Here We Are In The Years: 6,5
Pushed It Over The End: 7,5

9
Bijzonder dat dit relatief laag scoort, heeft toch alles om te wedijveren met de mooie (elektrische) samenwerkingen van Neil op albums met C, S & N.en die met Stills.

Inderdaad, Rudi S, erg mooi en spannend nummer! De onbekendheidsfactor speelt misschien een rol?

9

Pushed it over the End: 6,5

Pushed It Over The End: 7,5

Round and Round 7,5
Broken Arrow 6,5
(I'm A Man And) I Can't Cry 5,5
I Wonder 6
Don't Cry No Tears 7,5
The Old Laughing Lady 7
Here We Are in the Years 8
Pushed it over the End 8,5

Here We Are In The Years: 8

Pushed It Over The End: 7,5

Pushed It Over The End 9.2

Pushed It Over The End: 9,5

Het weekend heeft mensen de gelegenheid gegeven weer wat in te halen, tijd voor een nieuw nummer dus. Ik denk dat de opmerking van AOVV een kern van waarheid bevat als ik kijk hoe de stemmen verdeeld zijn. Dit is één van mijn persoonlijke favoriete Neil Young nummers en ik ben dan ook blij dat na de versie van CSNY 1974 (die enigszins verpest is door de AutoTune van Nash) de Archives versie er is. Het gaat me om de kleine details, zoals de stilte na 'on that noise shore... standing at the edge of you' en de sustained note op gitaar. Dat deze versie wat overdubs heeft doet daar niks aan af. Sterker nog, als de heren CSNY de moeite hadden genomen om ook wat andere nummers te overdubben, a la Europe 72 van Gratfeul Dead, dan was het resulterende album één van de meest gewaarderde ooit geworden. Maar ja, ego's en coke helpen daar niet bij. Hoe dan ook, van mij krijgt het nummer een dikke 10. Dat werd wel weer eens tijd. Na 15 stemmen staat het nummer, ondanks een wat mager begin op een mooie 8.08.

De CSNY 1974 tour bracht niet veel goeds voort, overmatig cocaïnegebruik, botsende ego’s en een onwillig PA-systeem dat doorgaans véél te hard stond, waardoor de heren elkaar amper konden horen, hetgeen leidde tot schreeuwerige, soms zelfs ronduit valse zang. Nu heeft Graham Nash dit proberen te verdoezelen op CSNY 1974 met wat autotune, maar daarmee hielp hij wel gelijk een aantal nummers om zeep, met name de uitvoering van Pushed it over the End van 14 september heeft veel onder auto-tune van Nash’ vocalen te lijden.

Ook buiten het podium botsten met name Stills en Young nogal eens. Zo is er een anekdote van Neil Young dit een vintage gitaar wil kopen, waarop Stills het instrument uit zijn handen grist. Nadat Young het weer terug pakte en onder de vraagprijs bood ging Stills daar direct overheen. F*ck you zei Young en bood direct meer; toen de prijs tot astronomische hoogte was opgelopen zei Young pardoes: ‘weet je Stephen, als jij hem zo graag wil hebben, koop jij hem dan maar!’, legde het instrument terug en liep de winkel uit, Stills verbijsterd achterlatend. Waarschijnlijk had Neil überhaupt geen interesse in de gitaar en deed hij het alleen maar om Stills en hak te zetten.

Toch had de tour zijn momenten, zo leverde 27 augustus naast Pushed it Over the End ook een wonderschone versie van On The Beach Op. Stills mag dan niet altijd in vorm zijn geweest op deze tour, maar de blues licks die hij hier speelt geven het nummer extra dimensie; het verbaast me eigenlijk dat deze mix niet op CSNY 1974 stond.

Op de album versie, opgenomen op 28 maart 1974 speelt Graham Nash overigens net als bij de live concerten Wurlitzer (elektrische piano). Ben Keith speelt hand drums, Tim Drummon bas en Ralph Molina ‘normale’ drums.





Info Card op neilyoungarchives.com

En in de bonus, evengoed de live versie van 1974 (hoeft niet op gestemd te worden):

10+++

Z'n allerbeste nummer ooit denk ik wel. Wat een meeschterwerk.

Went to the radio interview, but I ended up alone at the microphone.

10

In het Sportpaleis in 2019 speelde hij het nummer ook. Weet niet of je daar bij was?

Ik had andersom dan weer het geluk dat hij in 2008 Stringman én Ambulance Blues speelde.

Hier hoeven we niet over na te denken!
On the Beach: 10

9.75

10

On the Beach: 8,5

On the Beach: 7

On the Beach: Ja, geweldig. 9,5

Here we are in the years 6,5
Pushed it over the end 9

On the Beach: 8.5

8,3

Pushed it over the End: 7
On The Beach: 9

On the Beach begon zéér voortvarend, met een aantal tienen. Inmiddels staat het, na ook een 10 van mij, na 12 stemmen op een 9.05 gemiddeld. Nog steeds extreem hoog en gezien het feit dat ik nog zeker een stem of 6 tot 8 verwacht is er nog alles mogelijk!

Ondanks het overmatige cokegebruik tijdens de tour van 1974 weet Stills toch een aantal waardevolle bijdragen te leveren, zoals we bij de laatste twee nummers hebben gehoord. Ook op Love/Art Blues is de bijdrage van Stills niet te onderschatten, zijn Honky-Tonk Piano maakt het nummer, tezamen met de harmoniezang van Crosby & Nash. Young heeft het nummer zelf 3 keer opgenomen op de The Old Homestead schijf van Archives Vol. II, maar als ik heel eerlijk ben kan geen van de uitvoeringen tippen aan de live versies met CSNY uit 1974.

Ook Hawaiian Sunrise staat op zowel CSNY 1974 en The Old Homestead, wederom is de CSNY versie mijn favoriet, al is de versie met Tim Drummond op bas, opgenomen op 16 juni op Neil’s Ranch ook niet te versmaden. Beide nummers gaan, verrassend, over de breuk met Carrie.

Love/Art Blues en Hawaiian Sunrise zijn slechts twee van de nieuwe nummers die Neil meebracht voor de CSNY-tour van 1974. Crosby, Stills en Nash konden daar weinig tegenoverstellen, tot teleurstelling van Young. Toen er sprake was van een live album, anno 1974, weigerde Young dan ook, omdat het voornamelijk zou bestaan uit zijn nieuwe nummers en daar paste hij voor. In 2014 kreeg Nash pas zijn zin.

We stemmen dus vandaag op 2 nummers: Love/Art Blues en Hawaiian Sunrise (de CSNY 1974 versies staan helaas niet op YouTube en Spotify)

On the Beach: 9
Hawaiian Sunrise: 6
Love/Art Blues 6,5

On the Beach: meesterlijk nummer, maar die live-versie.. Prachtig, zeg, ben er even stil van!

9,8

2 x een 8

Neen, heb ome Neil nog nooit mogen zien helaasch.

Hawaiian Sunrise: 6,5
Love/Art Blues: 7,0