Days 8

Days That Used to Be: 8,2

Ruime 9

Day that used to be: 7

Days That Used To Be: 7,5

Om de dag af te sluiten, nog even de Bobfest versie van My Back Pages:

Days that used to be: 7,3

Mideast Vacation: 6
Long Walk Home: 5,5
Days That Used To Be: 7

Days that used to be: 8

Mideast Vacation: 6
Long Walk Home: 7.5
Days That Used to Be: 7.2

Ook van mij krijgt Days that Used to Be een dikke 9. Ik vind het erg jammer dat de akoestische versie niet op Bluenote Café is verschenen. Dan maar in Archives Vol. III? Enfin, na 17 stemmen staat het nummer op 7.79, vergelijkbaar met wat Love to Burn en White Line eerder scoorden.

Days that Used to Be maakte zijn debuut gelijktijdig met twee andere nummers: Sixty to Zero en Ordinary People. Gezamenlijk goed voor een lengte van ruim een half uur. De studioversie is opgenomen op 26 juli 1988 en heeft een lengte van ruim 18 minuten. De live versie van Bluenote Café van een klein maandje later is een minuutje of vijf korter, aan de tekst is, behalve de volgorde van de coupletten, niet gesleuteld. Het verschil zit hem in de instrumentale intermezzo’s, die fors zijn ingekort live.

Gevolg is dat de studio versie niet helemaal chronologisch loopt; de live versie lijkt in het wilde westen te beginnen en spoelt daarna 200 jaar vooruit naar het heden. In de studio versie zit dit couplet halverwege, waardoor je het als een flashback zou kunnen interpreteren. Wie het weet mag het zeggen, het kan ook zijn dat Neil na het aanpassen van de volgorde van de coupletten geen goesting meer had om het nummer opnieuw op te nemen.

Het nummer werd slechts 24 keer live gespeeld, in 22 keer 1988 en twee keer in 1989, beiden akoestisch. David Briggs had een hardgrondige hekel aan het nummer, toen Joel Bernstein hem een live versie liet horen voor in Archives zei hij: Neil weet NIETS van de gewone man.

We stemmen vandaag op de live versie van Bluenote Café, die ik net iets beter vind dan de studio versie (al was het maar vanwege de, in mijn ogen, correcte volgorde van de coupletten) en omdat hij ruim 5 minuten korter is. Less is more.





Info Card op neilyoungarchives.com

In de bonus, evengoed nog de studioversie (zoek de verschillen):

Mideast Vacation - 7,5
Long Walk Home - 7,3
Days That Used to Be: 7,2

Nu weer zo'n mastodont, jeetje wat een luisterdruk.

Je hebt nog de hele dag

Morgen wordt het écht zwaar

8

Ordinary People : In de loop der jaren heeft het wel wat kracht verloren voor mij . Denk dat de impact groter zou zijn geweest als hij het onder de10 minuten had weten te houden. Het sleept nu voort zonder dat er echt hele spannende dingen gebeuren muzikaal. 7

Ik snap wat je bedoelt. Het is een episch nummer, maar zelfs ik heb moeite met dit meerdere malen back to back te luisteren. Het is wat zware kost, terwijl ik dat met nummers als Down by the River of Cowgirl in the Sand veel minder heb. Daarom gaat mijn voorkeur ook uit naar de live versie, want de studio versie heeft ook nog eens ruim 5 minuten aan instrumentale intermezzo's extra, terwijl daar niet al te veel variatie in zit.

Ik vind het nummer ook totaal niet werken op Chrome Dreams II, haalt alle flow eruit (wat ik bij No Hidden Path niet heb), typisch een nummer dat thuishoort op een verzamel CD met nummers uit het archief.

8

7,8

8

Mideast Vacation: 8
Long Walk Home: 7
Days That Used to Be: 9

Ordinary People: 6,5
Veel te lang, zelfs in deze verkorte versie.

Ordinary People: 7,8
De studioversie scoort bij mij veel hoger...

7tje

Nog één dingtje over de studioversie van mijn kant dan. Neil Young heeft (onder het alter ego Joe Canuk) zelf nog vocalen geoverdubd, die bij de Live concerten gezongen werden door Ben Keith en/of Frank Sampedro. Of dat al gebeurd is anno 1988 of juist in 2007 weet ik niet, maar ik vind dat ook niet echt een goede toevoeging.

De teksten hierboven indachtig, ga ik me niet aan de studio-versie wagen. De live-versie van Bluenote Café vind ik wel erg goed, al verslapt mijn aandacht in het tweede deel wel wat. Ik vind de blazers trouwens behoorlijk wat bijbrengen op die nummers van Bluenote Café, in positieve zin.

Een 8 voor deze.

De verschillen zijn marginaal, het is geen wereldschokkend verschil qua sound of zo, de studio versie is net wat meer laid back. Maar als je aandacht na 13 minuten al verslapt, dan is de 18 minuten versie niet aan je besteed denk ik. Uiteindelijk hebben we allemaal een favoriete versie van een bepaald nummer, die we het vaakst beluisteren.

Dat wordt nog wat morgen

Ordinary People: 8,2

Ordinary People: 9

De Chrome Dreams versie zou nog een halfje hoger gescoord hebben.

Gaat het stormen?