Goin' Home: 8
Changing Highway: 7

Silver & Gold: 6,5
Razor Love: 7
Goin' Home: 7,5

8

Changing Highways: 8

8

Changing Highways 7.4

Goin' Home: 8
Changing Highways: 6,5

Changing Highways: 6

Changing Highways: 7,5

7

Naar mate de jaren verstrijken ga ik Broken Arrow steeds meer waarderen; de 1974 versie van Changing Highways draagt ook bij aan herwaardering van de 1996 versie. Het is erg leuk om de eerste kennismaking van Crazy Horse met Sampedro te horen, vandaar dat het nummer van mij een 7.7 krijgt. Changing Highways staat daarmee na 10 stemmen op een 7.31.

Tussen vinyl en CD zit naast een verschil in de waargenomen geluidskwaliteit (niet zelden veroorzaakt door andere mastering) nog een ander belangrijk verschil; op een LP past doorgaans slechts 35 tot 45 minuten muziek, afhankelijk van diverse factoren zoals de hoeveelheid bas, toegepaste compressie en overal geluidsniveau. Dit maakt dat een CD een heel andere beleving geeft dan een LP. In het geval van Broken Arrow uit 1996 is dat zeker het geval, want dit album komt nogal front heavy over omdat de drie lange openers met een gezamenlijke lengte van bijna 26 minuten aan één stuk spelen en afgesloten lijken te worden door Changing Highways.

Op de LP delen Big Time en Loose Change een kant en opent kant twee met Slip Away. Geeft het geheel toch een andere flow, omdat er een natuurlijke pauze tussen zit. Een ander verschil is dat de LP, die een dubbelaar is, één extra nummer heeft: Interstate, opgenomen tijdens de Ragged Glory sessies. Het nummer was al eerder opgenomen in de jaren 80 met The International Harvesters en het was de bedoeling dat dit op een EP zou verschijnen ten bate van Farm Aid. Dit zou om onduidelijke redenen geblokkeerd zijn door Geffen. De International Harvesters-versie is mijn favoriet, al is het waarschijnlijker dat we de Ragged Glory versie als eerste opnieuw zullen horen als Ragged Glory (Smell the Horse) uitkomt. Voor de andere versie moeten we denk ik wachten op Archives Vol. III. Het gaat erom spannen, want die is aangekondigd voor 2022.

Voor de volledigheid plaats ik beide versies, echter ik doe vandaag een Simon77-tje: één stem (op je favoriete versie) is voldoende.

Live met The International Harvesters anno 1985:



Met Crazy Horse anno 1990:

Lichte voorkeur voor The International Harvesters versie: 9

Interstate : weer zo'n ondergeschoven kindje .Prachtig liedje .
Beide versies zijn mooi , maar ik hel iets meer over naar de Broken Arrow versie.
9.3

8

Interstate: 7,8
-voor de tweede versie

8,4 voor de Ragged Glory-versie.

7,5

Ik geef mijn favoriete versie een 7,9. En die andere ook!

7,5

Opvallend weinig stemmers de laatste paar dagen, 10 voor Changing Highways en slechts 9 voor Interstate. Toch een aantal mensen die wat vakantie hebben opgenomen met de Hemelvaart en Pinksteren? Enfin, van mij krijgt Interstate een 9.5, inderdaad een ondergeschoven kindje. Het gemiddelde na 9 stemmen is 8.32, maar dat is nog niet echt representatief.

Ik mis bijvoorbeeld nog stemmen van teus, 50tracks, Sandokan-veld, Rogyros, Poek, Bonk, Johnny Marr, bonothecat, Brunniepoo, wizard en Rudi S.

Om de heren Crazy Horse op gang te krijgen voor Ragged Glory liet Young ze eerst wat oudjes spelen. Ze hadden duidelijk moeite met het nieuwe materiaal dat Young had geschreven, er waren nog geen teksten, de structuur stond nog niet vast en bijna alles was in e-mineur. Dus naast White Line, dat eerder al opgenomen werd met Robbie Robertson in 1974 en met Crazy Horse in 1975, werd ook Country Home opgenomen, dat in 1976 veel live werd gespeeld.

Country Home kwam uiteindelijk net als White Line terecht op Ragged Glory. Mijn verwachting was dat de live versie uit 1976 op Odeon Budokan terecht zou komen, maar helaas. Ik heb ook geen aanwijzingen kunnen vinden van een studio versie van die tijd, maar ik houd hoop dat het nog eens als outtake wordt toegevoegd of te zien is in de beloofde concertfilm van Odeon Budokan die is aangekondigd als onderdeel van Archives Vol III.





Info Card op neilyoungarchives.com

En, bij gebrek aan een officiële versie, dan maar een bootleg video van de Budokan versie in de bonus:

Gaat mij iets te snel hier haha, later mss.

Haha, tja harm1985 Neil is net een goed oud wijntje , daar moet je even de tijd voor nemen

Fijne energieke opener van Ragged Glory . 9
Er zit trouwens een aardige fuck -up in die bootleg zo rond 2:46 . Wel goed opgelost by the way

Country Home: 8,8

Changing Highways: 7,5
Interstate: 7
Country Home: 7,5

Wat in het vat zit verzuurt niet?

9 voor de Rust Bucket versie

Devil’s Sidewalk: 6,8
Will To Love: 7,2
Too Far Gone: 7
Shots: 7,1
Motor City: 8,2
Southern Pacific: 8,5
Silver & Gold: 8,3
Razor Love: 7,7
Goin’ Home: 8,2
Changing Highways: 6,6
Country Home: 6,8

Country Home: 8,5