Motor City: 3,6
Southern Pacific: 4,2
Silver & Gold: 7,8
Razor Love: 8,6 mooie ontdekking

Silver and gold 7,9
Razor Love: 9
Twee van de beste nummers van wat ik toch wel een wat onderschatte plaat vind van Young.

Johnny Marr zal nooit een country liefhebber worden vrees is.

Zeker wel, maar pas als hij later groot is.

Het werd wel weer eens tijd voor een inhaalslag

On the Way Home 9,4
Shock and Awe 8,7
War Song 8,3
Ocean Girl 7,2
Come Along and Say You Will 6,3
Goodbye Christians on the Shore 7,0
Lookout Joe 8,9
Mideast Vacation 6,8
Long Walk Home 5,8
Days That Used to Be 7,9
Ordinary People 9,1 (de studioversie scoort nog wat hoger)

De rest volgt later....

Silver & Gold: 8
Razor Love: 9.5

Motor City: 8
Southern Pacific: 8,5
Silver & Gold: 8,5
Razor Love: 9

Wat betreft Motor City zit ik dus wel een beetje op een lijn met Johnny Marr.

Silver & Gold: 7
Razor Love: 7,5

Silver & Gold: 7,6
Razor Love: 7

Toch een wat onderschat album, vind ik.

Silver & Gold: 8,2
Razor Love: 9

Silver & Gold: 7,8
Razor Love: 7,5

Jij slaat Motor City bewust over?

Een dagje rust heeft de inhalers wat ruimte gegeven. Beide nummers hebben 16 stemmen ontvange, inclusief die van mijzelf. Voor Silver & Gold heb ik een 8.3 over. Ik vind deze versie beter dan de versie met The International Harvesters uit 1983 (die ook nog ergens op YouTube rondzwerft). Uiteindelijk komt Silver & Gold uit op een 7.74. Razor Love krijgt van mij een 9.5; ik acht het onwaarschijnlijk dat de Synclavier versie uit 84 dat gaat overtreffen, maar ik kijk er wel erg naar uit, als Neil ervoor kiest het op te nemen in Archives Vol. III natuurlijk. Razor Love komt uit op een 8.26.

Tussen Silver & Gold uit 2000 en Broken Arrow uit 1996 zat maar liefst 4 jaar, een ongewoon lange periode tussen twee Neil Young albums. Uiteraard kwam in 1997 het live album Year of the Horse uit en in 1999 het album Looking Forward met CSNY maar van een zeker writer’s block leek wel sprake, zijn beperkte bijdrage aan de CSN-nummers van Looking Forward niet meerekenend, en nam hij ‘slechts’ 14 nummers op tussen april 1996 en februari 2001 die ook daadwerkelijk op een studio-album terecht zijn gekomen. Live kwam daar één nummer bij: Modern World, dat hij alleen in 1997 enkele malen speelde.

Eén van de eerste nummers die Neil opnam na deze periode van relatieve creatieve armoede was Goin’ Home, met Crazy Horse, tijdens de Toast sessies. Om nog onduidelijke redenen bleef het album op de plank liggen, waarschijnlijk omdat hij het niet goed genoeg vond (zulke dwalingen heeft hij immers al eerder gemaakt, te denken valt aan Homegrown of Live at Massey Hall) en bracht hij Are You Passionate uit, dat hij opnam met Booker T & the MGs. Neil Young zou echter Neil Young niet zijn als hij er niet toch een nummer van de toast sessies op zou zetten, meteen één van de beste nummers van de plaat die over het algemeen als één van zijn minste werd beschouwd. Inmiddels weten we dat Young ‘too sad’ vond, het gaat namelijk over het langzaam afbrokkelen van zijn huwelijk met Pegi, waarvan hij pas jaren later zou scheiden.

Na het opnemen van het album met Booker T ging hij weer op tour met Crazy Horse om vervolgens in 2002 alsnog op een paar festivals te spelen met diezelfde Booker T. Schiet mij maar lek. Waar de rest van Are You Passionate een wat inspiratieloos geheel is (met uitzondering van She’s a Healer en Let’s Roll wellicht), laat hij hier één van zijn betere teksten van de 00’s horen, gecombineerd met vlammend spel van Crazy Horse (en een subtiele hint van piano), vooral de live versie knalt uit de speakers. Laten we hopen dat Toast er maar snel aankomt.





Info Card op neilyoungarchives.com

En omdat het weekend is, in de bonus, een live versie:

Altijd al een vreemde eend in de bijt gevonden op het Are you passionate ? album. Wel de beste eend die er op dreef. De power die het mee brengt is een verademing tussen al die gezapige deuntjes die Young ons daar voorschoteld . Het is niet slecht , maar wel heel erg vrijblijvend. Dit is de een uitstekende track die reikhalzend doet uitzien naar het Toast album. 9.3

8

Jazeker bewust overgeslagen

Motor city 6,2

Als compositie voor mij niet bepaald top noch Neil Young.
Zeker geen slecht nummer en omdat het lekker vet klinkt en omdat het op dat album toch een opveer moment is een mooie 8,5

Best een sterk nummer, inderdaad. Het album ken ik niet, maar dit is dan gelijk de sterkste track?

8,4

Goin' Home: 8.

7.5

Ja en nee, het is een left over van Toast, de rest van het album is opgenomen met Booker T Jones, Let's Roll, She's a Healer en het eerde besproken When I Hold You in my Arms zijn ook goed.

Goin' Home: 8,2

8

8

7,4

Goin' Home: 7

Rest van de inhaalslag:
Sixty to Zero 7,8
Crime in the City 8,9
Devil's Sidewalk 7,4
Will to Love 6,6
Too Far Gone 7,7
Shots 8,6
Motor City 6,9
Southern Pacific 7,8
Silver & Gold 8,2
Razor Love 8,6
Goin' Home 8,0

Volgens mij ben ik nu weer helemaal bij, toch?

Goin' Home: 7

Goin'home 8

Ja, Bonk, je bent weer helemaal bij. Ik mis nog een aantal stemmen voor Goin' Home van de groep vaste stemmers, waardoor Goin' Home, met een 9 van mij, na 14 stemmen op een 8.02 staat. Heel behoorlijk, maar niet eens genoeg voor een plekje in de top 50.

Voorafgaand aan de periode van relatief lage productie (tussen 1997 en 2000) nam Neil Young met Crazy Horse Changing Highways op. Dit nummer was al een ‘oudje’, want hij had het eerder opgenomen met Crazy Horse en Ben Keith in wat misschien wel zijn meest productieve jaar was: 1974.

De versie uit 1974 heeft echter veel meer ‘diepte’ lijkt het, dan de versie uit 1996, die als een Re-Ac-Tor outtake klinkt. Komt wellicht ook door de context waarin de 1974 versie beluisterd wordt, op de Old Homestead schijf van Archives Vol. II staat het tussen Bad News Comes to Town en Love/Art Blues in. Op Broken Arrow volgt het na drie lijvige songs die het album openen. Soms is context alles, de steel guitar van Ben Keith helpt ook bij de melancholische vibe van de vroege versie.

Het nummer werd opgenomen in de Chess Studio’s in Chicago waar Young was in verband met het overlijden van Carrie’s moeder. Het was de tweede keer dat Poncho Sampedro zich bij Crazy Horse zou voegen; ze hadden al eens gejamd in Billy Talbot’s huis in Echo Park en dat was Young zo goed bevallen dat hij Crazy Horse en Ben Keith ontbood om naar Chicago te komen en daar Changing Highways op te nemen.





Info Card op neilyoungarchives.com

En ter vergelijking, de 1996 versie (let wel, we stemmen dus op de 1974 versie):