On The Beach : Voor mij ook 1 van zijn beste nummers minder dan een 10 kan ik niet geven.
Hawaiian Sunrise : Aardig , maar niet bijzonder 7
Love Art Blues : Idem dito , toch wat minder 6,8

Hawaiian Sunrise: 8
Love/Art Blues: 9

Hawaiian Sunrise: 6
Love/Art Blues 7

Hawaiian Sunrise: 6,5
Love/Art Blues 7,2

Beiden best fijn, Love/Art Blues krijgt een bonusje omwille van het leuke pianospel.

Hawaiian Sunrise: 6,8
Love-Art Blues: 7,2

On the Beach: 10
Hawaiian Sunrise: 6,5
Love/Art Blues 6,5

On the Beach is aan een kleine inhaalslag begonnen:
1 | After the Gold Rush | 9.38 (28 stemmen)
2 | Cortez the Killer | 9.24 (27 stemmen)
3 | Down by the River | 9.22 (26 stemmen)
4 | On the Beach | 9.21 (16 stemmen)
5 | Cowgirl in the Sand | 9.17 (29 stemmen)

Hawaiian Sunrise en Love/Art Blues vergaat het wat minder. Love/Art Blues staat met een 9.7 van mij (één van mijn persoonlijk favorieten) op een 102e plaats met een 7.49 na 10 stemmen. Hawaiian Sunrise krijgt van mij een 9.3 en staat na 10 stemmen op een 134e plek met een 7.06 gemiddeld.

Vijf jaar voor de beruchte tour van 1974 was de samenwerking een stuk harmonieuzer. Je zou kunnen beargumenteren dat het toevoegen van Young aan Crosby, Stills & Nash vooral een springplank is geweest voor Young zelf en dat Crosby, Stills & Nash als trio veel langduriger succes hadden kunnen hebben als Young zich niet bij hen had aangesloten, maar zo is de geschiedenis nou eenmaal niet geschreven. Je zou ook kunnen beargumenteren dat Helpless en Country Girl ook prima op After the Gold Rush hadden kunnen staan, maar ze zijn inmiddels zo’n integraal deel van Déjà Vu dat ik het me niet anders kan voorstellen. De harmoniezang van Crosby & Nash had ik voor geen goud willen missen op Country Girl in ieder geval.

Het nummer kent zijn oorsprong in de Buffalo Springfield tijd; Down Down Down staat al op de box set, Whiskey Boot Hill song hij al eens live in 1969 (o.a. te horen op Live at the Riverboat), de coda schreef hij later pas. Alhoewel Young kritiek had op de opnames van Déjà Vu (hij noemde het overdub city; alleen Almost Cut My Hair werd live opgenomen) diende Nash hem van repliek: als dat zo was, waarom heeft Neil dan zelf alle overdubs op Country Girl opgenomen?

De complexe arrangementen werden live niet gereproduceerd, Neil speelde het meestal solo, akoestisch. Een aangename verrassing kwam in 2006, toen Gillian Welch en David Rawlings het nummer live speelden tijdens het Bridge School Benefit, Young zong daarbij het laatste couplet (Country Girl, I Think You’re Pretty).





Info Card op neilyoungarchives.com

In de bonus een live versie:

8

Hawaiian Sunrise: Aardig , maar niet bijzonder 7,5
Love-Art Blues: Aardig , maar niet bijzonder 7
Country Girl: 8,5

Nou ik volg JM ook aardig

Hawaiian Sunrise: 7,5
Love-Art Blues: 7,5
Country Girl: 8,5

CG: 10,0

Country Girl: 7,8

8.3

Hawaiian Sunrise: 6,5
Love/Art Blues 7
Country Girl: 8,5

Country Girl : Prachtige vocalen , goed nummer 9,4

Naar mijn bescheiden mening was het een betere afsluiter geweest dan Everybody I Love You, dat nummer voelt toch altijd een beetje als mosterd na de maaltijd. Dan had ik liever een nummer als Ivory Tower gehad.

Country Girl: Mooi nummer, maar mij heeft het nooit zo geraakt om een of andere reden. 7,7

8,2

Wordt mooier richting het einde.

Country Girl: 8

Don't Cry No Tears: 7,0
The Old Laughing Lady: 9
Here We Are in the Years: 7,8
Pushed it over the End: 7
On the Beach: 10 !!!!!
Hawaiian Sunrise: 6,9
Love/Art Blues: 6
Country Girl: 7,5

Country girl 8.5

Country Girl is écht een transitienummer, er zitten elementen in van Buffalo Springfield (met name de tekst), maar je hoort ook duidelijk elementen van latere albums, met name After the Gold Rush, erin terug. Voeg daarbij de vocalen van CSN toe en het plaatje is compleet. Ondanks dat het afkosmtig is van een legendarisch album heeft het Live nooit die status bereikt, slechts 10 keer speelde hij het live, waarvan slechts twee keer na 1970, en dan zongen Gillian Welch en Dave Rawlings nog het grootste deel ook. Derhalve kom ik uit op een 9.7, waarmee het na 14 stemmen op een 8.47 staat.

Country Girl, Are You Ready for the Country, The Old Country Waltz, Get back to the Country, Country Home; je zou kunnen zeggen dat Neil Young een bepaalde affiniteit heeft met het platteland. Naast liefde, één van de meest bezongen onderwerpen in de muziek, is ook ‘water’ een vaak terugkerend thema in Young’s liedjes. Denk aan Down by the River, Sea of Madness, Through my Sails, Captain Kennedy, Midnight on the Bay, Ocean Girl, Sail Away…

In 1995 voegde hij daar I’m The Ocean aan toe, van het album Mirror Ball, dat hij opnam met Pearl Jam. Over de totstandkoming van deze samenwerking schreef ik al bij Act of Love. Maar net zo snel als de samenwerking ontstond, kwam deze alweer ten einde. Het afgedankte Crazy Horse mocht al in 1996 weer op komen draven. Dat een aantal nummers van Mirrorball Crazy Horse ook paste bleek in 1997, tijdens een warm-up show in The Trocadero. Voor dat concert had Neil verstek laten gaan bij de première van Year of the Horse.

I’m the Ocean is ongetwijfeld biografisch, daarom is het des te ironischer dat hij het juist met Pearl Jam opnam en niet met Crazy Horse of iemand als Ben Keith. Live liet hij het al snel links liggen. Slechts 13 keer gespeeld in totaal. Zonde, want het is misschien wel het beste dat hij heeft gedaan met Pearl Jam.





Info Card op neilyoungarchives.com

Op een of andere manier voelt dit nummer nooit "af" bij mij. Het klinkt ook als een tape die achter Young meerolt. Wel de beste op Mirror Ball en het werkt aanstekelijk . 8.2

8

Ik snap wat je bedoelt, toch is het nummer 'live opgenomen'. De Crazy Horse versie is ook niet mis:

I'm the ocean: 7

I'm the Ocean: 8

On The Beach: 9
Hawaiian Sunrise: 7
Love/Art Blues 6,5
Country Girl: 8
I'm The Ocean: 8

I'm the Ocean: 7,8