijke lengte wordt geserveerd van dubieuze kwaliteit dan haak ik af...dus skip...en door

Crime in the city: 7,5

Neil Young had over Sixty to Zero nog het volgende te zeggen, toen hij in 1989, naar aanleiding van het uitkomen van Freedom en zijn concerten in Rotterdam en Amsterdam dat jaar een interview gaf:

Sixty to Zero: 6
Crime in the City: 7

Sixty to Zero: Ik vind die caleidoscopische aanpak juist wel boeiend, een beetje zoals een film van Roy Andersson, of Robert Altman of zo. Ik ben benieuwd of de studioversie met betere soundkwaliteit wel de volle 19 minuten de aandacht vast kan houden (8,2). De Weld-versie is dan toch wel makkelijker verteerbaar (9).

De studioversie duurt me veel te lang - daarvoor vind ik dit nummer gewoonweg niet boeiend genoeg. 6
De Weld-versie klinkt veel krachtiger, komt veel sterker binnen en houdt het ook beknopter. 8

Sixty to Zero: 0. Geintje, best lekker, maar wel heel lang en boring, snurk snurk. Een 6,5 toch wel.
Crime in the City: Veel beter. 8,7

Hel even vreesde ik dat ik mijn had had overspeeld met Sixty to Zero, uiteindelijk opteerden slechts twee mensen er niet op te stemmen. Voor mij was het nummer lang één van de heilige gralen in het oeuvre van Neil Young, nadat ik in 2003 Freedom kocht (uit mijn hoofd mijn vierde Neil Young album) moest en zou ik weten of er ook een Sixty to Zero part II was. Uiteindelijk kon ik alleen de tekst vinden van het nummer.

Pas jaren daarna, toen ik in de bootleg wereld rolde vond ik pas de volledige versie. Deze stelde zeker niet teleur, maar kon uiteindelijk niet helemaal aan de hype voldoen. Wat ik vooral sterk vind is het vermogen om 11 afzonderlijke verhalen te creëren die, ondanks dat ze geen verband hebben toch bij elkaar passen. Elk verhaaltje op zich is ook interessant om naar te luisteren, maar met 19 minuten wel een beetje in de categorie too much of a good thing. Toch houdt het mijn aandacht wel de hele rit vast, dat komt met name door de muzikale intermezzo's die steeds iets anders zijn en steeds opzwepender worden, waardoor het toch naar zijn natuurlijke climax toe werkt. Maar goed, we moeten het ook niet te gek maken, derhalve kom ik uit op een 9, waarmee Sixty to Zero op een 7.74 uitkomt na 10 stemmen.

Crime in the City vond ik extreem lastig om te kiezen welke versie nu beter is, die van Weld of Bluenote Café. Uiteindelijke is mijn inschatting denk ik juist geweest, aan de hoge cijfers te zien, maar toch vind ik dat de versie bvan 27/8/88 een eervolle vermelding verdient. Uiteindelijk is de Weld versie ook mijn favoriet, de Bluenotes versie is hier een soort prototype voor, een eerste hint in de richtig waarin Young zou gaan in de jaren daarna met Freedom en Ragged Glory. Over de Weld versie wil ik nog één ding kwijt (en dit heb ik al te pas en te ompas geroepen) de VHS mix is gewoon beter, er net net wat meer power in (met name de gitaar van Frank Sampedro staat wat hoger in de mix). Ondanks dat waardeer ik Crime in the City op ene 9.7, waarmee het na 12 stemmen op een 8.39 uitkomt.

Dus, achtergebleven stemmers, schaam je niet als de Sixty to Zero overslaat en stem vooral nog op Crime in the City van Weld!

Alhoewel Crime in the City in ons collectief geheugen zit, niet in de laatste plaats vanwege Weld, heeft hij het slechts 120 keer live gespeeld, voornamelijk in de periode 1988 – 1991. Na een korte opleving in 1997 speelde hij het nummer nog maar twee keer, beide in 2003 als toegift tijdens de Greendale Tour.

Het eerste nummer dat Young opnam voor het album Greendale was Devil’s sidewalk, het derde nummer op het album, dat gaat over het idyllische, maar toch kleinburgerlijke fictieve stadje Greendale. Het nummer gaat, hoe kan het ook anders, (deels) over de duivel, die als sinds 1911 in de gevangenis van Greendale woont. De verteller in dit lied is Uncle John Green, een schipper die nooit verder het stadje ingaat dan de haven en zijn crew wat wijze raad geeft.





Info Card op neilyoungarchives.com

Sixty To Zero: 8
Crime in the City: 7,5
Devil’s Sidewalk: 7

Sixty To Zero: 9
Crime in the City: 8,5
Devil’s Sidewalk: 7

60 to 0: 7
Crime in the City: 8
Devil's Sidewalk: komt nog

Sixty To Zero: 7.5
Crime in the City: 8.25
Devil’s Sidewalk: 7

Weer eens een gedeeltelijk inhaalslagje:

Greensleeves: 7,2
Bad News Comes To Town (Bluenotes): 7,2
Bad News Comes To Town (Solo): 7,3
Hello Lonely Woman: 7,6
Don't Take Your Love Away From Me: 8,8
On The Way Home: 9 (de versie op Massey Hall is toch nog mijn favoriet)
Shock And Awe: 8,6